Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Imperium Romanum και USN. Γεωπολιτικός Εθνικισμός Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος.

  

Κορυφαίοι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, όπως το Αμερικανικό ναυτικό είναι σύμφωνοι με την ιστορική πραγματικότητα. 

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωπολιτικός αναλυτής-αρχισυντάκτης του Mytilenepress και ιδρυτής-δημιουργός των επιστημονικών κλάδων του Γεωπολιτικού Εθνικισμού και της Γεωπολιτικής Θεολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Contact : survivroellas@gmail.com-6945294197. Από όλους τους αναφερόμενους εξαιρείται ένα μικρό μέρος με βάση τις παγκόσμιες Φιλοσοφικές-Μαθηματικές σταθερές Μηδέν Άγαν και Μέτρον Άριστον.   

Πάγια προσωπική μου αρχή είναι ότι όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα να έχουν τις δικές τους πολιτικές-οικονομικές, θρησκευτικές και γεωπολιτικές πεποιθήσεις, με την προϋπόθεση να μην τις επιβάλουν με πλάγιους τρόπους είτε δια της βίας σε λαούς και ανθρώπους που δεν συμφωνούν. Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες που από μονοθεϊστές της Παλαιάς Διαθήκης έγιναν ένθερμοι υποστηρικτές του Διονυσιακού πολιτισμού. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς την έγγραφη έγκριση του συγγραφέα.

ΙΒΑΝ : GR 1502635980000240200012759-ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 0026.3598.24.0200012759 ΕUROBANK Η ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ-ΑΠΛΗ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. EΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ : SURVIVORELLAS@GMAIL.COM KAI 6945294197. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ. 

Σας ενημερώνω ότι το Mytilenepress λειτουργεί κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που έχει βρεθεί ποτέ συνάνθρωπος μας. Οι αιτίες είναι γνωστές και τα ατράνταχτα στοιχεία αναρτημένα στην προσωπική μου ιστοσελίδα και σε άλλες ιστοσελίδες. Οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού εδώ και δεκαετίες επιχειρούν την ηθική-κοινωνική, οικονομική, βιολογική μου εξόντωση για να σταματήσω το λειτούργημα που επιτελώ. Εάν κλείσει το ηλεκτρονικό περιοδικό ειδικού σκοπού η ζημιά θα είναι τεράστια για το έθνος και όχι για το Mpress. Σας καλώ να διαβάσετε προσεκτικά ολόκληρη την εργασία που ακολουθεί. Κλικ επάνω στο κόκκινο πλαίσιο.  

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΙΚΗ-ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΠΕΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ MYTILENEPRESS. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.  

ΕΛΛΑΔΑ

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΥΒΡΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΥΨΙΣΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. ttps://mytilenepress.blogspot.com/2024/10/mytilenepress-mytilenepress-2024.html 

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.  

Eν τούτοις κάποιοι Διονυσιαστές στην Ελλάδα, έχουν γίνει βασιλικότεροι του Βασιλέως σχετικά με την παραποίηση της ιστορίας. Διαβάστε προσεκτικά όλη την επιστημονική μου εργασία και την τελευταία παραπομπή. Η ιστορική-πολιτιστική και γεωπολιτική  εγκληματικότητα εις βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας δεν έχουν όρια. (1)

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ IMPERIUM ROMANUM.   

Tην Άνοιξη έγιναν τα πιο σημαντικά και συγκλονιστικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. 

Η σταύρωση και η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Η Άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Γερμανούς (1204 μ.Χ.). Η άλωση της Βασιλεύουσας το 1453, η επανάσταση του 1821 και η Εορτή των δύο μεγαλύτερων εθνικών ευεργετών οι οποίοι άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία. Την Άνοιξη έγινε η αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας όταν αποφασίστηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο να αναλάβουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους οι Έλληνες του μεσαίωνα. 

Δυστυχώς κάποιοι θλίβονται-θρηνούν και οδύρονται για τον απόγειον του Ελληνισμού. Λυπούνται-υποφέρουν και για αυτό προσπαθούν μέσα από την πλαστογράφηση της ιστορίας να παρουσιάσουν διαφορετικά τα γεγονότα. Το απόγειον του Ελληνισμού- Αριστόκλειου πολιτισμού μέσο της Ορθοδοξίας, αποτελεί μέγα βάρος και προκαλεί πόνο-θλίψη και οργή στους πιστούς του Διονυσιακού πολιτισμού. Γατί το Imperium romanum από κράτος του Savaziou-Διόνιυσου, έγινε η αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, οδύρονται και παραποιούν οργανωμένα την ιστορία. Είναι προφανές ότι η Διονυσιακή κουλτούρα έχει προκαλέσει σε κάποιους συνανθρώπους μας ψυχικές και νοητικές επιπλοκές. Αυτό είναι μια φυσιολογική συνέπεια όλων όσων εφαρμόζουν τα Διονυσιακά αξιώματα με τις παρά φύσιν ερωτικές πράξεις. 

Οι πρόγονοι μας απελευθερώνονται από την Ρωμαϊκή εξουσία και στην συνέχεια τους ανατίθεται από τον Μέγα Κωνσταντίνο, η διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Με την διατήρηση του ονόματος Ρωμαίοι οι Έλληνες του μεσαίωνα δεν προσδιορίζουν την εθνική τους ταυτότητα. Aυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο από τις ιστορικές αναφορές ακόμη και των προαιώνιων εχθρών του Ελληνισμού όπως ήταν οι Γερμανοί. Οι περιπτώσεις του Πάπα Γρηγόριου Θ και του επισκόπου Λιιουτπράνδου την εποχή του Αγίου Νικηφόρου είναι από πιο ενδεικτικές περιπτώσεις.  

Διατηρώντας τις Ρωμαϊκές ονομασίες ο μεσαιωνικός Ελληνισμός προάσπιζε τα δίκαια-νόμιμα κληρονομικά του δικαιώματα, σχετικά με την διοίκηση του Imperium Romanum. Την μεσαιωνική περίοδο οι Γερμανοί διεκδικούσαν την ονομασία και τους τίτλους πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας των Ελλήνων (Ρωμαίοι αυτοκράτορες, Ρωμαίοι υπήκοοι, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία). Παράλληλα διεκδικούσαν και τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Πίσω και από τους σφετερισμούς βρισκόταν οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού. Τα αρχαία χρόνια εντελώς αυθαίρετα οι Γερμανοί Διονυσιαστές-σφετεριστές ονόμασαν το κράτος τους, "Αγία-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία !!! 

Το Imperium Romanum του Βοσπόρου είχε διάρκεια ζωής 1204 χρόνια εξαιτίας του Αριστόκλειου πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Η παγκόσμια πολιτισμική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία μέσα από την ένωση της με τον Χριστιανισμό θα εξελιχθεί σε παγκόσμια δύναμη σε πνευματικό-πολιτιστικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο.  

Αντιθέτως oi Διονυσιακές αυτοκρατορίες διαλύονται. Η πρώτη παγκόσμια αυτοκρατορία που δημιούργησαν οι Ιουδαίοι-Σιωνιστές με στόχο την κατάκτηση του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου ήταν η Περσική-Διονυσιακή αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Με την κατάκτηση της η Ιουδαϊκή αριστοκρατία αποφάσισε να δημιουργήσει την Ρωμαϊκή δημοκρατία-αυτοκρατορία. Ο βασικός γεωστρατηγικός στόχος για την ίδρυση της Ρωμαϊκής δημοκρατίας-αυτοκρατορίας ήταν η επανασύσταση του Περσικής αυτοκρατορίας με στόχο ο Ελληνισμός να είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες αυτοκρατορίες.   

Με την κατάκτηση την Περσικής-Διονυσιακής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών από τον Μ. Αλέξανδρο, οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια Διονυσιακή αυτοκρατορία από τα δυτικά. Για αυτό δημιούργησαν το Imperium Romanum. Στόχος να είναι ο Ελληνισμός ανάμεσα σε δύο παγκόσμιες-Διονυσιακές αυτοκρατορίες. Σε περίπτωση που απελευθερωθούν οι Έλληνες του μεσαίωνα από τον Ρωμαϊκό ζυγό, να επιτεθεί η Περσική αυτοκρατορία των των Σασσανιδών. Οι πρόγονοι μας απελευθερώθηκαν από την Ρωμαϊκή δουλεία και στην συνέχεια τους ανατέθηκε η εξουσία του Ρωμαϊκού κράτους από τον Άγιο-Μέγα Κωνσταντίνο. 

Στην συνέχεια οι Έλληνες ως διοικητές του Imperium Romanum του Βοσπόρου, θα κατακτήσουν την Διονυσιακή-Περσική αυτοκρατορία. Συνεπώς κατακτώντας ειρηνικά την ελευθερία τους και την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, επέτυχαν στην συνέχεια την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας. Μετέτρεψαν την δυτική-Διονυσιακή αυτοκρατορία σε Ελληνοχριστιανική χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσουν. 

Με πυλώνες τον πολιτισμό και την Χριστιανική θρησκεία, είμαστε το μοναδικό έθνος στον κόσμο που κατέκτησε την ελευθερία του με εντελώς ειρηνικά μέσα, και διοίκησε μια παγκόσμια αυτοκρατορία. Ένα ακόμη ασύλληπτο παγκόσμιο επίτευγμα του Αρίστοκλειου-Ελληνισμού, που δεν επέτυχε και δεν θα επιτύχει κανένα άλλο έθνος. Αν και δεν ήταν στόχος του Μ. Αλέξανδρου, εν τούτοις μέσα από την κατάκτηση του Περσικού έθνους δημιουργήθηκαν οι γεωπολιτικές συνθήκες για την ίδρυση της Ρωμαϊκής "δημοκρατίας" η οποία στην συνέχεια ονομάστηκε αυτοκρατορία. 

Με την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών και κάτω από τις γεωπολιτικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν, έλαβαν την απόφαση οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού να ιδρύσουν την Ρωμαϊκή "δημοκρατία". Ένας ακόμη σημαντικός λόγος για την ίδρυση του Imperium Romanun ήταν ο ταχύτατος εξελληνισμός του Ισραηλινού έθνους. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός ως η κορυφαία πολιτιστική αυτοκρατορία της ανθρωπότητας αποκτά διαχρονικά εκατομμύρια υποστηρικτές. Το ίδιο έγινε με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου όπου διαδόθηκε ο πολιτισμός των Ελλήνων. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι Ραββίνοι εκείνης της εποχής αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα και δεν ήταν σε θέση να αποτρέψουν τον εξελληνισμό επιφανών Ιουδαίων. Για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση και χαθεί εντελώς ο έλεγχος αποφάσισαν να προκαλέσουν ένα ισχυρότατο σοκ στο Ισραηλινό έθνος. Σε άρχοντες και τον λαό. 

Μια ακόμη σημαντικότατη αιτία για την δημιουργία της Ρώμης ως παγκόσμιας Διονυσιακής αυτοκρατορίας ήταν χρονική. Οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας ήθελαν να έχουν όλο τον απαραίτητο χρόνο να επανασυστήσουν την Περσική αυτοκρατορία χωρίς εμπόδια και περισπασμούς. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την αρχαία Ρώμη, ήταν δημιούργημα των Σιωνιστών-παγανιστών. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι συγκλητικοί δημοσίως με μεγάλη υπερηφάνεια έλεγαν ότι η αρχαία Ρώμη ήταν η νέα πόρνη Βαβυλώνα (G Beck-Η Bυζαντινή χιλιετία). Για όσους δεν γνωρίζουν η Βαβυλώνα ήταν πριν από την Ρώμη το παγκόσμιο κέντρο της αρχαίας θρησκείας. Οι Ιουδαίοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο, να πάρουν πίσω την αυτοκρατορία τους, από την ημέρα, που ανέλαβαν, την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, οι Έλληνες. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το κράτος των σιωνιστών και του Εωσφόρου, έγινε η Αυτοκρατορία του Χριστού και των Ελλήνων.  

Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα. Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο "θεός" Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο "θεό" του Ιουδαϊκού έθνους. Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο "θεός" των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο "θεό" των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων. 

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ. 

Ο Διονυσιακός πολιτισμός εκτός από τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, συμπαρέσυρε στην καταστροφή και την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μια από τις βασικές αιτίες παρακμής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ήταν ο θεσμός της σεξουαλικής διαφθοράς και της δουλείας. Αυτός ο θεσμός εμπόδισε την εξέλιξη της κοινωνίας και οικονομίας, καθώς λειτούργησε αποτρεπτικά στην ανάπτυξη νέων παραγωγικών σχέσεων. Η πτώση της αυτοκρατορίας ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη. Οι απλοί Ρωμαίοι στην πλειοψηφία τους ήταν άνεργοι. Ήταν μια εξαθλιωμένη μάζα, μία υποταγμένη τάξη, που το μόνον που ζητούσε ήταν σεξ, σεξουαλική διαφθορά, άρτο και θεάματα. Επίσης μεταξύ πολλών άλλων δεινών, η τοκογλυφία είχε γίνει μiα τεράστια κοινωνική μάστιγα. Η διοικητική παραλυσία, η κοινωνική εξαθλίωση- σεξουαλική διαφθορά και ο ηθικός ξεπεσμός, ήταν άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια ιστορία. Η ηθική με την πνευματική κατάπτωση επέφεραν την σήψη-παρακμή, την απελπισία, την αδιαφορία και την αδράνεια. Ο χρόνος πλέον κυλούσε αντίστροφα για την πανίσχυρη-παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. 

Ο ηθικός ξεπεσμός στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, στην αριστοκρατία της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ήταν  δίχως προηγούμενο. Η αριστοκρατία ακολουθούσε κατά πόδας τους αυτοκράτορες. Οι ακολασίες τους και τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια τους, έμειναν στην ιστορία. Οι πρόστυχες δεν βρίσκονταν μόνον μέσα στα παλάτια των αυτοκρατόρων, αλλά σχεδόν σε όλα τα σπίτια των ευγενών-αξιωματούχων Ρωμαίων. Η έκφυλη-άρχουσα Ρωμαϊκή τάξη, στις θρησκευτικές τελετές έκανε τρομερά όργια. Εξαντλημένοι οι Ρωμαίοι μετά από τόση σήψη-παρακμή, έπεφταν σε βαριά κατάθλιψη και αδράνεια. Πολλοί Ρωμαίοι αηδιασμένοι από τέτοιου είδους ανήθικες απολαύσεις, και από τον άρρωστο-εωσφορικό τρόπο ζωής αυτοκτονούσαν. Άλλοι ήταν σωματικά-ψυχικά ερείπια, και επιθυμούσαν  μία καινούρια ζωή. 

Ο ηθικός ξεπεσμός δεν περιορίζονταν μόνον στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, καθώς έφτανε ως τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας. Οι κατώτερες τάξεις με την σειρά τους, έκαναν ότι μπορούσαν, προκειμένου και αυτές να ανέβουν στην κλίμακα της ανηθικότητας και του εκφυλισμού. Ο θεσμός του γάμου είχε εξευτελισθεί, οι οικογένειες είχαν διαλυθεί, η κοινογαμία είχε γενικευθεί, οι άνδρες και οι γυναίκες συναγωνιζόταν στην πορνεία, όπως γίνεται και στην εποχή μας. Η πορνεία είχε λάβει ανεξέλεγκτες και φοβερές διαστάσεις. Η ανηθικότητα και τα όργια έχουν και αυτά τα όριά τους. Για αυτό αηδιασμένοι και αυτοί από αυτόν τον αδιέξοδο Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για μία  καλύτερη ζωή στον πραγματικό Σωτήρα – Λυτρωτή, τον Ιησού Χριστό.

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.  

Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Τα δύο μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. 

Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες. Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας Αριστοκλής. Εκείνοι άλλαξαν την ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν η αιτία για την δημιουργία της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας.  Ήταν οι δημιουργοί της πρώτης και μοναδικής Ορθόδοξης- παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται ότι ήδη έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. 

Η μεταστροφή της Ορθοδόξου πίστεως από τον Διονυσιακό-Ιουδαϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και του Ελληνικού Imperium Romanum.Ο Μέγας Αριστοκλής μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας. 

Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική κλπ, και σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία. παράλληλα δημιούργησε τις προυποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους. Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρείς ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.

Ήδη από την εποχή του Αγίου Κωνσταντίνου έχουμε μια αλλαγή στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Ιουδαϊκός χριστιανισμός άρχισε να εξελληνίζεται μέσα από την χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Την αλλαγή αυτή την θεμελίωσαν οριστικά οι τρεις ιεράρχες με την είσοδο των διδαχών του Αριστοκλή στον χριστιανισμό. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους. Ο σκοπός των Τριών Ιεραρχών ήταν η ενοποίηση του Ρωμαϊκού κράτους μέσω της χριστιανικής πίστεως και της Ελληνικής παιδείας. Η Ορθοδοξία και ο Αριστόκλειος πολιτισμός ήταν τα βασικά στοιχεία συνοχής για να αντιμετωπίσει το Ελληνικό-Ρωμαϊκό έθνος, τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Οι Άγιοι πατέρες θεμελίωσαν την πολιτική ιδεολογία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας, του Ελληνικού πολιτισμού και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων. 

Το Ρωμαϊκό κράτος συνέχισε να υπάρχει εξαιτίας του Χριστού, του Αγίου Κωνσταντίνου και των τριών Ιεραρχών. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Αριστοκλής-Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας και του έθνους. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος. 

Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μια πολυπολικότητα και σε ανταγωνιστικές αρχές με βασικούς πυλώνες τον Ιησού Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή. Είναι εμφανέστατη η  δυναμική-καταλυτική συνύπαρξη ισορροπία μεταξύ του χριστιανικού πολιτισμού και του ελληνιστικού πολιτισμού. 

Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη. Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθεϊστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο. Μέσα από τα Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους. Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραϊκό, στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή. 

Οι Τρεις Ιεράρχες διέσωσαν ότι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια των Ελλήνων σοφών, συνδυάζοντας το πνεύμα του αρχαίου φωτός, με την διδασκαλία του Χριστού. Η σκέψη των Χριστιανών φιλοσόφων του 4ου αιώνα με βασικούς εκφραστές τον Μ. Βασίλειο, τον Άγιο  Γρηγόριο, (Ναζιανζηνό-Θεολόγο), τον Άγιο Ιωάννη-Χρυσόστομο και τον Άγιο Γρηγόριο (Επίσκοπος Νύσσης), αποτελεί κομβικό σημείο για την ανάπτυξη της Ορθοδόξου πίστεως. Στις διδαχές και στα έργα τους είναι εμφανής η ιδεολογία του Αριστοκλή-Πλάτωνα. Οι Καππαδόκες νεοπλατωνικοί-φιλόσοφοι έρχονται στο πιο καθοριστικό χρονικό σημείο, να διαμορφώσουν και την Ορθόδοξη πίστη. Οι Έλληνες με το που αναλαμβάνουν την διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους, έχουν πλήρη συνείδηση της πολιτιστικής και θρησκευτικής ανωτερότητας τους

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΕΟΥΣΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 

Το Imperium Romanum από Διονυσιακή αυτοκρατορία έγινε Αριστόκλεια κοσμοκρατορία. Οι Έλληνες του μεσαίωνα έγιναν παγκόσμιοι ηγεμόνες. Για τους Σλάβους η Βασιλεύουσα  ήταν το Τσάριγκραντ, η πόλη των αυτοκρατόρων. Οι Σκανδιναβοί ονόμαζαν την βασιλεύουσα Μίλγκαρθ, που σημαίνει η  μεγάλη και  η πιο σεβαστή πόλη από όλες στον κόσμο. Οι Σκανδιναβοί και πολλοί άλλοι λαοί θεωρούσαν ως τον μεγαλύτερο τίτλο τιμής, να υπηρετήσουν στον Ελληνικό-Αυτοκρατορικό στρατό, δίπλα στους πιο γενναίους βασιλιάδες ,στρατηγούς, αξιωματικούς, και στρατιώτες του κόσμου, τους Έλληνες. 

Οι Ισλανδοί ονόμαζαν τον Βόσπορο Σγιαβινταρσούντ, τα στενά των ευσεβών και την Αγία Σοφία, την θεωρούσαν ως το πιο θαυμαστό μέρος της οικουμένης. Πολλοί προσκυνητές με προορισμό τους Άγιους τόπους είχαν ως απαραίτητη στάση την Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη. Ως παγκόσμια πρωτεύουσα του μεσαίωνα στην Κωνσταντινούπολη, κατοικούσαν και αρκετές μειονότητες όπως Άραβες, Τούρκοι, Ιταλοί, Νορμανδοί, Φράγκοι, Γότθοι, Ούννοι κλπ. Η Αγία Σοφία ήταν η ωραιότερη Εκκλησία στον κόσμο και η Βασιλίδα των πόλεων γεμάτη με αλλοδαπούς προσκυνητές, πρεσβευτές ξένων χωρών, εμπόρους κλπ. Καμία άλλη πόλη σε ολόκληρο τον κόσμο δεν είχε τόσες Εκκλησίες-Μοναστήρια και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Όλα  τα υπόλοιπα έθνη πλην του Ιmperium Romanum, του Βοσπόρου, ήταν σε μεγάλη ηθική-πνευματική εξαθλίωση. (2) 

Η γεμάτη από Χριστιανική ζωή Κωνσταντινούπολη-Βασιλεύουσα, γίνεται η πόλη με τα περισσότερα φιλανθρωπικά ιδρύματα στον κόσμο, την εποχή του μεσαίωνα. Καμία άλλη πόλη του κόσμου δεν είχε τόσα φιλανθρωπικά ιδρύματα.  Αυτό είναι το βασικότερο στοιχείο-αξίωμα  που  χαρακτηρίζει την αγάπη των Ορθοδόξων Ελλήνων προς τον Χριστό, και τους αδύναμους συνανθρώπους. Οι Έλληνες του μεσαίωνα γνωρίζουν καλά τι θα σημαίνει ελεημοσύνη –βοήθεια στον φτωχό, στον άστεγο, στον πεινασμένο, στον ανάπηρο. Για αυτό πάρα πολλοί Έλληνες εκείνες της εποχές, έκαναν πολλές ελεημοσύνες,  από πραγματική Χριστιανική αγάπη. Η πόλη των πόλεων η Κωνσταντινούπολη ήταν δίκαια ξακουστή ως  η πόλη με τα περισσότερα νοσοκομεία,  ορφανοτροφεία γηροκομεία, φτωχοκομεία. Όλα αυτά τα ιδρύματα λειτουργούσαν δωρεάν, για τους φτωχούς υπηκόους του κράτους που ήταν άστεγοι-πένητες. Βασικός χορηγός-δωρητής η Ελληνική-Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθούσε η εκάστοτε αυτοκρατορική οικογένεια και οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Το Έργο της ιερής φιλανθρωπίας, αναλάμβαναν τα θηλυκά μέλη των αυτοκρατορικών οικογενειών, όσο και των εύπορων οικονομικά τάξεων, διότι οι άνδρες απουσίαζαν, σε καθημερινή βάση, όλους εκείνους τους αιώνες στα πεδία των μαχών. 

Η μεγαλοπρέπεια και ο πλούτος της Βασιλεύουσας εξέπληξε όλους τους επισκέπτες. 

Σε όλες τις πλουσιότερες πόλεις του κόσμου, δεν υπήρχαν συγκεντρωμένα τόσα αγαθά όσο αυτά που βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. έγραψε ο Robert de Clari, ένας από τους συμμετέχοντες στην τέταρτη Διονυσιακή-Εωσφορική σταυροφορία. Μέχρι την καταστροφή της Τέταρτης Σταυροφορίας, η Κωνσταντινούπολη ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό σταυροδρόμι στον κόσμο, που συνέδεε την Κίνα, την Ινδία, την Αραβία, την Ευρώπη και την Αφρική. Όλα τα ευρωπαϊκά βλέμματα στράφηκαν προς το μέρος της. Η αυτοκρατορική εξουσία βασίζεται στους εκπαιδευμένους αξιωματούχους στον Αριστόλειο πολιτισμό πολιτισμό. Μια σημαντική-θεμελιώδης διαφορά των Ελλήνων και του Ιmperium Romanum του Βοσπόρου με την "Αγία Γερμανική αυτοκρατορία" ήταν ότι η πολιτική φιλοσοφία που καθοδηγούσε την άρχουσα τάξη στηριζόταν στην Αριστόκλεια παιδεία. Στον Αντίποδα η δυτική πολιτική-θεολογία αντλήθηκε από την Παλαιά Διαθήκη και την Διονυσιακή Κουλτούρα. 

Το Ελληνικό έθνος έγινε κληρονόμος μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας και επίκεντρο της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού για όλη την οικουμένη. Το δικαίωμα των Ελλήνων βασιλέων να θεωρούνται νόμιμοι διάδοχοι των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, δεν έχει αμφισβητηθεί σε όλη την διάρκεια ζωής της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Μόνο η Γερμανική άρχουσα τάξη διεκδικούσε τους τίτλους και τα εδάφη του Imperium Romanum του Βοσπόρου. Ακόμη και σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία και η Βρετανία, που δεν υπήρχε περίπτωση να ανακτηθούν ως αυτοκρατορικά εδάφη, θεωρούσαν τον εκάστοτε Έλληνα-βασιλιά Κωνσταντινουπόλεως, ως τον υπέρτατο άρχοντα της γης. Η κατάκτηση των εδαφών αυτών για τελευταία φορά από τον Ιουστινιανό,  θεωρήθηκε ως νόμιμη επανάκτηση των αυτοκρατορικών δικαιωμάτων. Ο εκάστοτε πάπας χρονολογούσε τα έγγραφα του, με βάση το έτος βασιλείας του Έλληνα αυτοκράτορα. Ο κάθε νεοεκλεγμένος πάπας ζητούσε την επικύρωση του αξιώματος του, από τον Έλληνα μονάρχη Κωνσταντινουπόλεως, η από τον έξαρχο της Ραβέννας.

Τον τέταρτο αιώνα έχουμε την θεολογική εδραίωση του Χριστιανισμού και του Imperium Romanum. Kατά τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους που έλαβαν χώρα δια την αναίρεση των αιρετικών δοξασιών και την υποστήριξη Ορθόδοξου Δόγματος έχουμε την ένωση της χριστιανικής Χριστιανικής πίστεως με την φιλοσοφία και την δημιουργία της Ελληνοχριστιανικής Θεολογίας. Οι μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας ιστορίας έζησαν κατά την μεσαιωνική εποχή. Μέγας Κωνσταντίνος, Μέγας Ηράκλειος, το μοναδικό φαινόμενο ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον (Μέγας Βασίλειος) και οι Τρείς Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος. 

Όταν ο Άγιος Κωνσταντίνος πήρε την ιστορική απόφαση να κάνει διοικητές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τους Έλληνες, οι οποίοι ήταν προηγουμένως σκλάβοι του Ρωμαϊκού κράτους, οι παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας αποφάσισαν την δημιουργία του πρώτου ράιχ. Τότε για πρώτη φορά εμφανίζονται στο προσκήνιο οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί είχαν την εντολή από τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, να πάρουν πίσω με κάθε μέσο την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τους Έλληνες. Με την μεταφορά της πρωτεύουσας του Ρωμαϊκού κράτους, από την αρχαία Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ξεκινά μια ακόμη θανάσιμη περιπέτεια για το Ελληνικό έθνος. Οι Γερμανοί εγκαταστάθηκαν στον Δούναβη και την σημερινή Βουλγαρία μόνιμα. Με ορμητήριο αυτές τις δύο περιοχές, άρχισαν να προκαλούν τρομερές καταστροφές, με συνεχόμενες φοβερές επιδρομές μέχρι την Πελοπόννησο.

Κυριολεκτικά ήταν έρμαιο οι Έλληνες όλους εκείνους τους αιώνες, στους Γερμανούς, Ούννους-Γότθους, Βησιγότθους, Οστρογότθους, Βανδάλους κλπ. Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ., η κρίση έφτασε στο απόγειο της, όταν οι Γερμανοί-Βησιγότθοι σκότωσαν τα δυο τρίτα του Ελληνορωμαϊκού στρατού, μαζί με τους στρατηγούς Τραϊανό, Σεβαστιανό, με αποκορύφωμα την δολοφονία του αλλοδαπού αυτοκράτορα Φλάβιου-Ιούλιου Ουάλη. Μετά από όλα αυτά ο πατριώτης αλλοδαπός αρχιστράτηγος magister militum per orientem  Ioύλιος, διέταξε να σφαχτούν όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού. 

Οι ορδές των βαρβάρων Γερμανών ήταν αδύνατον να αντιμετωπισθούν με τα όπλα, εξαιτίας της πολιτικής των αλλοδαπών αυτοκρατόρων της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ήταν η εποχή που αυτοκράτορας των Ελλήνων, ήταν ο Θεοδόσιος ο Α. Ο Θεοδόσιος έκρινε ότι η μοναδική λύση για να σταματήσουν οι Γερμανοί τις καταστροφές ήταν να προσληφθούν μαζικά, ως μισθοφόροι στον Ρωμαϊκό στρατό. Με την άνοδο του στον Ρωμαϊκό θρόνο ξεκινά η ενδυνάμωση των Γερμανών, οι οποίοι προσλαμβάνονται κατά χιλιάδες στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό. Αυτή ήταν η “λύση” που έδωσε ο Θεοδόσιος ο Α΄, ώστε να σταματήσουν επιτέλους οι Γερμανοί μετά από δυο αιώνες, να γενοκτονούν τον Ελληνικό λαό.  Δυστυχώς ο τρόπος που αντιμετώπισε το πρόβλημα ο Θεοδόσιος ήταν λανθασμένος, απαράδεκτος και καταστροφικός. Μετά τον θάνατο του Θεοδοσίου τα επόμενα χρόνια, την πραγματική εξουσία στο Ρωμαϊκό κράτος, την ασκούν οι Γότθοι στρατηγοί, οι οποίοι ανεβοκατεβάζουν αυτοκράτορες ως μαριονέτες ανάλογα με τα συμφέροντα τους. Οι Γερμανοί ήταν οι πιο ακριβοπληρωμένοι μισθοφόροι αξιωματικοί και στρατιώτες. Είχαν πλήρη φοροαπαλλαγή, ενώ είχαν το δικαίωμα να κάνουν γάμους με Ελληνίδες. 

Όμως εκείνοι αντί να προστατεύουν τα Ελληνικά-Ρωμαϊκά σύνορα, τα παραβίαζαν οι ίδιοι συνεχίζοντας κανονικά τις επιδρομές μέχρι την Πελοπόννησο. Οι Γερμανοί στρατηγοί έγιναν η απόλυτη εξουσία στην Ελληνική- Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και αποφάσιζαν για το ποιος θα γίνει αυτοκράτορας. Τότε οι γενναίοι Έλληνες αξιωματικοί του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Στις 12 Ιουλίου του 400 μ.Χ., οι Ήρωες Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες, έσφαξαν μερικές χιλιάδες Γερμανών ανωτάτων αξιωματικών και στρατιωτών στην Κωνσταντινούπολη. Με τον τρόπο αυτό ματαίωσαν την τελευταία στιγμή την άνοδο μιας Γερμανικής δυναστείας στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ενδεικτικό είναι ότι μετά την μεγάλη νίκη, οι Έλληνες Χριστιανοί, τέλεσαν μεγαλειώδη Θεία λειτουργία στην Αγία Σοφία, για να ευχαριστήσουν την Υπεραγία Θεοτόκο που βοήθησε για πολλοστή φορά το έθνος μας. 

Οι Γερμανοί μέχρι και την εποχή του Ιουστινιανού προσπάθησαν με τα όπλα, να αφαιρέσουν από τους Έλληνες, την διοίκηση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όταν διαπίστωσαν μετά από δύο αιώνες, γενοκτονιών και πολέμων, ότι δεν ήταν εφικτό, να κατακτηθεί το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, τότε αποσύρθηκαν στην δύση, και προσπαθούσαν, μόνον με διπλωματικά μέσα, να κατακτήσουν την αυτοκρατορία, μέχρι και την εποχές των εωσφορικών-γερμανικών σταυροφοριών. Επίσης παρακινούσαν άλλους λαούς, να κινηθούν  ενάντια στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος. Όταν διαπίστωσαν μετά από δύο αιώνες γενοκτονιών και πολέμων, ότι δεν ήταν εφικτό να κατακτηθεί το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος αποσύρθηκαν στην δύση, και προσπαθούσαν μόνον με διπλωματικά μέσα να κατακτήσουν την αυτοκρατορία, μέχρι και την εποχές των εωσφορικών-γερμανικών σταυροφοριών. Επίσης παρακινούσαν άλλους λαούς να κινηθούν ενάντια στο Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος. Συνεπώς δεν ευσταθούν οι ιστορικές παρατηρήσεις του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ ότι οι αιρετικοί εικονομάχοι αυτοκράτορες και η άρνηση στρατιωτικής βοήθειας, ήταν οι αιτίες για την απομάκρυνση της Ρώμης από την Ελληνική Κωνσταντινούπολη. Για αυτό  προσχώρησαν στην Γερμανική αυτοκρατορία. Ανέκαθεν τα Γερμανικά φύλα μισούν θανάσιμα το Ελληνικό έθνος, γιατί είναι πιστά εδώ και αιώνες στον Διονυσιακό πολιτισμό. Για αυτό και όλες αυτές οι φοβερές γενοκτονίες και οι πόλεμοι εναντίον μας. Οι ενέργειες των Ισαύρων δεν μπορούν να αποτελούν ούτε μια αφορμή για τις σχέσεις του Ελληνικού έθνους και των Γερμανικών φυλών.

Οι Άραβες έτρεμαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum. Όμως δεν τον υπολόγιζαν οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι.Το ίδιο ισχύει και για τον μεγαλύτερο στρατηλάτη όλων των εποχών τον Μέγα Ηράκλειο τον οποίο δεν υπολόγιζαν οι Πέρσες, οι Άβαροι, οι Φράγκοι, οι Ιουδαίοι και οι Άραβες.  Την περίοδο που ήταν αυτοκράτορας ο Άγιος Νικηφόρος, ο Γερμανός Όθων είχε υποτάξει σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία και ζήτησε διακανονισμό σχετικά με τις περιοχές που δεν είχε ακόμα καταλάβει. Ο απεσταλμένος του στην Κωνσταντινούπολη, επίσκοπος Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, διαβίβασε μια πρόταση γάμου ανάμεσα στον γιο του Όθωνα και σε μια κόρη πορφυρογέννητη. Σαν προίκα θα εκχωρούνταν οι κτήσεις των Βυζαντινών στη νότια Ιταλία! Αυτό θεωρήθηκε εμπαιγμός από τους Έλληνες και το απέρριψαν. 

Οι ενέργειες του Όθωνα να λάβει το στέμμα από τον Πάπα και ανακηρυχθεί "αυτοκράτορας" του Imperioum Romanoum  και η επίθεση ενάντια στο Μπάρι εξαγρίωσαν τον Νικηφόρο Β, ο οποίος είχε πολύ υψηλή ιδέα για το αυτοκρατορικό αξίωμα. Στον Λιουτπράνδο οι 'Έλληνες-Ρωμαίοι φέρθηκαν σαν αιχμάλωτο και τον ανάγκασαν να μάθει πως ο Γερμανός Όθων δεν ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας αλλά ηγεμόνας βαρβάρων. Συνεπώς ήταν ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά αδύνατον ένας βάρβαρος να νυμφευθεί μια πορφυρογέννητη.

Η αποτυχία των Γερμανών να κατακτήσουν το Μπάρι οδήγησε σε υποχώρηση, και ο Όθων έστειλε νέα πρεσβεία στην Βασιλεύουσα, υπό τον Λιουτπράνδο επίσκοπο Κρεμόνας. Ο Νικηφόρος όμως ήταν ήδη έξαλλος. Ο Λιουτπράνδος φθάνοντας στην Βασιλεύουσα δικαίως έτυχε κακής υποδοχής. Όπως καταγγέλλει ο ίδιος σε γράμμα προς τον 'Οθων, οι Έλληνες αξιωματούχοι τον υπέβαλαν σε κάθε είδους ταπείνωση και δοκιμασία, αφήνοντας τον να περιμένει ώρες στην βροχή, στεγάζοντας τον σε ακατάλληλα καταλύματα όπου πάγωνε τα βράδια και ζεσταινόταν την ημέρα. Επίσης όταν μετά από μήνες έγινε δεκτός στα ανάκτορα, στην αίθουσα δεξιώσεων τον έβαλαν να καθίσει στο τελευταίο τραπέζι. Ο Γερμανός κληρικός αναφέρει με αποτροπιασμό το πώς είχε τοποθετηθεί σε καλύτερη θέση ο πρέσβης της Βουλγαρίας, ο οποίος που ήταν “άπλυτος με κοντά μαλλιά”. Εν τούτοις ο Διονυσιαστής επίσκοπος αναφέρει την διακοπή της Θείας Λειτουργίας στην Αγία Σοφία και την προσφώνηση του  Αγίου Νικηφόρου ως Αργαλέου θανάτου των Σαρακηνών.  

Όταν τελικά ο καθολικός επίσκοπος επέτυχε να συνομιλήσει με τους βασιλικούς αξιωματούχους επαναφέρει την πρόταση του βασιλικού γάμου, ζητώντας ως προίκα την νότια Ιταλία. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή πλευρά θεώρησε απαράδεκτο μία πορφυρογέννητη πριγκίπισσα να δοθεί ως νύφη στους βαρβάρους. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η λογομαχία μεταξύ του επισκόπου και του ίδιου του Αγίου Νικηφόρου, ο οποίος έδειξε την περιφρόνηση του προς την στρατιωτική δύναμη των Γερμανών. Την κατάσταση επιδείνωσε η άφιξη μίας παπικής πρεσβείας στην Πόλη, μεταφέροντας γράμμα για τον αυτοκράτορα. Ο  νεοταξίτης πάπας Ιωάννης ΙΓ’ προσφωνούσε τον Νικηφόρο ως βασιλέα των Ελλήνων και όχι των Ρωμαίων !!! Ζητούσε να έρθει σε συμφωνία με το αγαπητό πνευματικό του τέκνο, τον Όθωνα, στον οποίο απένειμε τον τίτλο του "Ρωμαίου αυτοκράτορα". 

Οργισμένοι οι Έλληνες-Ρωμαίοι φυλάκισαν τους απεσταλμένους του πάπα και τον επίσκοπο. Εν συνεχεία  άφησαν τον Λιουτπράνδο να φύγει μόνον 'όταν υποσχέθηκε πως σε κάθε μελλοντική αλληλογραφία, ο Νικηφόρος θα αναφερόταν ως Αύγουστος και Αυτοκράτορας Ρωμαίων”. Ο Κορυφαίος Έλληνας Άγιος της Ορθοδοξίας αναφέρει για τον πάπα της εποχή του και για την Ελληνικότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ενδεικτικός ήταν ο διάλογος του με επίσημο κρατικό αξιωματούχο της Γερμανικής-μεσαιωνικής αυτοκρατορίας, ο οποίος αποτελεί πολύ σημαντικό ιστορικό στοιχείο.  Αναφέρει χαρακτηριστικά : «Ο Πάπας είναι ανάγωγος. Αγνοεί ότι ο Άγιος-αυτοκράτορας Κωνσταντίνος μετέφερε εδώ το σκήπτρο, την Σύγκλητο και ολόκληρο τον Ρωμαϊκό στρατό, αφήνοντας στη Ρώμη μόνο ευτελείς-υποτελείς». Ο μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού Λιουτπράνδος ανταπαντά: «Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ήρθε εδώ. Όμως αλλάξατε γλώσσα καταργήσατε την Λατινική και μιλάτε Ελληνικά, αλλάξατε ήθη και ενδυμασία, για αυτό ο "παναγιώτατος" Πάπας θεώρησε ότι εξίσου σας απαρέσκει ο όρος Ρωμαίοι». Ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς δηλώνει ότι ο`Οθων δεν είναι ούτε αυτοκράτορας ούτε Ρωμαίος αλλά ένας βάρβαρος βασιλιάς με τον οποίο θα ήταν αδύνατο να παντρευτεί μια αυτοκρατορική πριγκίπισσα. Ο Λιουτπράνδος συμπλήρωσε: 

«Εμείς οι Λομβαρδοί, Σάξονες, Φράγκοι, Λοθαρινοί, Βαυαροί, Σοηβοί, Βουργουνδοί, περιφρονούμε τους Ρωμαίους σε τέτοιο βαθμό που για να προσβάλουμε τους εχθρούς μας τους Αποκαλούμε Ρωμαίους, καθώς η ονομασία αυτή περικλείει όλα τα ελαττώματα» !!! 

Τρεις αιώνες αργότερα ο Πάπας Γρηγόριος, με αλαζονεία-θράσος αποκαλεί “Ρωμαίους” τους Γερμανούς. Ενδεικτική ήταν η επιστολή του Αγίου Ιωάννη Γ Δούκα-Βατάτζη, από το Ελληνικό κρατίδιο της Νίκαιας προς τον πάπα Γρηγόριο Θ. Στην επιστολή γράφει μεταξύ άλλων ότι εμείς είμαστε Έλληνες στην καταγωγή. Εν τούτοις δεν ονομάσαμε ποτέ την ένδοξη αυτοκρατορία μας Ελληνική, παρά μόνον Ρωμαϊκή, για να τιμήσουμε τον κληροδότη και μεγαλύτερο ευεργέτη του έθνους, τον Άγιο Κωνσταντίνο. Να περάσουμε να δούμε τι αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης :

“Ἰ­ω­άν­νης ἐν Χρι­στῷ τῷ Θε­ῷ Βα­σι­λεὺς καὶ Αὐ­το­κρά­τωρ Ρω­μαί­ων ὁ Δού­κας, τῷ ἁγιωτά­τῳ Πά­πα τῆς πρε­σβυ­τέ­ρας Ρώ­μης Γρη­γο­ρί­ῳ. Ἂς ἔ­χω τὰς σω­τη­ρί­ους εὐ­χάς σου. 

Αὐ­τοί, ποὺ ἔ­στει­λε ἡ ἁ­γι­ό­τη­τά σου καὶ μοῦ ἔ­φε­ραν αὐ­τὴ τὴν ἐ­πι­στο­λή σου, ἐπέμεναν ὅ­τι εἶ­ναι γράμμα τῆς ἁ­γι­ό­τη­τάς σου. Ὅ­μως ἐ­γώ, ὁ Βα­σι­λιάς, ἀ­φοῦ διάβασα ὅ­σα εἶ­ναι γραμ­μέ­να, ἀρ­νή­θη­κα νὰ πιστέ­ψω ὅ­τι εἶ­ναι δι­κό σου γράμ­μα, ἀλλὰ θεώ­ρη­σα ὅ­τι τὸ ᾿γραψε ἕ­νας ἄν­θρω­πος μὲ χα­μέ­να πέ­ρα γιὰ πέ­ρα τὰ μυα­λά του, ποὺ ὅ­μως ὁ ψυ­χι­κός του κό­σμος εἶ­ναι φου­σκω­μέ­νος ἀ­πὸ ἀ­λα­ζο­νεί­α καὶ αὐθάδεια δι­ό­τι πῶς θὰ μπο­ρού­σα­με νὰ σχη­μα­τί­σου­με δι­α­φο­ρε­τι­κὴ γνώ­μη γιὰ τὸν γράψαν­τα, τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἀπευ­θύ­νε­ται στὴ βα­σι­λι­κή μου δύ­να­μη θε­ω­ρών­τας με σὰν ἕ­να ἀ­νώ­νυ­μο καὶ ἄ­δο­ξο καὶ ἀ­σή­μαν­το ἀνθρω­πά­κι; Δὲν σοῦ μί­λη­σε κα­νεὶς γιὰ τὸ μέ­γε­θος τῆς ἐ­ξου­σί­ας καὶ τῆς δυ­νά­με­ώς μας;

Δὲν χρει­α­ζό­μα­σταν ἰ­δι­αί­τε­ρη σο­φί­α γιὰ νὰ γνω­ρί­σου­με κα­λὰ ποι­ὸς εἶ­ναι ὁ δι­κός σου θρό­νος. Ἂν βρισκό­ταν πά­νω σὲ σύν­νε­φα ἢ ἂν κά­που ¨με­τέ­ω­ρος¨, ἴ­σως ἔ­πρε­πε νὰ ἔ­χου­με με­τε­ω­ρο­λο­γι­κὲς γνώσεις γιὰ νὰ τὸν βροῦ­με, ἀλλ᾿ ἐ­πει­δὴ στη­ρί­ζε­ται στὴ γῆ καὶ δὲ δι­α­φέ­ρει κα­θό­λου ἀ­πὸ τοὺς ὑ­πο­λοί­πους θρό­νους, ὅ­λος ὁ κό­σμος τὸν ξέ­ρει. Μᾶς γρά­φεις ὅ­τι ἀ­πὸ τὸ δι­κό μας, τὸ Ἑλ­λη­νι­κὸ Γέ­νος, ἄν­θη­σε ἡ σο­φί­α καὶ τὰ ἀ­γα­θά της καὶ διαδόθηκε στοὺς ἄλ­λους λα­ούς. Αὐ­τὸ σω­στὰ γρά­φεις. Πῶς ὅ­μως ἀ­γνό­η­σες ἢ καὶ ἂν ὑ­πο­τε­θεῖ ὅ­τι δὲν τὸ ἀγνό­η­σες, πῶς ξέ­χα­σες νὰ γρά­ψεις ὅ­τι, μα­ζὶ μὲ τὴ σοφί­α, τὸ Γέ­νος μας κλη­ρο­νό­μη­σε ἀ­πὸ τὸν Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο καὶ τὴ βα­σι­λεί­α; Ποιὸς ἀ­γνο­εῖ ὅ­τι τὰ κλη­ρο­νο­μι­κὰ δι­και­ώ­μα­τα τῆς δι­α­δο­χῆς πέρασαν ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νον στὸ δι­κό μας Γέ­νος καὶ ὅ­τι ἐ­μεῖς εἴ­μα­στε οἱ νό­μι­μοι κλη­ρο­νό­μοι καὶ δι­ά­δο­χοι;

Ἔ­πει­τα, σὺ ἀ­παι­τεῖς νὰ μὴν ἀ­γνο­ή­σου­με τὸ θρό­νο σου καὶ τὰ προ­νό­μιά του. Ἀλ­λὰ καὶ ἐ­μεῖς ἔ­χου­με νὰ ἀν­τα­παι­τή­σου­με νὰ δεῖς κα­θα­ρὰ καὶ νὰ μά­θεις τὰ δι­και­ώ­μα­τα ποὺ ἔ­χου­με ἐ­μεῖς ἐ­πὶ τῆς ἐ­ξου­σί­ας καὶ τοῦ κρά­τους τῆς Κων­σταν­τι­νού­πο­λης, τὸ ὁποῖ­ο, ἀ­πὸ τὸν Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο, δι­α­τη­ρή­θη­κε γιὰ μί­α χιλι­ε­τί­α καὶ ἔ­φτα­σε σέ μᾶς. Οἱ γε­νάρ­χες της βα­σι­λεῖς μου εἶ­ναι ἀ­πὸ τὸ γέ­νος τῶν Δου­κῶν καὶ τῶν Κομνη­νῶν, γιὰ νὰ μὴν ἀ­να­φέ­ρω ἐ­δῶ καὶ ὅ­λους τούς ἄλ­λους Βα­σι­λεῖς ποὺ εἶ­χαν Ἑλ­λη­νι­κὴ καταγω­γὴ καὶ γιὰ πολ­λὲς ἑ­κα­τον­τά­δες χρό­νια κα­τεῖ­χαν τὴν βα­σι­λι­κὴ ἐ­ξου­σί­α τῆς Κων­σταν­τι­νού­πο­λης. Αὐ­τοὺς ὅ­λους, καὶ ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ρώ­μης καὶ οἱ ἱ­ε­ράρ­χες της, τοὺς προ­σκυ­νοῦ­σαν ὡς Αὐ­το­κρά­το­ρες τῶν Ρω­μαί­ων. Πῶς λοι­πὸν ἐ­μεῖς φαι­νό­μα­στε στὰ μά­τια σου ὅ­τι δὲν ἐ­ξου­σι­ά­ζου­με καὶ δὲ βα­σι­λεύ­ου­με σὲ κα­νέ­να τό­πο, πα­ρὰ χειρο­τό­νη­σες λὲς κι εἶ­ναι ἐ­πί­σκο­πός σου τὸν ἐκ Βρυ­έν­νης Ἰ­ω­άν­νη βα­σι­λιὰ στὴν Πόλη; Ποι­ὸ δί­και­ο ἐ­πρυ­τά­νευ­σε στὴ συγ­κε­κριμένη αὐ­τὴ πε­ρί­στα­ση; Πῶς κα­τά­φε­ρε ἡ τι­μί­α σου κε­φα­λὴ καὶ ἐ­παι­νεῖ τὸ ἄ­δι­κο τῆς πλε­ο­νε­ξί­ας καὶ βά­ζει στὴ μοί­ρα τοῦ δικαί­ου τὴ λη­στρι­κὴ καὶ αἱ­μο­χα­ρή κα­τά­κτη­ση τῆς Κων­σταν­τι­νού­πο­λης ἀ­πὸ τοὺς Λα­τί­νους;

Ἐ­μεῖς ἐ­ξα­ναγ­κα­στή­κα­με ἀ­πὸ τὴν πο­λε­μι­κὴ βί­α καὶ φύ­γα­με ἀ­πὸ τὸν τό­πο μας ὅ­μως δὲν πα­ραι­τού­μα­στε ἀ­πὸ τὰ δι­και­ώ­μα­τά μας τῆς ἐ­ξου­σί­ας καὶ τοῦ κρά­τους τῆς Κωνσταν­τι­νού­πο­λης. Καὶ νὰ ξέ­ρεις ὅ­τι αὐ­τὸς ποὺ βα­σι­λεύ­ει εἶ­ναι ἄρ­χον­τας καὶ κύ­ριος ἔθνους καὶ λα­οῦ καὶ πλή­θους δὲν εἶ­ναι ἄρ­χον­τας καὶ ἀ­φεν­τι­κὸ σὲ πέ­τρες καὶ ξύ­λα, μὲ τὰ ὁ­ποῖ­α χτί­στη­καν τὰ τεί­χη καὶ οἱ πύρ­γοι.

Τὸ γράμ­μα σου πε­ρι­εῖ­χε καὶ τοῦ­το τὸ πα­ρά­ξε­νο ὅ­τι ἡ τι­μι­ό­τη­τά σου ἔ­στει­λε κή­ρυ­κες ποὺ δι­ήγ­γει­λαν τὸ κή­ρυγ­μα τοῦ Σταυ­ροῦ σὲ ὅ­λο τὸν κό­σμο, καὶ ὅ­τι πλή­θη πολεμιστῶν ἔ­σπευ­σαν γιὰ νὰ διεκδικήσουν τὴν Ἁ­γί­α Γῆ. Σὰν μά­θα­με αὐ­τὴ τὴν εἴδηση, χα­ρή­κα­με καὶ γε­μί­σα­με μὲ ἐλ­πί­δες. Ἐλ­πί­ζα­με δη­λα­δὴ ὅ­τι αὐ­τοὶ οἱ δι­εκ­δι­κη­ταὶ τῶν Ἁ­γί­ων Τό­πων θὰ ἄρ­χι­ζαν τὴ δί­και­η δου­λειά τους ἀ­πὸ τὴ δι­κή μας πα­τρί­δα καὶ ὅ­τι θὰ τι­μω­ροῦ­σαν αὐ­τοὺς ποὺ τὴν αἰχ­μα­λώ­τι­σαν, για­τί βε­βή­λω­σαν τὶς ἁ­γί­ες Ἐκκλη­σί­ες, για­τί βε­βή­λω­σαν τὰ ἱ­ε­ρὰ σκεύ­η καὶ δι­έ­πρα­ξαν κά­θε εἶ­δος ἀ­νο­σι­ουρ­γί­ες κα­τὰ τῶν Χρι­στια­νῶν. Ἐ­πει­δὴ ὅ­μως τὸ γράμ­μα σου ὀ­νό­μα­ζε τὸν Ἰ­ω­άν­νη Βρυ­έν­νιο ποὺ ἀ­πε­βί­ω­σε ἐ­δῶ καὶ πο­λὺν και­ρὸ βα­σι­λιὰ τῆς Κων­σταν­τι­νού­πο­λης, καὶ φί­λο καὶ τέ­κνο τῆς τι­μι­ό­τη­τάς σου, καὶ ἐ­πει­δὴ οἱ νέ­οι σταυ­ρο­φό­ροι σου στέλ­νον­ται γιὰ νὰ βο­η­θή­σουν, γε­λού­σα­με ἀ­να­λο­γι­ζό­με­νοι τὴν εἰ­ρω­νεί­α καὶ τὰ παι­χνί­δια ποὺ παίζονται κα­τὰ τῶν Ἁ­γί­ων Τό­πων καὶ τοῦ Σταυ­ροῦ.

Ἐ­πει­δὴ ὅ­μως ἡ τι­μι­ό­τη­τά σου, μὲ τὸ γράμ­μα ποὺ ἔ­στει­λες, μᾶς πα­ρα­κι­νεῖ νὰ μὴν παρε­νο­χλοῦ­με τὸν φί­λο σου καὶ υἱ­ὸν Ἰ­ω­άν­νη Βρυ­έν­νιο, γνω­ρί­ζου­με καὶ ἐ­μεῖς στὴν τιμι­ό­τη­τά σου, ὅ­τι δὲν ξέ­ρου­με σὲ ποι­ὸ μέ­ρος τῆς γῆς ἢ τῆς θά­λασ­σας βρί­σκε­ται ἡ ἐ­πι­κρά­τεια αὐ­τοῦ τοῦ Ἰ­ω­άν­νη. Ἐ­ὰν ὅ­μως ἐν­νο­εῖς τὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λη, καθιστοῦ­με γνω­στὸ καὶ στὴν ἁ­γι­ό­τη­τά σου καὶ σὲ ὅ­λους τούς Χρι­στια­νοὺς ὅ­τι πο­τὲ δὲ θὰ πά­ψου­με νὰ δί­νου­με μά­χες καὶ νὰ πο­λε­μοῦ­με αὐ­τοὺς ποὺ τὴν κα­τέ­κτη­σαν καὶ τὴν κατέ­χουν για­τί ἀ­λή­θεια, πῶς δὲ θὰ δι­α­πράτ­τα­με ἀ­δι­κί­α ἀ­πέ­ναν­τι στοὺς νόμους τῆς φύ­σης, καὶ στοὺς θε­σμοὺς τῆς Πα­τρί­δας μας, καὶ στοὺς τά­φους τῶν προγό­νων μας, καὶ στὰ θεί­α καὶ ἱ­ε­ρὰ τε­μέ­νη, ἂν δὲν πο­λε­μή­σου­με γι᾿ αὐ­τὰ μὲ ὅ­λη τὴ δύ­να­μή μας;

Ὡ­στό­σο, ἂν εἶ­ναι κα­νεὶς ποὺ ἀ­γα­να­κτεῖ γιὰ τού­τη τὴ θέ­ση μας, καὶ μᾶς δυ­σκο­λεύ­ει, καὶ ἐ­ξο­πλί­ζε­ται ἐ­ναν­τί­ον μας, ἔ­χου­με τὸν τρό­πο νὰ ἀ­μυν­θοῦ­με ἐ­ναν­τί­ον του: Πρῶτα-πρῶ­τα μὲ τὴ βο­ή­θεια τοῦ Θε­οῦ, καὶ με­τά, μὲ τὰ ἅρ­μα­τα καὶ τὸ ἱπ­πι­κὸ ποὺ ἔχου­με, καὶ μὲ πλῆ­θος ἀ­ξι­ό­μα­χων πο­λε­μι­στῶν, οἱ ὁ­ποῖ­οι πολλὲς φο­ρὲς πο­λέ­μη­σαν τοὺς σταυ­ρο­φό­ρους. Τό­τε καὶ σύ, ἀ­πὸ τὴ με­ριά σου, σὰν μι­μη­τής, ποὺ εἶσαι, τοῦ Χρι­στοῦ, καὶ σὰν δι­ά­δο­χος τοῦ κο­ρυ­φαί­ου τῶν Ἀ­πο­στό­λων Πέ­τρου, ἔ­χον­τας μάλιστα τὴ γνώ­ση γιὰ τὸ τί εἶ­ναι θεῖ­ο καὶ νό­μι­μο καὶ γιὰ τὸ τί ἐ­πι­βάλ­λε­ται ἀ­πὸ τοὺς ἀν­θρώ­πι­νους θε­σμούς, τό­τε λέ­ω, θὰ μᾶς ἐ­παι­νέ­σεις, ἀ­φοῦ δί­νου­με τὴ μά­χη γιὰ τὴν Πα­τρί­δα καὶ γιὰ τὴ σύμ­φυ­τη μὲ αὐ­τὴν ἐλευθερί­α. Καὶ αὐ­τὰ βέ­βαι­α θὰ συμ­βοῦν κα­τὰ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ. Ἡ βα­σι­λεί­α μου θέ­λει πο­λὺ καὶ πο­θεῖ νὰ διασώ­σει τὸν σε­βα­σμὸ ποὺ ἁρ­μό­ζει πρὸς τὴν ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ρώμης, καὶ νὰ τι­μᾶ τὸ θρό­νο τοῦ κορυ­φαί­ου Ἀ­πο­στό­λου Πέ­τρου καί, ἀ­πέ­ναν­τι τῆς ἁ­γι­ό­τη­τάς σου, νὰ ἔ­χει τὴ σχέ­ση καὶ τὴν τά­ξη τοῦ υἱ­οῦ, καὶ νὰ ἀ­πο­δί­δει σ᾿ αὐ­τὴ τὴν ἁρ­μό­ζου­σα τι­μὴ καὶ ἀ­φο­σί­ω­ση. Αὐ­τὸ θὰ γί­νει ὅ­μως, μό­νο ἐ­ὰν καὶ ἡ δι­κή σου ἁγιότη­τα δὲν πα­ρα­βλέ­ψει τὰ δι­και­ώ­μα­τα τῆς δι­κῆς μας βα­σι­λεί­ας, καὶ ἂν δὲν γράφει σὲ μᾶς γράμ­μα­τα μὲ τέ­τοι­α ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα καὶ ἀ­πα­ξί­ω­ση.

Ὡ­στό­σο νὰ ξέ­ρει ἡ ἁ­γι­ό­τη­τά σου, ὅ­τι ὑ­πο­δε­χτή­κα­με χω­ρὶς λύ­πη τὸ ἀ­γροῖ­κο ὕ­φος τοῦ γράμ­μα­τός σου, καὶ φερ­θή­κα­με μὲ ἠ­πι­ό­τη­τα στοὺς κο­μι­στές του, μό­νο καὶ μόνο γιὰ νὰ δι­α­τη­ρή­σου­με τὴν εἰ­ρή­νη μα­ζί σου.”  Το απόγειον της Διονυσιακής φαιδρότητας αποτελεί άρθρο το οποίο ισχυρίζεται ότι οι Έλληνες του Imperium Romanum ήταν "αλλοδαποί" και ότι οι Άραβες προερχόμενοι από την Ισπανία ήταν "Έλληνες". Όμως τον επίδοξο πλαστογράφο της ιστορίας, τον διαψεύδει τον Διονυσιακό-Αμερικανικό Ναυτικό και η Διονυσιακή ΑΙ : 

"Επισκόπηση AI. Η κατάληψη της Κρήτης από τους Άραβες (εξόριστοι από την Ανδαλουσία της Ισπανίας) έλαβε χώρα γύρω στο 824-828 μ.Χ., ιδρύοντας το «Εμιράτο της Κρήτης» (ή Ικριτίγια). Υπό την ηγεσία του Αμπού Χαφς, οι Σαρακηνοί κατέλαβαν το νησί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετατρέποντάς το σε ορμητήριο πειρατείας για 135 χρόνια, μέχρι την ανακατάληψή του από τον Νικηφόρο Φωκά το 961.Βασικά Στοιχεία της Αραβοκρατίας στην Κρήτη (824-961 μ.Χ.) Οι Κατακτητές: Πρόκειται για Άραβες μουσουλμάνους εξόριστους από την Ανδαλουσία (αλ-Άνταλους), οι οποίοι, αφού περιπλανήθηκαν, αποβιβάστηκαν στην Κρήτη. Ίδρυση Εμιράτου: Ίδρυσαν μια αυτόνομη πολιτεία με πρωτεύουσα τον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο), ο οποίος οχυρώθηκε έντονα. Στρατηγική Σημασία: Το νησί έγινε κέντρο πειρατικών επιδρομών κατά των βυζαντινών περιοχών του Αιγαίου και της Μεσογείου, αποτελώντας δεινό πλήγμα για το Βυζάντιο. Αποτυχημένες Προσπάθειες: Παρά τις επανειλημμένες εκστρατείες, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέτυχε να ανακαταλάβει το νησί για πάνω από έναν αιώνα. Τέλος της Αραβοκρατίας: Το 961 μ.Χ., ο Βυζαντινός στρατηγός (και μετέπειτα αυτοκράτορας) Νικηφόρος Φωκάς, μετά από μακρά πολιορκία του Χάνδακα, κατέλυσε το εμιράτο και επανέφερε την Κρήτη στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία."

https://www.google.com/search?q=%CE%B7+%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%B1%CF%80%CE%BF+%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82+%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CF%82&oq=%CE%97&gs_lcrp=EgZjaHJvbWUqBggAEEUYOzIGCAAQRRg7Mg4IARBFGCcYOxiABBiKBTIGCAIQRRg5MgYIAxAjGCcyDQgEEAAYgwEYsQMYgAQyBggFEEUYPTIGCAYQRRg9MgYIBxBFGD3SAQg0NzE5ajBqN6gCCLACAfEF7ycIwVX7aU0&sourceid=chrome&ie=UTF-8

Επίσης στο συγκεκριμένο άρθρο διαπιστώνουμε τρομερό μίσος ενάντια στον κορυφαίο-Έλληνα Άγιο της Ορθοδοξίας. Παράνοια-παραλογισμός, απύθμενο μίσος και φαιδρή-Διονυσιακή παραποίηση της ιστορίας. Οι λόγοι είναι πλέον γνωστοί για αυτές τις αισχρές-ανθελληνικές καταστάσεις μέσα από τις επιστημονικές μου εργασίες. 

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ-ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ-ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΦΩΚΑ : 

"Μόλις τον ένατο αιώνα μ.Χ., ωστόσο, μια σειρά από γεγονότα, λίγο πολύ τυχαία, έδωσαν στην Κρήτη, τότε προπύργιο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μια θέση και μια δύναμη που επηρέασαν ολόκληρη την πορεία της ευρωπαϊκής ιστορίας.  

Η Ανατολική Ρωμαϊκή-Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Νέα Ρώμη, η οποία αναδύθηκε στην Ανατολή γύρω από την Κωνσταντινούπολη ως πυρήνας, κληρονόμησε τις ρωμαϊκές παραδόσεις και αποτελούσε μια προέκταση σε κάπως μειωμένη κλίμακα της Αυτοκρατορικής Ρώμης στον Τίβερη. Στεκόμενη ως ισχυρό προπύργιο ενάντια στις πλημμύρες της ανατολίτικης βαρβαρότητας, έσωσε από την καταστροφή τα απομεινάρια του ελληνορωμαϊκού, χριστιανικού πολιτισμού.  Οι ισχυρότερες από τις πρώτες επιθέσεις εναντίον της Νέας Ρώμης έγιναν από τους Άραβες ή Σαρακηνούς τον έβδομο και όγδοο αιώνα. Υποκινούμενοι από τις θρησκευτικές ιδέες του Μωάμεθ και δελεασμένοι από την επιθυμία για λεηλασία, οι κάτοικοι της Αραβικής χερσονήσου ξεχύθηκαν σε κύματα πολεμιστών που κατέκτησαν εδάφη μέχρι την Ινδία ανατολικά και μέχρι την Ισπανία δυτικά. 

Αν και οι απομακρυσμένες επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας - η Συρία, η Αίγυπτος και η Βόρεια Αφρική - σαρώθηκαν σε αυτές τις επιθέσεις, η καρδιά και το κέντρο της Αυτοκρατορίας στάθηκαν σταθερές απέναντι σε δύο από τις ισχυρότερες επιθέσεις στην στρατιωτική ιστορία, τις πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από τους Σαρακηνούς τα έτη 673-78 και το 717. 

Η συντριπτική ήττα των μουσουλμανικών ορδών τον τελευταίο χρόνο από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο χάρισε στην Αυτοκρατορία μια μακρά περίοδο ασφάλειας και μια νέα πνοή ζωής.  Στην άμυνα της Νέας Ρώμης εναντίον των Σαρακηνών, καθώς και εναντίον προηγούμενων επιτιθέμενων, η ναυτική ισχύς έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Ο έλεγχος της θάλασσας, τον οποίο ο Λέων ο Ίσαυρος άρπαξε με τόλμη και γενναιότητα από τον εχθρό, έδωσε κινητικότητα στις δυνάμεις του και του επέτρεψε να νικήσει πολύ μεγαλύτερους σε αριθμό. Αντίθετα, η παραμέληση της ναυτικής ισχύος ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τις μεταγενέστερες ατυχίες της Αυτοκρατορίας.  Ενώ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διέθετε στους Έλληνες ναυτικούς του Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας ένα εξαιρετικό και ανεξάντλητο ναυτικό προσωπικό, ενώ διέθετε σε αφθονία όλα τα υλικά στοιχεία μιας μεγάλης ναυτικής δύναμης, όπως αμέτρητα ωραία λιμάνια, ξυλεία και ναυτικά εφόδια, οι ηγεμόνες της, με αρκετές αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, έδειξαν την ίδια παραδοσιακή υπεροπτική στάση, σχεδόν αποστροφή, προς τον στόλο τους που χαρακτήριζε τη ναυτική πολιτική των προκατόχων τους της Παλαιάς Ρώμης. Μόλις τον ένατο αιώνα δημιουργήθηκε ένας ξεχωριστός αυτοκρατορικός στόλος. 

Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες μέχρι τότε εξαρτώνταν από τις ξεχωριστά οργανωμένες, τοπικές μοίρες των ναυτικών θεμάτων ή επαρχιών και από την επίταξη και τη μετατροπή σε καιρό ανάγκης ιδιωτικών εμπορικών πλοίων. Εν μέρει λόγω της εξάντλησης της δύναμής τους στον χερσαίο πόλεμο, αλλά συχνότερα λόγω τύφλωσης και αδιαφορίας, οι άρχοντες της Νέας Ρώμης απέτυχαν ως επί το πλείστον να αξιοποιήσουν σωστά τη μεγάλη δυναμική θαλάσσια δύναμη που η φύση και η κληρονομημένη δεξιοτεχνία είχαν θέσει στη διάθεσή τους. Παραμέλησαν να δημιουργήσουν ένα ναυτικό που θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει την υπεροχή τους στην Ανατολική Μεσόγειο.  

Στις κατακτημένες βυζαντινές επαρχίες της Συρίας, της Αιγύπτου και της Βόρειας Αφρικής, οι Σαρακηνοί βρήκαν επίσης άφθονα υλικά για μια ναυτική δύναμη - άφθονη ξυλεία, εξαιρετικά λιμάνια και έναν ναυτικό πληθυσμό, τους απογόνους των ναυτικών της αρχαίας Φοινίκης, της Αιγύπτου και της Καρχηδόνας. Αφού ξεπέρασαν τον πρώτο φυσικό τρόμο ενός λαού της ερήμου για το νερό, οι Σαρακηνοί ίδρυσαν ναυτική υπηρεσία με την αναγκαστική βοήθεια των Χριστιανών υπηκόων τους και σύντομα έδειξαν στη θάλασσα την ίδια φανατική ενέργεια και θάρρος που είχαν αποδείξει στις μάχες τους στην ξηρά.  

Το ότι τέτοιοι βοηθοί δεν ήταν πάντα αξιόπιστοι αποδείχθηκε σε αρκετές περιπτώσεις, κυρίως κατά τη δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν χριστιανικά πληρώματα του μουσουλμανικού στόλου λιποτάκτησαν στον Λέοντα. Ωστόσο, με τον μουσουλμανισμό των λαών που συνόρευαν με τις ανατολικές και νότιες ακτές της Μεσογείου τον όγδοο, ένατο και δέκατο αιώνα, αυτό το μειονέκτημα για τη ναυτική υπηρεσία των Σαρακηνών εξαφανίστηκε.Καθώς οι ναυτικοί λαοί της Λεβάντε και των βορειοαφρικανικών ακτών έγιναν πλήρως μουσουλμάνοι, ενεπλάκησαν με ζήλο στις ναυτικές, ή μάλλον πειρατικές, επιχειρήσεις των νέων τους αφεντάδων, εμπνευσμένοι όχι μόνο από το πυρ του θρησκευτικού φανατισμού αλλά ακόμη περισσότερο από την επιθυμία για λεηλασία που οι παλιές ελληνικές και ρωμαϊκές γαίες εξακολουθούσαν να υποτάσσονται στην επιχειρηματική και οργανωμένη πειρατεία. Έτσι ξεκίνησε αυτή η διαδοχή μουσουλμανικών επιδρομών, τρομερών και σχεδόν αδιάκοπων, που συνέχισαν να παρενοχλούν σχεδόν κάθε χριστιανική ακτή της Μεσογείου και πέρα ​​από αυτήν κατά τον Μεσαίωνα και, σε μικρότερο βαθμό, ακόμη και μέχρι την τρίτη δεκαετία του δέκατου ένατου αιώνα.  

Για περισσότερο από έναν αιώνα μετά τη μεγάλη τους απόκρουση από την Κωνσταντινούπολη το 717, ωστόσο, οι Σαρακηνοί δεν κατέβαλαν αποτελεσματικές προσπάθειες να αμφισβητήσουν το Βυζαντινό Ναυτικό. Ο στόλος της Νέας Ρώμης, αν και δεν αναπτύχθηκε από τον Λέοντα τον Ίσαυρο και τους άμεσους διαδόχους του - οι οποίοι στήριξαν την ισχύ τους στις χερσαίες δυνάμεις της Μικράς Ασίας - ήταν ωστόσο σε θέση να προστατεύσει τις απομακρυσμένες και νησιωτικές κτήσεις της Αυτοκρατορίας και, ακόμη πιο σημαντικό, το κερδοφόρο εμπόριό της με τη Δύση. Το Σαρακηνικό Ναυτικό παρήκμασε κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων μεταξύ των Ομμιάδων και των Αββασίδων. Και όταν, το 746, μια εκστρατεία απέπλευσε από την Αλεξάνδρεια για να κατακτήσει το νησί της Κύπρου, αποκλείστηκε στο λιμάνι της Κεραμείας από τον Βυζαντινό Στόλο του Θέματος Κιβυρραίων, και μόνο τρία μουσουλμανικά πλοία διέφυγαν. Υπήρξε σημαντική ναυτική αναγέννηση υπό τον διάσημο Χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ, του οποίου οι ναυτικές δυνάμεις λεηλάτησαν την Κύπρο και τη Ρόδο και νίκησαν τον Κιβυρραϊκό στόλο. Αλλά μόλις κατά τον ένατο αιώνα ξεκίνησε η μεγάλη εποχή της θαλάσσιας δραστηριότητας των Σαρακηνών.  

Το 825, μια ομάδα Σαρακηνών πολιτικών εξόριστων από το Δυτικό Χαλιφάτο της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Αίγυπτο, πραγματοποίησαν μια επιτυχημένη επιδρομή στην Κρήτη και επέστρεψαν στην Αλεξάνδρεια με φορτία χριστιανών αιχμαλώτων και πλούσια λάφυρα. Την επόμενη χρονιά, αυτοί οι πειρατές, έχοντας λάβει άδεια από τον χαλίφη Μαμούν να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο και να αποκτήσουν μια μόνιμη εγκατάσταση εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, απέπλευσαν με μια εκστρατεία 40 πλοίων, κατέβηκαν ξανά στην Κρήτη και την κατέκτησαν από άκρη σε άκρη. Δύο αποστολές που στάλθηκαν από την Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Αμοραίο απέτυχαν να ανακτήσουν το νησί και, παρόλο που μια τρίτη εκστρατεία εκδίωξε τους πειρατές από μερικά μικρά νησιά του Αιγαίου και διέλυσε τις μοίρες τους για ένα διάστημα, οι Σαρακηνοί παρέμειναν στην κατοχή της Κρήτης, όπου κατασκεύασαν ένα γιγάντιο φρούριο με το όνομα Χάνδακος, από το οποίο αναδύεται η Κάντια, η εναλλακτική σύγχρονη ονομασία της Κρήτης.  

Η Κρήτη έγινε πλέον προκεχωρημένο φυλάκιο του Ανατολικού Χαλιφάτου στον πόλεμό του με τη Νέα Ρώμη. Για 135 χρόνια το νησί κυβερνιόταν από μουσουλμάνους αρχηγούς κουρσάρων, των οποίων οι λεηλασίες σκόρπισαν δυστυχία και καταστροφή στα νησιά και τις ακτές του Αιγαίου και αποτελούσαν σοβαρό κίνδυνο για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στις συνεχώς επαναλαμβανόμενες περιόδους εμφύλιων συγκρούσεων. Από τη στρατηγική της θέση που βρισκόταν απέναντι από το στόμιο του Αιγαίου, η Κρήτη έγινε επίσης στα χέρια των Σαρακηνών μια συνεχής απειλή για το βυζαντινό εμπόριο με τη Δύση, για την υπεράσπιση των οποίων ήταν απαραίτητες οι μέγιστες προσπάθειες του αυτοκρατορικού στόλου.  

Η καλύτερη περιγραφή των καταστροφών των Κρητών πειρατών δίνεται από τον Γάλλο ιστορικό Schlumberger, ο οποίος εστιάζει στις αφηγήσεις διαφόρων Βυζαντινών χρονικογράφων:  Για περισσότερα από 130 χρόνια, οι Άραβες και οι λεηλατητές Εμίρηδες τους διατήρησαν την κυριαρχία τους στην Κρήτη, προς τρομερή απελπισία των συνεχώς λεηλατούμενων πληθυσμών του Αρχιπελάγους και των ελληνικών και ασιατικών ακτών του Αιγαίου. Το Χάνδακ είχε γίνει η τεράστια πρωτεύουσα των Σαρακηνών πειρατών σε ολόκληρη τη Μεσόγειο Θάλασσα, μια γιγάντια φωλιά κλεφτών από την οποία έρεαν οι θησαυροί της Ανατολής, η αγορά των Χριστιανών σκλάβων στην οποία συνέρρεαν για νέες προμήθειες οι προμηθευτές των χαρεμιών σε όλο τον μωαμεθανικό κόσμο. 

Συνεχώς ενισχυμένοι από τυχοδιώκτες από κάθε γωνιά του Ισλάμ, οι Άραβες της Κρήτης σε αυτό το απόρθητο μέρος - μια προκεχωρημένη φρουρά την οποία οι Σαρακηνοί αποβιβάζουν στα νότια σαν προστατευτική ζώνη - χωρίς να διατρέχουν οι ίδιοι μεγάλους κινδύνους, ήταν οι πιο τρομεροί εχθροί της Αυτοκρατορίας. Κάθε άνοιξη, σαν μια τερατώδης πολεμική μηχανή, η Κρήτη ξερνούσε τον στόλο της από αμέτρητα σκάφη με μαύρα πανιά, ελαφριά και θαυμαστά γρήγορα, τα οποία αφρίζονταν προς όλες τις κατευθύνσεις, καίγοντας πόλεις, σαρώνοντας τρομοκρατημένους πληθυσμούς, εξαφανιζόμενα μαζί με τα λάφυρα και τον λαό μιας ολόκληρης πόλης πριν προλάβουν να εμφανιστούν τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, πάντα υπερφορτωμένα.  

Η συγκλονιστική ιστορία αυτών των γεγονότων, όπως αφηγείται με μια τρομερή ομοιομορφία, μπορεί να διαβαστεί στα χρονικά του 9ου και 10ου αιώνα. Λίγες ώρες ήταν συχνά αρκετές για αυτούς τους καταπληκτικούς κουρσάρους, που διέθεταν ασύγκριτη ταχύτητα, τόλμη και ακρίβεια, για να μετατρέψουν μια ακμάζουσα βυζαντινή πόλη σε μια καπνιστή μοναξιά. Αποσπάσματα του αυτοκρατορικού στόλου έπλεαν μάταια συνεχώς μέσα από το Αρχιπέλαγος, τα Δωδεκάνησα ή την Περιοχή των Δώδεκα Νήσων, όπως τα ονόμαζαν οι Βυζαντινοί. Έφταναν πάντα πολύ αργά και μπορούσαν μόνο να αναφέρουν μια νέα και ανεπανόρθωτη καταστροφή. 

Μια καμένη και ερημωμένη πόλη, ο εχθρός εξαφανισμένος, η θάλασσα καθαρή από πανιά. Αλλά μερικές μέρες αργότερα τα παζάρια του Χάνδακ γέμισαν με τεράστια λάφυρα, το λιμάνι του δεν μπορούσε να χωρέσει τις Σαρακηνές φελούκες, τα αφρικανικά πλοία γέμιζαν με δουλεμπόρους από τη Συρία και την Αίγυπτο. και στην πλατεία, κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, ατελείωτες σειρές από αιχμαλώτους, νέους, κορίτσια, παιδιά όλων των ηλικιών -γιατί οι γέροι και άχρηστοι άνθρωποι είχαν σκοτωθεί προηγουμένως- περίμεναν άποροι, θαμπωμένοι από την απελπισία και τα φρικτά τους βάσανα στις βρωμερές γαλέρες, μέχρι που οι αφέντες τους τελείωναν τον καταμερισμό τους για να οδηγηθούν δεσμά στα πιο απομακρυσμένα μέρη των μουσουλμανικών χωρών, στις ακτές της Βασόρας ή στους καταρράκτες του Νείλου, στις φλεγόμενες ερημιές του Χετζάζ ή στις μακρινές ακτές της Ανδαλουσίας.  

Η Κρητική ναυτική δύναμη για μερικά χρόνια, μάλιστα, επισκίασε εκείνη της Αυτοκρατορίας και πιθανότατα διέκοψε σχεδόν εντελώς το βυζαντινό εμπόριο με τη Δύση. Πολλά από τα νησιά του Αιγαίου, θεωρώντας ανεπαρκή την αυτοκρατορική προστασία, αναγκάστηκαν να αγοράσουν ασυλία πληρώνοντας τακτικό φόρο υποτέλειας στους αρχηγούς των πειρατών του Χάνδακα. Τόσο τρομερές ήταν οι καταστροφές και τόσο άμεσος ο κίνδυνος για τη Νέα Ρώμη από τους Κρητικούς πειρατές, που η ευημερία, η ασφάλεια, σχεδόν η ίδια η ζωή της Αυτοκρατορίας εξαρτιόταν από την ανακατάληψη της Κρήτης. Οποιαδήποτε αύξηση της βυζαντινής ναυτικής αποτελεσματικότητας και δραστηριότητας σημειώθηκε κατά τα έτη 825-959, πολύ συχνά σποραδική και αναποτελεσματική, φαίνεται να προκλήθηκε από την απώλεια της Κρήτης.  Απαιτήθηκαν, ωστόσο, οι πιο τρομερές καταστροφές για να προκληθεί η πνευματική και υλική προετοιμασία που απαιτείται για την επίτευξη επιτυχίας. 

Το 904, ένας πειρατικός στόλος από την Κρήτη, αποτελούμενος από 54 μεγάλες γαλέρες γεμάτες με άγριους Σύρους, Άραβες, Αφρικανούς, και με διοικητή έναν αποστάτη Χριστιανό ονόματι Λέοντα της Τριπολιτσάς, εξέπληξε και κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο εμπορικό λιμάνι της Αυτοκρατορίας. Οι Μουσουλμάνοι κράτησαν την πόλη για δέκα ημέρες, την υπέβαλαν σε ολοκληρωτική λεηλασία και στη συνέχεια, φορτώνοντας τα πλοία τους και τη ναυτιλία του λιμανιού με ανυπολόγιστη λεία και 22.000 αιχμαλώτους, αποσύρθηκαν στην Κρήτη. Το Βυζαντινό Ναυτικό, με επικεφαλής δειλούς και ανίκανους αξιωματικούς, είχε μείνει αδρανές όλο αυτό το διάστημα στον Ελλήσποντο.  Αναγκασμένος από αυτή την καταστροφή να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στο ναυτικό του, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄, επονομαζόμενος Σοφός, το αναδιοργάνωσε και τοποθέτησε ως αρχηγό τον γενναίο ναύαρχο Ιμέριο, ο οποίος κέρδισε μια σημαντική ναυτική νίκη επί των Κρητών το 907. 

Αλλά ο ίδιος διοικητής, έχοντας συγκεντρώσει έναν ισχυρό στόλο για επίθεση στην Κρήτη το 911, ηττήθηκε ολοκληρωτικά στα ανοιχτά της Σάμου από έναν μεγάλο Σαρακηνό οπλισμό 300 πλοίων, υπό την ηγεσία του Λέοντα της Τριπολιτσάς και ενός άλλου αποστάτη, του Δαμιανού της Τύρου. Οι βυζαντινές γαλέρες βυθίστηκαν, καταλήφθηκαν ή διασκορπίστηκαν, και ο ίδιος ο Ιμέριος με δυσκολία διέφυγε στο λιμάνι της Μυτιλήνης.  Μόλις ενάμιση δεκαετία αργότερα, η αναδιοργάνωση του βυζαντινού στόλου απέδωσε καρπούς. Το 926, είχε ανακτήσει τόσο πολύ το ηθικό του που υπό τον Πατρίκιο Ιωάννη Ραδηνό πέτυχε μια ολοκληρωτική νίκη στο λιμάνι της Λήμνου επί του Κρητικού Ναυτικού που διοικούνταν από τον ίδιο Λέοντα της Τριπολιτσάς. Κάθε Σαρακηνή γαλέρα σε αυτή τη μάχη κάηκε, βυθίστηκε ή καταλήφθηκε εκτός από αυτήν στην οποία διέφυγε ο πειρατής ναύαρχος. Η βυζαντινή ναυτική υπεροχή αποκαταστάθηκε στο Αιγαίο και η πειρατική δύναμη της Κρήτης διατηρήθηκε σε κατάσταση ημι-αποκλεισμού.  Μια ηχηρή ναυτική νίκη επί των Ρώσων στον Βόσπορο στο τέλος της βασιλείας του ναυτικού αυτοκράτορα Ρωμανού Λακαπηνού προμήνυε τις σημαντικότερες νίκες που θα ακολουθούσαν. 

Ο βυζαντινός στόλος κρατούσε γερά τη θάλασσα και ακολούθησε επιθετική πολιτική. Μια μεγάλη αρμάδα Σαρακηνών αιφνιδιάστηκε από έναν πολύ μικρότερο βυζαντινό στόλο στο λιμάνι της Ταρσού και καταστράφηκε ολοσχερώς.  Το αποκορύφωμα της ναυτιλιακής ιστορίας της περιόδου, ωστόσο, ήταν η ανακατάληψη της Κρήτης. Από την κατάληψή της από τους Σαρακηνούς το 825, είχαν γίνει τουλάχιστον έξι προσπάθειες, αποτυχημένες ή καταστροφικές, για την ανακατάληψή της. Η μία εκστρατεία μετά την άλλη είχε αποτύχει εντελώς. Ακόμα και στην εξασθενημένη της κατάσταση, μετά τη νίκη των Βυζαντινών το 926, η κρητική ναυτική δύναμη αποτελούσε απειλή για την ασφάλεια της Αυτοκρατορίας και του αυτοκρατορικού εμπορίου. Η ίδια της η ύπαρξη αποτελούσε πρόκληση για κάθε δυναμικό και φιλόδοξο αυτοκράτορα που ανέβαινε στον θρόνο του Μεγάλου Κωνσταντίνου.  

Το 956, μια μεγάλη αποστολή υπό τη διοίκηση ενός αυλικού και ευνούχου ονόματι Κωνσταντίνου Γογγύλη στάλθηκε στην Κρήτη και ένας ισχυρός στρατός αποβιβάστηκε στις ακτές της. Αλλά ο ανόητος, ανειδίκευτος ηγέτης δεν έλαβε τις συνήθεις στρατιωτικές προφυλάξεις και τα στρατεύματα αιφνιδιάστηκαν και σχεδόν εξοντώθηκαν στο ανοχύρωτο στρατόπεδό τους από μια νυχτερινή επίθεση των Σαρακηνών. Η Κρήτη πρέπει να φαινόταν η Νέμεση της βυζαντινής τύχης.  Με αξιοσημείωτη επιμονή, η Βυζαντινή Κυβέρνηση, περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα, εξόπλισε μια άλλη και μεγαλύτερη αποστολή για να κατακτήσει το νησί «το καταραμένο από τον Θεό». Είχαν τώρα τη σοφία να επιλέξουν για ηγέτη έναν πραγματικό άνδρα και τον σπουδαιότερο διοικητή της Αυτοκρατορίας. Ο Νικηφόρος Φωκάς, ο οποίος ονομάστηκε για το δύσκολο έργο και ο οποίος σύντομα θα ανέβαινε στον αυτοκρατορικό θρόνο, προερχόταν από μια μακρά σειρά στρατιωτικών ευγενών της Καππαδοκίας και είχε εκπαιδευτεί στη σκληρή σχολή πολέμου στα σύνορα των Σαρακηνών στη Μικρά Ασία. Με τη μεγάλη σωματική και ψυχική δύναμη και τον στιβαρό χαρακτήρα ενός αρχαίου Ρωμαίου, ένωσε ένα πνεύμα ένθερμης ευσέβειας και θρησκευτικού μυστικισμού που ήταν χαρακτηριστικά της εποχής και της χώρας του. Άνθρωπος με τεράστια πάθη που συνήθως κρατιόταν υπό σιδερένιο έλεγχο, ήταν υπερφυσικά γενναίος και ψύχραιμος στη μάχη, επιθετικός, διορατικός και πολυμήχανος. Αγαπημένος αφοσιωμένα από τα στρατεύματά του, ήταν δίκαιος, αλλά αμείλικτα αυστηρός στην πειθαρχία του, και παρόλο που ποτέ δεν ήταν απερίσκεπτα σκληρός, ήταν ικανός να αποδοκιμάσει τη σκληρότητα για τη διατήρηση της πειθαρχίας ή για την επίτευξη ενός στρατιωτικού σκοπού.  

Αν και ήταν κυρίως εκπαιδευμένος και έμπειρος στρατιώτης, σίγουρα κατείχε κάποιες γνώσεις ναυτικού πολέμου και διοικούσε τις συμβουλές και τις υπηρεσίες των καλύτερων ναυτικών αξιωματικών της Αυτοκρατορίας.  Ο οπλισμός που οδήγησε ο Νικηφόρος εναντίον της Κρήτης ήταν αναμφίβολα ο μεγαλύτερος, ο καλύτερα εξοπλισμένος και ο πιο τρομερός από τις πολλές υπερπόντιες αποστολές που είχε στείλει η Νέα Ρώμη. Περισσότεροι από 300 δρόμωνες του μεγαλύτερου μεγέθους χρησίμευαν ως μεταγωγικά για τον στρατό ή ως φορείς προμηθειών και στρατιωτικού εξοπλισμού. Αυτά τα πλοία συνοδεύονταν από εκατοντάδες, ίσως περισσότερες από 1.000 γαλέρες, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν ελαφρύτερα σκάφη γνωστά ως χελάντια, εξοπλισμένες με σωλήνες για την εκτόξευση ελληνικών πυρών και επανδρωμένες όχι μόνο με ναύτες και κωπηλάτες, αλλά και με ισχυρά σώματα πεζοναυτών για μάχη είτε στην επιφάνεια είτε στην ξηρά. Οι ναυτικοί προέρχονταν κυρίως από τις ναυτιλιακές εμπορικές πόλεις της Μικράς Ασίας και του Αρχιπελάγους του Αιγαίου. 

Οι χερσαίες δυνάμεις στρατολογούνταν από σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές και ασιατικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας και περιλάμβαναν ισχυρά σώματα Σκανδιναβών, Αρμενίων και Ρώσων μισθοφόρων, καθώς και μερικούς τυχοδιώκτες από τη Βενετία και το Αμάλφι. Δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες σχετικά με τον συνολικό αριθμό του προσωπικού, αλλά δύσκολα θα μπορούσαν να υπολείπονται των 250.000 ανδρών όλων των κλάδων των ναυτικών και στρατιωτικών υπηρεσιών. Ολόκληρη η ναυτική δύναμη της Αυτοκρατορίας και ένας ισχυρός στρατός συγκεντρώθηκαν για μια υπέρτατη προσπάθεια εναντίον ενός εχθρού που είχε επανειλημμένα απειλήσει και θα μπορούσε να απειλήσει ξανά να στραγγαλίσει το Κράτος.  

Ο μεγάλος οπλισμός, ή ένα μεγάλο μέρος του, σήκωσε την άγκυρα νωρίς την 1η Ιουλίου 960. Ο Αυτοκράτορας, η Αυτοκρατορική αυλή, τεράστια πλήθη ανθρώπων όλων των τάξεων κοίταζαν από τα παλάτια και τις βίλες, τα τείχη, τους κήπους και τους δημόσιους χώρους της Κωνσταντινούπολης και της Χαλκηδόνας απέναντι από τα Στενά, καθώς οι σχεδόν αμέτρητες γαλέρες γεμάτες με οπλισμένους, γεμάτους ζωγραφισμένα κύτη, επιχρυσωμένες πλώρης και πολύχρωμα πανιά, με σερπαντίνες και τεράστια λάβαρα που απεικόνιζαν τον Σωτήρα, την Παναγία και τους αγίους πολεμιστές, περνούσαν αργά από τον Κεράτιο Κόλπο και κατέβαιναν τον Βόσπορο, βυθίζοντας μυριάδες κουπιά και οργώνοντας κοπάδια ασημένιου αφρού από το καθαρό μπλε του νερού. Ο παρατεταμένος, συγκεχυμένος θόρυβος του πλήθους στην ακτή και του στρατού στη θάλασσα, που διογκωνόταν και μεγάλωνε σε έναν ποικίλο βρυχηθμό, ξαφνικά, σχεδόν ως εκ θαύματος, σιώπησε. Μέσα σε μια σιωπή που προκαλούσε δέος, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως σηκώθηκε και ευλόγησε τον στόλο. Έπειτα, με σήμα του Αυτοκράτορα, μια τεράστια, ευσεβής επευφημία «Ταχύτητα Θεού» ξέσπασε από τον λαό καθώς το πλήθος των πλοίων προχώρησε από τον Βόσπορο και εξαπλώθηκε στη Θάλασσα του Μαρμαρά.  Πλέοντας γρήγορα σε αυτή την περίκλειστη θάλασσα και κατεβαίνοντας τον Ελλήσποντο, οι γαλέρες αποβιβάστηκαν στο Αιγαίο και έστρεψαν τις πλώρη τους προς τα νότια. Λόγω του τεράστιου αριθμού του, ο στόλος προχωρούσε τώρα σε ομάδες μεγάλων ξεχωριστών αποσπασμάτων. Μια σειρά από ναυτικούς σταθμούς Ηράκλεια, Προκόνησος, Τένεδος, Μυτιλήνη, Χίος, Νάξος, Νίο, Θήρα σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους και εφοδιασμένους με κάθε είδους εφόδια καλωσόρισαν και ανανέωσαν την αποστολή στο ταξίδι της, περίπου 600 μιλίων, μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Κρήτης. Στη Φυγέλη, στις ακτές της Μικράς Ασίας, μεταξύ Χίου και Σάμου, τα διάσπαρτα αποσπάσματα του στόλου επανενώθηκαν και ενισχύθηκαν από μερικές μικρότερες μοίρες.  

Ο Νικηφόρος κινήθηκε τώρα γρήγορα αλλά με μεγάλη σύνεση κατά του στόχου του. Ακόμα και πριν ο στόλος ανασυγκροτηθεί πλήρως, είχε στείλει μια μοίρα από τα πιο πλούσια αναγνωριστικά του πλοία με διαταγές να κάνουν μια ιπτάμενη απόβαση στην Κρήτη, να μεταφέρουν αρκετούς από τους κατοίκους της και να μάθουν από αυτούς την κατάσταση στο νησί. Αυτή η επίθεση εκτελέστηκε με επιτυχία. Λήφθηκαν σαφείς πληροφορίες και μεταφέρθηκαν στον Νικηφόρο ότι η είδηση ​​της προσέγγισης της εκστρατείας είχε μόλις φτάσει στο νησί, ότι μεγάλος ενθουσιασμός και πανικός επικρατούσε στον πληθυσμό των Σαρακηνών και ότι ο Εμίρης της Κρήτης και οι αξιωματικοί του λάμβαναν μέτρα για να θέσουν τις πόλεις στην ακτή σε κατάσταση άμυνας. 

Οι Βυζαντινοί δεν έπρεπε να χάσουν ούτε μια μέρα αν επρόκειτο να ωφεληθούν από ένα έγκαιρο χτύπημα.  Ο συγκεντρωμένος οπλισμός σήκωσε ξανά την άγκυρα και, με κυβερνήτες ναύτες από το νησί της Καρπάθου, στάθηκε σε σώμα απέναντι από τη θάλασσα, προς τη βόρεια ακτή της Κρήτης. Αν και τα υψώματα από τα οποία εμφανιζόταν ο στόλος συγκρατούνταν γερά από μάζες λευκοντυμένων Σαρακηνών πεζικού και ιππικού, ο Νικηφόρος διέταξε άμεση απόβαση. Υπό την κάλυψη μιας καταιγίδας βλημάτων από τους τοξότες και τους σφενδονιστές, τα σκάφη με το μικρότερο βύθισμα σπρώχτηκαν κοντά στην ακτή. Οι πλευρικές καταπακτές των γαλερών άνοιξαν ξαφνικά. Πλατιές, βαριές σανίδες άφησαν άδειες και πλήθη θωρακισμένων ιππέων έτρεξαν από τα πλοία στην ακτή. Προστατευμένοι από αυτούς τους θώρακες, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού αποβιβάστηκε γρήγορα και σε καλή τάξη.  Το Βυζαντινό βαριά οπλισμένο πεζικό παρατάχθηκε τώρα σε τρεις πυκνούς σχηματισμούς, κρατώντας τις ασπίδες του κοντά μπροστά και παρουσιάζοντας έναν αδιάσπαστο φράχτη από προεξέχοντα δόρατα. Προηγούμενοι από μια φωτιά από βέλη και βελάκια, και τραγουδώντας τον «Ύμνο στη Νικηφόρα Παρθένο», προχώρησαν αποφασιστικά εναντίον των Σαρακηνών στα υψώματα, οι οποίοι με τη σειρά τους τους κατέκλυσαν με μια σειρά από βλήματα ή προσπάθησαν με σφοδρές επιθέσεις να διασπάσουν τις φάλαγγές τους. Υπήρξε ένας μακρύς, απεγνωσμένος, αιματηρός αγώνας, αλλά οι Βυζαντινοί διατήρησαν τις γραμμές τους άθικτες και προωθώντας τις πλαγιές κατάφεραν τελικά να εκτοπίσουν τους Σαρακηνούς από τα υψώματα και να τους διασκορπίσουν με άγρια ​​​​καταστροφή σε όλη τη χώρα, όπου το ιππικό καταδίωξε και σφαγίασε μεγάλο αριθμό.  

Έχοντας εγκαταστήσει την χερσαία βάση του, ο Νικηφόρος ξεκίνησε την κατάκτηση του νησιού με μεγάλη σχολαστικότητα και άψογη κρίση. Αν και πολεμιστής ξηράς στο επάγγελμα, έδειξε από τα πρώτα του βήματα κατανόηση της σημασίας της θαλάσσιας ισχύος. Δόθηκαν διαταγές στους διοικητές των διαφόρων αποσπασμάτων του στόλου να πάρουν θέσεις σε διάφορα στρατηγικά σημεία στα ανοικτά των ακτών της Κρήτης, από όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας αρκετά αποτελεσματικός αποκλεισμός ολόκληρου του νησιού. Ο Νικηφόρος συνειδητοποίησε ότι αν οι Μωαμεθανοί της Συρίας, της Αφρικής και της μακρινής Ισπανίας δεν μπορούσαν να εμποδιστούν να στείλουν σημαντικές ενισχύσεις και προμήθειες στους ομόθρησκούς τους στο νησί, η μεγάλη του επιχείρηση πιθανότατα θα ήταν μάταιη.  

Με τον έλεγχο της θάλασσας τόσο ασφαλή όσο η ακατανίκητη δύναμη και η ανθρώπινη επαγρύπνηση μπορούσαν να τον κάνουν, ο Νικηφόρος προχώρησε με τον στρατό του μεθοδικά για να καθαρίσει την Κρήτη από τα επιβλαβή ανθρώπινα παράσιτα που την μόλυναν. Ότι αυτό δεν ήταν εύκολο έργο σύντομα έγινε φανερό. Διότι, καθώς ο Βυζαντινός Στρατός αναπτύχθηκε πάνω από το καταπράσινο, ημιτροπικό νησί, ένα ισχυρό απόσπασμα έπεσε σε ενέδρα και διαμελίστηκε. Αυτή η αναχαίτιση οδήγησε τον Νικηφόρο να επιτεθεί αμέσως στο κύριο λημέρι των πειρατών. Η μεγάλη στρατιά του διέσχισε το νησί, αφήνοντας πίσω της μια σειρά από καπνιστά χωριά και μαυρισμένα χωράφια, και πήρε θέση μπροστά στην πρωτεύουσα των Σαρακηνών.  

Το Τσάντακ ήταν εξαιρετικά ισχυρό, καθώς ήταν χτισμένο στην επίπεδη κορυφή ενός ψηλού, βραχώδους ακρωτηρίου που προστατευόταν και από τις δύο πλευρές από τη θάλασσα και υποστηριζόταν στην πρόσοψή του προς την ξηρά από απόκρημνους γκρεμούς. Μια ζώνη από ψηλά, γερά τείχη, πλαισιωμένα από διπλές τάφρους μεγάλου βάθους και πλάτους, στέφονταν και ενίσχυαν μια σχεδόν απόρθητη φυσική θέση.  Συνειδητοποιώντας ότι το φρούριο με τον πολυάριθμο πολεμικό πληθυσμό του ήταν απόρθητο σε συνηθισμένες επιθέσεις, ο Νικηφόρος έκανε τις προετοιμασίες του για έναν μακρύ αποκλεισμό και τακτικές επιχειρήσεις πολιορκίας. Ενώ ο στόλος του κρατούσε τη θάλασσα και απέκλειε την εξωτερική βοήθεια, οι μηχανικοί και το πεζικό του άρχισαν να σκάβουν μια εξαιρετικά μεγάλη οχύρωση που στεφανωνόταν από ένα προμαχώνα, του οποίου τα δύο άκρα έφταναν μέχρι τη θάλασσα και περιέβαλλαν ολόκληρο το χερσαίο μέτωπο των Σαρακηνών οχυρώσεων. 

Ο αποκλεισμός του Χάνδακα ολοκληρώθηκε και με ένα ισχυρά οχυρωμένο στρατόπεδο σε απόσταση τριών σταδίων από την πόλη, ο Βυζαντινός Στρατός ήταν πρακτικά εξασφαλισμένος έναντι μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης των πολιορκημένων. Ταυτόχρονα, ο Νικηφόρος έστειλε ισχυρές φάλαγγες που έσπευσαν στο νησί προς κάθε κατεύθυνση, κυνηγώντας και διασκορπίζοντας ένοπλες ομάδες, καταδιώκοντας Σαρακηνούς φυγάδες στα δάση και τα βουνά και σπέρνοντας τον τρόμο και την καταστροφή σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Κρήτης.  Αν και σύντομα ξέσπασε λιμός στην πολιορκημένη οχυρή πόλη, οι πειρατές συνέχισαν να πολεμούν με δαιμονική ενέργεια. Υπήρξαν σφοδρές μάχες στο εσωτερικό του νησιού και απεγνωσμένες εξορμήσεις από το Χάνδακο, συχνά δαπανηρές για τους πολιορκητές. Ωστόσο, οι Βυζαντινοί στρατιώτες διακήρυτταν πάντα την ανωτερότητά τους, κρατώντας τον εχθρό κλεισμένο στο φρούριο και ποδοπατώντας κάθε αντίσταση στο νησί. Με διαταγή του Νικηφόρου, η αμοιβή ενός μικρού ασημένιου νομίσματος δινόταν για το κεφάλι κάθε Σαρακηνού πολεμιστή που σκοτωνόταν από έναν Βυζαντινό. Ένας τεράστιος αριθμός από αυτά τα φρικτά τρόπαια μεταφέρονταν στο στρατόπεδο, όπου στερεώνονταν σε λόγχες και κρατούνταν ψηλά σε όλες τις βυζαντινές γραμμές μπροστά στους πολιορκημένους. Εκατοντάδες ματωμένα κεφάλια εκσφενδονίζονταν επίσης από καταπέλτες πάνω από τα τείχη και στους δρόμους του Χάνδακο. Τέτοια ήταν η φρίκη που ένας διοικητής του δέκατου αιώνα θεώρησε απαραίτητη για να χρησιμοποιήσει ως όπλο πολέμου για να κάμψει το ηθικό του εχθρού.  

Ενώ ο βυζαντινός στόλος, στηριζόμενος σε ασφαλείς λιμενικές βάσεις, έκανε ακούραστα και αποτελεσματικά τον αποκλεισμό. Ελάχιστη βοήθεια κατάφερε να φτάσει στο νησί από τους Μουσουλμάνους της Συρίας και της Αιγύπτου, και έγιναν λίγες προσπάθειες για να σπάσει ο αποκλεισμός. Ακόμα και πριν οι Βυζαντινοί φτάσουν στο νησί, ο Εμίρης της Κρήτης, Αμπντ-Ελ-Αζίζ, είχε στείλει απεσταλμένους με ταχύπλοα πλοία για να ζητήσουν βοήθεια από τους Μουσουλμάνους ηγεμόνες των ακτών της Βερβερίας και της Ισπανίας. 

Ο Χαλίφης, Αμπντ-Αρ-Ραχμάν Γ΄ της Ισπανίας, ανταποκρίθηκε αμέσως στέλνοντας αξιωματικούς για να διαπιστώσουν την ακριβή κατάσταση στην Κρήτη. Αυτοί οι απεσταλμένοι έφτασαν στο νησί όταν είχε κατακτηθεί κατά το ήμισυ και το Χαντάκ ήταν στενά αποκλεισμένο από ξηρά και θάλασσα. Παρ' όλα αυτά, εκμεταλλευόμενοι μια σκοτεινή νύχτα, κατάφεραν να αποβιβαστούν στη βάση των θαλάσσιων τειχών του φρουρίου, στα οποία εισήλθαν ανεβαίνοντας σχοινένιες σκάλες που είχαν κατέβει από ψηλά. Μια σύντομη επιθεώρηση τους ενημέρωσε για την κρίσιμη κατάσταση των πολιορκημένων. Παρά τα δάκρυα και τις προσευχές του Αμπντ-Ελ-Αζίζ και των οπαδών του, οι αξιωματικοί κατά τη στιγμή της αναχώρησής τους αρνήθηκαν να υποσχεθούν βοήθεια. Επιστρέφοντας γρήγορα στην Ισπανία, ανέφεραν στον κύριό τους ότι ο βυζαντινός στόλος, λόγω του μεγάλου αριθμού του και των εξαιρετικών οχυρωμένων βάσεων του, καθιστούσε την πρόσβαση από τη θάλασσα επικίνδυνη, αν όχι αδύνατη, και ότι ο βυζαντινός στρατός, λόγω του αριθμού του, του θάρρους του και της ικανότητας του στρατηγού του, ήταν αήττητος - εν ολίγοις, ότι μια αποστολή βοήθειας θα ήταν απελπιστική και σίγουρη ότι θα κατέληγε σε καταστροφή. Μόλις έλαβε αυτή την πληροφορία, ο Αμπντ-Αρ-Ραχμάν εγκατέλειψε τους Κρητικούς πειρατές στην τύχη τους.  Αν και απελπισμένοι για βοήθεια από τους ομοθρησκευόμενους τους και αν και ηττημένοι σε πολυάριθμες εξόδους, οι υπερασπιστές του Χάνδακα παρέτειναν την αντίστασή τους καθ' όλη τη διάρκεια του έτους 960 και για αρκετούς μήνες μέχρι το 961. 

Μια πρόωρη επίθεση των Βυζαντινών τις πρώτες ανοιχτές ημέρες του χειμώνα αποκρούστηκε αιματηρά. Αλλά στις 7 Μαΐου ξεκίνησε η τελική επίθεση. Αρκετές μεγάλες ρωγμές είχαν γίνει στα τείχη από τις πολιορκητικές μηχανές του Νικηφόρου και, μετά από εντατικές προετοιμασίες, τόσο υλικές όσο και ηθικού και θρησκευτικού χαρακτήρα, ο βυζαντινός στρατός όρμησε εναντίον των ανοιχτών, ερειπωμένων επάλξεων, των οποίων οι υπερασπιστές ήταν πλέον αδύναμοι και πολλοί από αυτούς πέθαιναν κυριολεκτικά από την πείνα. Νέες ρωγμές σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης από τους κραδασμούς ενός τεράστιου πολιορκητικού κριού. Τα τείχη υπονομεύτηκαν επίσης σε ορισμένα σημεία από τους Βυζαντινούς μηχανικούς, οι οποίοι προστατεύονταν από έναν κατακλυσμό από βέλη και βελάκια και από την εκτόξευση ελληνικών πυρών από ψηλούς ξύλινους πύργους, τους οποίους οι επιτιθέμενοι προέλαυναν παράλληλα και υπερπηδώντας τα τείχη. Ένα μπαράζ από μεγάλες πέτρες από τους καταπέλτες και τις βαλλίστρες, καθώς και μια βροχή από μικρότερα βλήματα, σκότωσαν ή έδιωξαν τους περισσότερους υπερασπιστές από τα τείχη. 

Όταν τελικά δύο μεγάλοι πύργοι των επάλξεων κατέρρευσαν σε ετοιμόρροπες μάζες και γέμισαν τις τάφρους, τα βυζαντινά στρατεύματα εισέβαλαν μέσα από τα ερειπωμένα ανοίγματα και στην πόλη ακαταμάχητα, θριαμβευτικά.  Μερικοί από τους Σαρακηνούς συνέχισαν να αντιστέκονται απεγνωσμένα και μια αποτρόπαια, αδιάκριτη σφαγή ξεκίνησε στα στενά δρομάκια, η οποία σταμάτησε, αν και με δυσκολία, από τις εντολές και την παρουσία του Νικηφόρου. Το υπόλοιπο του πειρατικού πληθυσμού που υποτάχθηκε σώθηκε, αλλά υποδουλώθηκε μαζικά .  Τα λάφυρα από τον τόπο ήταν ανυπολόγιστα και ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Για 135 χρόνια, το Χάνδακ ήταν ο θεματοφύλακας του πλούτου που λεηλατήθηκε από δεκάδες πόλεις και κοινότητες των νησιών και των ακτών του Αιγαίου και από έναν τεράστιο αριθμό βυζαντινών πλοίων. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των λαφύρων επιστράφηκε τώρα στο έθνος, αν και όχι στα άτομα από τα οποία είχαν αφαιρεθεί. 

Οι εκλεκτότεροι σκλάβοι και ο πλουσιότερος θησαυρός κρατήθηκαν για τον Αυτοκράτορα. Η πόλη και όλα όσα περιείχε παραδόθηκαν στη συνέχεια στον βυζαντινό στρατό για λεηλασία. Πολλοί απλοί στρατιώτες και ναύτες έγιναν πλούσιοι πέρα ​​από τα όνειρά τους από τα λάφυρα που απέφερε ο τόπος.  Ενώ ικανοποιούσε την απληστία των ανδρών του, ο Νικηφόρος δεν έχασε χρόνο για να εγκατασταθεί στην ανακτημένη θαλάσσια επαρχία. Τα τείχη του Χάνδακα ισοπεδώθηκαν, οι τάφροι συμπληρώθηκαν και μια ισχυρή ακρόπολη χτίστηκε σε γειτονικό ύψωμα για να πάρει τη θέση του κατεστραμμένου φρουρίου. Κατασκευάστηκε ένας οχυρωμένος ναύσταθμος για να εξυπηρετήσει μοίρες γαλερών εξοπλισμένες με ελληνικούς πυροσβεστικούς σωλήνες, οι οποίοι φρουρούσαν τις εισόδους του Αιγαίου. Ταυτόχρονα, ο Νικηφόρος επανίδρυσε την αυτοκρατορική διοίκηση στο νησί. Έγιναν προετοιμασίες για την άφιξη πολυάριθμων Ελλήνων και Αρμενίων αποίκων και ελήφθησαν μέτρα για την επαναφορά στον Χριστιανισμό των αρχικών Ελλήνων κατοίκων του νησιού, στους οποίους είχε επιβληθεί η μωαμεθανική θρησκεία.  

Μεγάλη ήταν η χαρά και οι εορτασμοί στην Κωνσταντινούπολη, και μεγάλη ήταν η ανακούφιση μεταξύ των ναυτικών πληθυσμών της Αυτοκρατορίας, όταν έγινε γνωστή η είδηση ​​της πτώσης του Χάνδακου και της πλήρους καταστροφής της μουσουλμανικής δύναμης στην Κρήτη. Όταν, αφού διέταξε τις υποθέσεις στην Κρήτη και άφησε μια ισχυρή φρουρά και πολυάριθμες πυροφορικές γαλέρες για να κρατούν το νησί, ο Νικηφόρος επέστρεψε με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου και του στρατού του στον Βόσπορο, του επιφυλάχθηκε μια θερμή υποδοχή και ένας λαμπρός θρίαμβος στο Μεγάλο Κύκλο της Κωνσταντινούπολης. Εκεί, εν μέσω άγριων επευφημιών, τα λάφυρα της κατάκτησής του - μεγάλα ποσά χρυσού και ασημιού και πολύτιμων λίθων, μπάλες από λαμπερό μετάξι, ανεκτίμητα μπροκάρ και ταπισερί, μακριές σειρές από καμήλες και αραβικά άλογα, ένα πλήθος λευκοντυμένων αιχμαλώτων σε αλυσίδες - εκτέθηκαν στο θαυμαστό πλήθος και οδηγήθηκαν σε πομπή ενώπιον του αυτοκρατορικού χιλίαρχου. 

Ο αιχμάλωτος  Εμίρης, Αμπντ-ελ-Αζίζ, αναγκάστηκε να ταπεινωθεί ενώπιον του αυτοκράτορα και, σε σύμβολο της πλήρους πτώσης του, υποτάχθηκε στο αποτύπωμα του αυτοκρατορικού ποδιού στο λαιμό του.  Αν και η Κρητική εκστρατεία ήταν μια συνδυασμένη ναυτική και στρατιωτική αποστολή, αν και οι αναφορές για μάχες, ενέδρες και αψιμαχίες στην ξηρά, για επιχειρήσεις πολιορκίας, για λεηλασίες και πομπώδεις θριάμβους αφθονούν πολύ πιο άφθονα στις ιστορικές αφηγήσεις από τις λεπτομέρειες των ναυτικών επιχειρήσεων, ωστόσο η επιχείρηση στο σύνολό της είχε ξεχωριστό ναυτικό χαρακτήρα και ήταν ένας τεράστιος θρίαμβος της ναυτικής ισχύος. Είναι προφανές ότι δεν θα μπορούσε να είχε διεξαχθεί με επιτυχία χωρίς τον παράγοντα του βυζαντινού ελέγχου της θάλασσας. Θα ήταν δύσκολο να βρεθεί καλύτερο παράδειγμα αυτού που ο Μάχαν ονόμασε «σιωπηλή πίεση» της ναυτικής ισχύος. Δεν καταγράφεται καμία ναυμαχία στις αναφορές της εκστρατείας. 

Με μια ήσυχη αλλά υπέρτατη επιβεβαίωση της ναυτικής τους ισχύος, οι Βυζαντινοί μπόρεσαν να εξοντώσουν κάθε αντίσταση στη θάλασσα χωρίς την επίδραση των όπλων. Έτσι, μπορούσαν ελεύθερα να ασκήσουν τη μεγάλη στρατιωτική τους δύναμη για να αποσπάσουν από τους εχθρούς τους το Γιβραλτάρ της Ανατολικής Μεσογείου και να καταβάλουν ένα αποφασιστικό πλήγμα για τον έλεγχο της θάλασσας στον αιώνιο αγώνα τους με τους Σαρακηνούς.  Μεγάλα και διαρκή, πράγματι, ήταν τα αποτελέσματα για τη Νέα Ρώμη και για την Ευρώπη που προέκυψαν από αυτό το τεράστιο στρατιωτικό επίτευγμα του Νικηφόρου. Με την οριστική ανακατάκτησή της, η Κρήτη έπαψε να αποτελεί καταστροφικό αγκάθι στα ζωτικά στοιχεία της Αυτοκρατορίας, αλλά έγινε θωράκιση άμυνας ενάντια στους Σαρακηνούς της Ασίας και της Αφρικής, ένας βολικός σταθμός της Αυτοκρατορίας για την αποστολή θαλάσσιων αποστολών προς τα νότια και τα δυτικά. Κατά συνέπεια, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έγινε και παρέμεινε για έναν ολόκληρο αιώνα η ανώτατη ναυτική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. 

Ο μάταιος τίτλος του «Αυτοκράτορα της Μεσογείου Θάλασσας», που είχε αναλάβει νωρίτερα ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Πορφυργέννητος, ήταν πλέον σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένος στους διαδόχους του. Η μουσουλμανική ναυτική δύναμη καταστέλλεται παντού και η βυζαντινή ναυτική ισχύς και επιρροή ήταν αισθητές σε κάθε γη που συνορεύει με τη Μεσόγειο. «Μόνο εγώ κατέχω ισχυρή ναυτική δύναμη», είπε ο Νικηφόρος στον απεσταλμένο του Γερμανού Αυτοκράτορα, Όθωνα Α΄: «ο κύριός σας δεν έχει πλοία, αλλά είμαι ισχυρός στη θάλασσα και θα μπορούσα, με τον στόλο μου, να κάψω όλες τις παράκτιες πόλεις που του ανήκουν, αν ήθελα».  

Τα εμπορικά και πολιτιστικά αποτελέσματα ήταν πιθανώς ακόμη πιο σημαντικά από τα πολιτικά. Με την Κρήτη ξανά στην κατοχή της Αυτοκρατορίας, το Αιγαίο με τον μεγάλο εμπορικό και ναυτικό πληθυσμό του απελευθερώθηκε για πολλές δεκαετίες από τη μάστιγα της μουσουλμανικής πειρατείας. Το βυζαντινό εμπόριο άκμασε όπως ποτέ άλλοτε και έκανε αισθητή την επιρροή του σε κάθε γωνιά της Μεσογείου. Οι πόλεις του Αρχιπελάγους έσφυζαν από δραστηριότητα και ευημερία, και στόλοι εμπορικών πλοίων περνούσαν συνεχώς από τις πύλες του Αιγαίου, που φυλάσσονταν από το φρούριο της Κρήτης, και μετέφεραν τα προϊόντα της Αυτοκρατορίας και του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και της κουλτούρας στους ημι-βάρβαρους λαούς της Δύσης.  Υπό την αιγίδα της βυζαντινής ναυτικής δύναμης, οι ιταλικές πόλεις-κράτη της Νάπολης, του Αμάλφι, της Γκαέτας, της Πίζας, της Γένοβας και ιδιαίτερα της Βενετίας, ξεκίνησαν αυτή την εποχή την αξιοσημείωτη εμπορική και ναυτική τους επέκταση, η οποία κατέστησε εφικτές τις Σταυροφορίες και η οποία ήταν επίσης ένα από τα κύρια μέσα διάδοσης του κλασικού πολιτισμού. Το Ναυτικό της Βενετίας, είναι αλήθεια, έμελλε να αποτελέσει την πληγή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον δέκατο τρίτο αιώνα.  Για αιώνες μετά την πτώση της Νέας Ρώμης, ο βενετσιάνικος στόλος ήταν ένα από τα πιο ισχυρά προπύργια της μεσογειακής Ευρώπης ενάντια στην καταστροφική ναυτική δύναμη των Οθωμανών Τούρκων.  Η Κρήτη δεν έπεσε ποτέ ξανά στα χέρια των Σαρακηνών. Παρέμεινε Βυζαντινή για περισσότερα από 240 χρόνια.  (2)

Ένα αξιόλογο άρθρο στην ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού ινστιτούτου της Αμερικής (US Naval Institute). 

https://www.usni.org/magazines/proceedings/1941/august/byzantine-reconquest-crete-historical-example-silent-pressure-sea

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΙΟΥ ΜΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ-ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ.

Ο Ελ Νικφούρ ήταν και είναι ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού Αγαρηνών. Ήταν ο τρίτος κορυφαίος αυτοκράτορας του Imperium Romanum μετά το μοναδικό Φαινόμενο της παγκόσμιας ιστορίας, τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον και τον Μέγα Ηράκλειο, τον κορυφαίο Στρατηλάτη της παγκόσμιας ιστορίας 

Ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς είναι μια θρυλική μορφή. Αποτελεί Μέγα εθνικό παράδειγμα πίστεως-πατριωτισμού και αυτοθυσίας. Ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την Ορθόδοξη πίστη και την φιλοπατρία. Η Ελευθερία του Ελληνικού έθνους είναι θεμελιωμένη επάνω στο αίμα, στις θυσίες και τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο Άραβας Ιστορικός Γιαχγιά η Γιαγυά από την Αντιόχεια, την πόλη των μεγάλων Αρχιερέων της Ορθοδοξίας, των Συνόδων και των αιρέσεων, επισημαίνει ενδεικτικά στο έργο ότι αν δεν δολοφονούσαν τον Άγιο Pallida Mors Saracenorum-EL NIFUR θα είχε κατακτήσει ολόκληρη την Συρία καθώς και άλλες πολλές επαρχίες της Ανατολίας. Ενδεικτικά αναφέρει ο Γιαχγιά ότι ο Άγιος Νικηφόρος έκανε ότι επιθυμούσε τον Αραβικό στρατό και τους αμάχους Μωαμεθανούς καθώς ήταν σε θέση να κατακτήσει ανενόχλητος οποιαδήποτε περιοχή της  Αραβικής Επικράτειας. 

Όταν ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Β Φωκάς ήταν στην Ταρσό αναφέρεται ότι ζήτησε να κάνουν οι Ισμαηλίτες επιλογή ανάμεσα στον Αριστόκλειο και τον Διονυσιακό πολιτισμό. Κάτω από τα τείχη της Ταρσού o Άγιος Αργαλέος διέταξε να υψωθούν δυο σημαίες σαν σύμβολα του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού πολιτισμού. Ο Αριστόκλειος πολιτισμός εκπροσωπεί την Αριστόκλεια παιδεία, την Ορθοδοξία, την δικαιοσύνη, την φιλανθρωπία, το μέτρον άριστον-μηδέν άγαν, την δημιουργικότητα για το καλό της ανθρωπότητας, την δημιουργία-εξέλιξη των επιστημών, την ασφάλεια της ιδιοκτησίας, οικογενειακή ζωή, παιδιά και ευγενική μεταχείριση. Για αυτό ο Μέγας Αριστοκλής και ο Άγιος Νικηφόρος μας άφησαν μοναδικά-ανεκτίμητα αξιώματα περί δικαιοσύνης.

Για τους μετόχους του Διονυσιακού πολιτισμού (Γερμανοί), ήταν ο Pallida Mors Saracenorum ( ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών). Για τους Άραβες ήταν “ο καταραμένος El Nikfur“.

Ό Άγιος Νικηφόρος σύμφωνα με τον Άραβα Ibn Kathir : “Ήταν αυτός ο "καταραμένος" από τους πιο σκληρόκαρδους βασιλιάδες, ο πιο "άπιστος" από όλους, αυτός που σκότωσε τους περισσότερους Αγαρηνούς την περίοδο των πολεμικών επιχειρήσεων του. Ο Αλλάχ να τον καταραστεί, καθώς οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιές περιοχές μας, που απέσπασε με την "βία" και διατηρήθηκαν υποταγμένες στο Βασίλειο των Ρωμιών, λόγω της ραθυμίας του λαού μας την εποχή εκείνη. Άνδρας με τις ικανότητές του El Nikfur είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

Αυτό είναι σωστό. Όμως οι Σαρακηνοί, σκοπίμως δεν αναφέρουν ότι ανώτεροι του Αλεξάνδρου με ατράνταχτα επιστημονικά στοιχεία, όπως έχω παρουσιάσει μέσα από αρκετές επιστημονικές μου εργασίες, είναι ο Έλληνας που αναπαύεται στο Έβδομον και ο Μέγας Ηράκλειος. 

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ. Άξιος τιμής σε μία πόλη, είναι όποιος δεν αδικεί. Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όσοι εμποδίζουν τις αδικίες που γίνονται (Αριστοκλής-Νόμοι).

Είναι προτιμότερο να αδικηθείς, παρά να αδικήσεις και να κάνεις κάτι κακό μας δίδαξε μεταξύ πολλών άλλων ο Ύπατος των Φιλοσόφων. Εάν δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη θα καταρρεύσει το κράτος των Ελλήνων (Άγιος-αυτοκράτορας Νικηφόρος). Για αυτό αναφερόταν στους νόμους του Imperium Romanum. Oi Έλληνες-Ρωμαίοι υπήκοοι εκτός από ελεύθεροι, πρέπει να αντιμετωπίζονται από ένα κράτος δικαίου, να μην ταπεινώνονται και να μην ατιμάζονται. 

Οι Έλληνες που αγωνίζονται για τα δίκαια και τις αξίες του έθνους, πρέπει να έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους αξιωματικούς, καθώς και από τους πολιτικούς (δημοσίους) υπαλλήλους. Ενδεικτικά ο Άγιος-Βασιλιάς Νικηφόρος τονίζει την διαχρονική επικινδυνότητα των εφοριακών και των δικαστών. (Άγιος Pallida Mors Saracenorum). Οι εφοριακοί-δικαστές και γενικότερα οι υπάλληλοι του Ιmperium Romanun σύμφωνα με τον Νικηφόρο Β Φωκά, στην πλειοψηφία τους είναι ανθρωπάκια που δεν ωφελούν σε τίποτα το Ελληνικό έθνος-κράτος, διότι δεν ενεργούν για το κοινό καλό  γιατί κατατρέχουν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Αυτοί οι κρατικοί αξιωματούχοι με αρχές την αδικία και την αιματηρή φορολόγηση των φτωχών συγκεντρώνουν  τον προσωπικό τους πλούτο. Εδώ ο αυτοκράτορας αναφέρεται στις δωροδοκίες όλων των κρατικών υπαλλήλων και τον παράνομο πλουτισμό. Άγιος Νικηφόρος Φωκάς-Περί Παραδρομής πολέμου). 

Από την άλλη πλευρά ο Διονυσιακός πολιτισμός και ο γεωπολιτικός άξονας 666 από τα πανάρχαια χρόνια εκπροσωπούν την πορνεία-ερωτικές ανωμαλίες, την αδικία, την δουλεία, την έλλειψη ισονομίας-αξιοκρατίας, την αισχρή εκμετάλλευση,  την κατάσχεση ιδιοκτησία, την καταστροφή, τον παραλογισμό, την βία και τον πόλεμο.

Μετά το θάνατο της γυναίκας και του γιου του Βάρδα ύστερα από ατύχημα, ο Άγιος Νικηφόρος μετά από τόσα τρομερά δεινά αντί να εγκαταλείψει τον Θεό όπως κάνουν αρκετοί την σημερινή εποχή, εκείνος ήρθε ακόμη πιο κοντά στην Χριστιανική πίστη. Αυτή είναι και η πραγματική αξία των γνήσιων Ελλήνων. Οι Έλληνες ενάντια σε κάθε λογική, συμφορές, η εμπόδια αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις για να κάνουν το αδύνατο εφικτό.  

Οι ενάρετοι άνθρωποι είναι δυνατοί και είναι σε θέση να αντιστέκονται στους πειρασμούς, στις αδυναμίες, στους θρήνους και δεν αφήνουν τον εαυτό τους να εκτραπεί από το δρόμο τους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Δέκα Χιλιάδων, οι Έλληνες ηγέτες συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν από τους Πέρσες. Για αυτό ο Ξενοφών βρίσκεται μόνος και αναγκασμένος να οδηγήσει τους επιζώντες έξω από αυτή την Περσία.  Οι ηγέτες στρατιωτικοί-πολιτικοί πρέπει να είναι πρώτα από όλα ισχυροί άνδρες, ενάρετοι άνθρωποι. Η αδυναμία και η διονυσιακή κουλτούρα. δημιουργούν παρακμιακές καταστάσεις και ανθρώπους αδύναμους να αντισταθούν. Δύναμη δεν είναι μόνον η γενναιότητα στα πεδία των μαχών.  

Οι δυνατοί ηγέτες-άνθρωποι ξέρει να προστατεύουν τους στρατιώτες και το έθνος τους (Θησέας, Pallida Mors Saracenorum, Moναδικό Φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία- Μέγας Βασίλειος). Οι μεγάλοι βασιλείς ξεκουράζουν-προστατεύουν και συμμερίζονται τις κακουχίες των στρατιωτών  τους. Επίσης οι σωστοί ηγέτες συζητούν με τους στρατιώτες τους, για τα προβλήματα που τους απασχολούν και ότι άλλο τους επιβαρύνει όπως έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, ο Κορυφαίος Στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία. 

Πρώτος διδάξας περί πολιτείας-πολιτικών ήταν ο ύπατος των Φιλοσόφων ο Μέγας Αριστοκλής. Ο μεγάλος ήρωας Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους. Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940). Μέγιστο παράδειγμα ανδρεία, φιλοπατρίας και Χριστιανικής πίστες αποτελεί ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας.  

PALLIDA MORS SARACENORUM Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΜΟΥ. ΥΨΙΣΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΑΝΕΓΕΡΗΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ. 

Το πόσο σημαντικός είναι ο προστάτης Άγιος μου Pallida Mors Saracenorum φαίνεται από την αναφορά του Ιρλανδού ιστορικού J. B. Bury. O καθηγητής του Cambridge αναφέρει πως ο κορυφαίος της Ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας ο οποίος ήταν και έμεινε φαινόμενο μοναδικό, ήταν ένα εξελιγμένο είδος του Αγίου Νικηφόρου Φωκά.

https://mytilenepress2.blogspot.com/search/label/VOULGAROKTONOS

Ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως και ιδρυτής του Αγίου Όρους, δεν εορτάζεται και δεν έχει ούτε έναν ναό αφιερωμένο στην μνήμη του, σε ολόκληρη την οικουμένη !!! 

Ήταν ο προστάτης όλων των αδύνατων Ελλήνων Χριστιανών τους οποίους κατέστρεφαν επί αιώνες οι εισβολείς Μωαμεθανοί. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ήξερε ότι είχε την θεϊκή συναίνεση να πολεμήσει τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Πριν να γίνει Αύγουστος αναδείχθηκε σε μεγάλο στρατηγό σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν γεννημένος στρατιώτης. Είχε την σωματική αντοχή και την διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη. Ήταν μικρόσωμος, αλλά εξαιρετικά δυνατός. 

Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματα του, τα οποία αγαπούσε πολύ και τα προστάτευε με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του ήταν πιστοί μέχρι θανάτου. Ο Έλληνας βασιλιάς Ν. Φωκάς, πολεμούσε πιο γενναία από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειαζόταν έκανε επίθεση ολομόναχος, εναντίον χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό γινόταν για να πάρει θάρρος ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός ώστε να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι. Ο Καππαδόκης στρατηγός-αυτοκράτορας υπηρέτησε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό και παράλληλα συνδύασε την στρατιωτική με την ασκητική ζωή κοντά στον Χριστό. 

Οι επιτυχίες του Νικηφόρου στην Ανατολή εξασθένησαν σε καταλυτικό βαθμό την Αραβική απειλή, ενώ παράλληλα αποκατέστησαν την κυριαρχία του imperium romanum από την Κρήτη μέχρι την Μεσοποταμία. Ο μεγαλύτερος μακράν στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας είναι ο προστάτης του Ελληνικού έθνους, από τους Αγαρηνούς. Επίσης ήταν ο τρίτος σπουδαιότερος βασιλιάς του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, μετά τον Βασίλειο τον Β και τον Ηράκλειο. Όλοι οι παράγοντες της νέας τάξης πραγμάτων μισούν θανάσιμα κάθε τι Χριστιανικό και ειδικά τον Άγιο Νικηφόρο Φωκά. Η αιτία είναι ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχέδια του ανέμελου εποικισμού της Ελλάδος από τους Σουνίτες μωαμεθανούς. 

Μισούν τον Βασιλέα διότι επί αιώνες συγκλονίζει όλους τους πραγματικούς Έλληνες, με τα επιτεύγματα του. Τον εχθρεύονται γιατί υπενθυμίζει στους γνήσιους Έλληνες, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι περισσότεροι Σουνίτες Σαρακηνοί, και ότι ήρθαν στην Ελλάδα για να αντικαταστήσουν τον Ελληνικό πληθυσμό. Η περίπτωση του Αυτοκράτορα Νικηφόρου θυμίζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, το πόσο επικίνδυνοι είναι οι Σουνίτες Αγαρηνοί. Ο Έλληνας βασιλιάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους νεοταξίτες, και για τα ανθελληνικά τους σχέδια, περί αθόρυβου εποικισμού και κατακτήσεως της χώρας, καθώς εάν μάθουν οι πιστοί τον βίο του και αρχίσουν να τον εορτάζουν, τότε η παγκοσμιοποίηση, θα έχει δεχτεί ένα πολύ ισχυρό πλήγμα.

Πρέπει πάση θυσία να μην εορτάζεται και να μείνει στα αζήτητα της Ελληνικής ιστορίας. Συνεπώς είναι ζήτημα εθνικής επιβιώσεως η ανέγερση ιερού ναού προς τιμήν του Αγίου, για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, όπως σας προτείνω, εδώ και πολλά χρόνια. Είναι υψίστης γεωστρατηγικής-γεωπολτικής σημασίας η ανέγερση δύο Ιερών Ναών σε Λέσβο και Κρήτη. Επίσης η ενέργεια αυτή θα ανεβάσει το ηθικό και θα συσπειρώσει όλους τους Ορθοδόξους, σε έναν μεγαλειώδη σκοπό για την σωτηρία του έθνους. Ένα από τα σημαντικότερα είναι ότι θα γνωρίσουν οι Χριστιανοί την διδαχή του Αγίου Γρηγορίου την οποία έχουν εφαρμόσει όλοι οι Έλληνες  Άγιοι, Βασιλείς, στρατηγοί κλπ. Κυριολεκτικά θα αλλάξουν οριστικά τα δεδομένα σε επίπεδο γεωστρατηγικής και Ορθοδοξίας. Όπως γνωρίζετε στην περιοχή των Βαλκανίων και στην Τουρκία, ο εθνικισμός των γειτόνων είναι σε μεγάλη έξαρση. Κατά γενική παραδοχή με βάση τις πράξεις και το θανάσιμο μίσος των γειτόνων, είμαστε σε κίνδυνο. 

Ήδη έχει παραχωρηθεί η Μακεδονία και επίκειται να ολοκληρωθεί ο διαμελισμός της Ελλάδος. Με την ανέγερση ναού και την ενημέρωση για τον βίο του Αγίου βασιλέως Νικηφόρου, θα ξεκινήσει σταδιακά να εφαρμόζεται η ιερή διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Επίσης το σημαντικότερο όλων είναι ότι φοβάται πολύ τον Έλληνα Άγιο ο Χαριζιτης-Παγανιστής Ερντογάν και το επιτελείο του. Επί αιώνες οι Οθωμανοί κατακτητές απαγόρευαν κάθε αναφορά, καθώς και τον εορτασμό του Αγίου Νικηφόρου στην κατακτημένη Ελλάδα. Δυστυχώς και μετά την επανάσταση του 1821 βρήκαν διάφορους τρόπους, ώστε να παραμείνει εντελώς αφανής ο μεγαλύτερος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως.  

Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΑΖΙΣΜΟΥ ΣΕ ΑΜΕΡΙΚΗ-ΕΥΡΩΠΗ-ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ. https://mytilenepress.blogspot.com/2025/05/mytilenepress_64.html (1)  

Η Ορθόδοξη πνευματικότητα είχε τόσο βαθιά επηρεάσει πολλούς Ρωμαίους αυτοκράτορες, ώστε άλλοι εξ αυτών τελείωναν τη ζωή τους ως μοναχοί και άλλοι όπως ο Νικηφόρος Φωκάς, ζώντας με νηστεία, άσκηση και προσευχή. Πολλοί άνθρωποι όταν δεχτούν σκληρά χτυπήματα στον βίο τους, εγκαταλείπουν τον θεό, είτε περνάνε στο απέναντι άκρο, στον εωσφορισμό. Εν τούτοις ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς, αν και έχασε το παιδί του και την γυναίκα του, ήρθε ακόμη πιο κοντά στον Χριστό. 

Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος ο Β Φωκάς καταγόταν από την πιο ισχυρή οικογένεια της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα μέλη της οικογένειας του, ήταν όλοι ανώτεροι στρατιωτικοί, και είχαν υπηρετήσει στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό ενάντια στους Πέρσες και στους Aγαρηνούς. Ήταν ο προστάτης όλων των αδύνατων Ελλήνων Χριστιανών τους οποίους κατέστρεφαν, επί αιώνες οι εισβολείς. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ήξερε ότι είχε την θεϊκή συναίνεση, να πολεμήσει τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Πριν να γίνει Αύγουστος αναδείχθηκε σε μεγάλο στρατηγό σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν γεννημένος στρατιώτης. Είχε την σωματική αντοχή και την διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη. Ήταν μικρόσωμος, αλλά εξαιρετικά δυνατός. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματα του, τα οποία αγαπούσε πολύ και τα προστάτευε με κάθε τρόπο. 

Οι στρατιώτες του ήταν πιστοί μέχρι θανάτου. Ο Έλληνας βασιλιάς Ν. Φωκάς, πολεμούσε πιο γενναία από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειαζόταν έκανε επίθεση ολομόναχος, εναντίον χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό γινόταν για να πάρει θάρρος ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός ώστε να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι.

Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ. Στην εποχή του Αγίου αυτοκράτορα Νικηφόρου, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και οι Ισμαηλίτες συνυπάρχουν εδώ και αιώνες. Στην Βασιλεύουσα-Κωνσταντινούπολη, επί Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, υπήρχε τζαμί για την μειονότητα Ισμαηλιτών. Όμως εκείνους τους αιώνες, οι πρόγονοι ήταν κοσμοκράτορες, καθώς διοικούσαν, την κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου. 

Οι ένδοξοι-Ήρωες πρόγονοι μας, οι Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επί αρκετούς αιώνες, πολεμούσαν καθημερινά, και πάρα πολύ γενναία στα πεδία των μαχών. Οι Μωαμεθανοί που ζούσαν μαζί ως μειονότητα, δεν παρουσίασαν παραβατική συμπεριφορά, παρά το γεγονός, ότι τα δύο έθνη, βρισκόταν συνέχεια, σε πόλεμο, από την εποχή, του αυτοκράτορα Ηράκλειου. 

Οι πρόγονοι μας είχαν τον απόλυτο σεβασμό, από την Μουσουλμανική μειονότητα, διότι είχαμε κράτος πολύ σοβαρό, με οργάνωση, διοίκηση, στρατό, δομές, παιδεία, ηθική και αυστηρούς νόμους, που εφαρμοζόταν στην πράξη. Εν τούτοις η βασικότερη αιτία, που υπήρχε σεβασμός, ανάμεσα σε Χριστιανούς και Σαρακηνούς, ήταν η γενναιότητα, των προγόνων μας στις μάχες και τους πολέμους. Οι Ήρωες αυτοκράτορες, Στρατηγοί, Αξιωματικοί, και Στρατιώτες, προκαλούσαν δέος, στην Μωαμεθανική μειονότητα. Δυστυχώς την σημερινή εποχή, οι ρόλοι και οι ισορροπίες, έχουν αντιστραφεί.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΩΣ ΟΠΛΟ ΥΒΡΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Το άρθρο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικά στις τραγικές και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις από την Ισλαμοποίηση της Ευρώπης, οι αναφορές του Ιρλανδού καθηγητή Bury και οι ταυτόσημες απόψεις του αρχηγού των Γαλλικών μυστικών υπηρεσιών τον Απρίλιο του 2022, αποτελούν την απόλυτη δικαίωση μου σε γεωπολιτικό επίπεδο.

Το ξέσπασμα βίαιων ταραχών τον Ιούλιο του 2023 στην Γαλλία αποτελεί μια μεγάλη επιβεβαίωση για τον πρώην αρχηγό των Γαλλικών μυστικών υπηρεσιών Pierre Brochand. Ο Γάλλος είχε εγκαίρως προειδοποιήσει ότι εάν η Ευρώπη και η Γαλλία δεν αλλάξουν ριζικά τις πολιτικές τους για τη μαζική μετανάστευση, θα μπορούσε να ξεσπάσει ακόμη και ένας εμφύλιος πόλεμος .  Είναι απόλυτος σχετικά με την συνύπαρξη Χριστιανών και Μωαμεθανών. Σύμφωνα με τον Μπροσάν «όλες οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες είναι καταδικασμένες».  

Ο Brochand ήταν διευθυντής της Γαλλικής-μυστικής υπηρεσίας DGSE από το 2002 μέχρι το 2008. Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Le Figaro ήταν ξεκάθαρος «Όλες οι “πολυπολιτισμικές» κοινωνίες είναι καταδικασμένες σε περισσότερο ή λιγότερο βαθιές ρήξεις. Σε ένα τέτοιο καθεστώς πάντοτε οι μειονότητες ήταν και είναι βίαιοι νικητές. Παράλληλα οι πλειοψηφίες καθησυχάζουν τους ηττημένους». Οι απόψεις του Γάλλου αρχικατασκόπου ταυτίζονται με την Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς και το τμήμα Αιρέσεων και Παραθρησκειών, σχετικά με την διεξαγωγή θρησκευτικού πολέμου στην χώρα του φωτός. 

Ο αρνητικός αντίκτυπος της μαζικής μετανάστευσης στην Γαλλία δεν μπορεί πλέον να απορριφθεί επειδή είναι «όλο και πιο δύσκολο να εμποδίσουμε τους Γάλλους να δουν αυτό που βλέπουν». Επίσης επειδή «μια σημαντική προσωπικότητα της πολιτικής που τους ενθάρρυνε τους Γάλλους να ανοίξουν τα μάτια τους», δήλωσε ο Μπροσάντ. Ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών προβλέπει ότι εάν ο Εμανουέλ Μακρόν  να αλλάξει μαζικά την προσέγγισή του στην μεταναστευτική πολιτική, θα μπορούσε να προκύψει εμφύλιος πόλεμος. 

«Αυτή η σταδιακή αναταραχή στην Γαλλία απειλεί άμεσα την ειρήνη και την ασφάλεια. Οι μουσουλμάνοι μετανάστες προερχόμενοι από κράτη εκτός Ευρώπης έχουν αναπτύξει ένα «πνεύμα αποικιακής εκδίκησης». Παράλληλα το σημαντικά υψηλότερο ποσοστό γεννήσεων του μεταναστευτικού πληθυσμού και το γεγονός ότι οι νεότερες γενιές που μεταναστών είναι «ακόμη λιγότερο ενσωματωμένες στην Γαλλική κοινωνία από τους γονείς τους». Αυτό απειλεί τον ιστό της Γαλλικής κοινωνίας. Ο P. Brochand πιστεύει ότι η μόνη λύση είναι η επιστροφή εκατομμυρίων μεταναστών στις πατρίδες τους. Ερωτώμενος εάν είναι ανέφικτη η λύση που προτείνει ο Μπροσάντ απάντησε ότι : «Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ αργά. Ας το αντιμετωπίσουμε σοβαρά και με υπευθυνότητα. Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με διασκορπισμένα-μεμονωμένα άτομα. Αντιμετωπίζουμε «ειδικές μειονότητες», όπου η καθεμία να αναζητεί ένα καλύτερο μέλλον μέσα από την διασπορά. 

«Η διασπορά είναι μια οντότητα που σχηματίζεται από τους μετανάστες και τους απογόνους τους συμπεριλαμβανομένων, κυρίως των Γάλλων υπηκόων οι οποίοι είναι ομαδοποιημένοι και ο αριθμός φτάνει σε μια κρίσιμη μάζα επαρκή για κοινωνικές πιέσεις, για να ενθαρρύνει την διαιώνιση των πεποιθήσεων και των τρόπων ζωής των χωρών προέλευσης, με τις οποίες οι σχέσεις παραμένουν τεταμένες” διευκρίνισε ο τέως επικεφαλής της DGSE. «Με αυτόν τον τρόπο, σχηματίζονται αυθόρμητα περισσότεροι ή λιγότερο κλειστοί ξένοι θύλακες οι οποίοι γυρίζουν την πλάτη τους στο κράτος υποδοχής και στα έθιμά του». Το συμπέρασμα του Brochand με βάση την εμπειρία του είναι ότι το μέλλον για τα παιδιά και τα εγγόνια μας στην Γαλλία θα είναι πολύ σκοτεινό. Στην καλύτερη περίπτωση οδεύουν προς μια ανυποψίαστη κατάρρευση της ποιότητας ζωής τους.  

Στη χειρότερη περίπτωση τους οδηγούμε σε τρομερές αντιπαραθέσεις (μια έκρηξη). Πιθανότατα, θα υπάρξει συνδυασμός και των δυο εν μέσω αυξανόμενης σύγχυσης αναφέρει ο Γάλλος. Ο Brochand έκανε τα σχόλια εν μέσω ενός ακόμη κύματος ταραχών μεταναστών που πλήττουν μητροπολιτικές περιοχές της Γαλλίας. 

https://rmx.news/france/frances-former-intelligence-chief-warns-against-possible-civil-war-due-to-mass-immigration/

Από την προηγούμενη εβδομάδα οι πόλεις Sevran και Aulnay-sous-Bois στα προάστια του Παρισιού αποτελούν σκηνές αληθινού αστικού ανταρτοπόλεμου. Παρόμοιες σκηνές έχουν παρατηρηθεί στη Βιλερμπάν και το Βενισιέ στα προάστια της Λυών. Κάθε φορά τα επεισόδια μεταξύ αστυνομικών που προσπαθούσαν να επιβάλουν το νόμο κατόπιν βίαιων εγκληματιών ήταν η αρχική αιτία ταραχών-πυροβολισμών και πολλαπλών πυρκαγιών, με ενέδρες εναντίον των αστυνομικών ομάδων που κλήθηκαν ως ενισχύσεις. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε πέρυσι από τον Χάρις αποκάλυψε ότι η πλειοψηφία του Γαλλικού λαού ανησυχεί για «ευρωπαϊκούς λευκούς-χριστιανικούς πληθυσμούς που απειλούνται με εξαφάνιση ως αποτέλεσμα της «μουσουλμανικής μετανάστευσης Επισημαίνει ο Pierre Brochand. Την ίδια ακριβώς μετά από δύο χρόνια τις ίδιες απόψεις έχει και το El. Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τι αναφέρει : 

"Δεν είναι πια μακρινό σενάριο! Ο πρώην πράκτορας της DGSE (Γενική Διεύθυνση Εξωτερικής Ασφάλειας), Pierre Martinet, ο οποίος υπηρετούσε σε μια εξειδικευμένη γαλλική υπηρεσία πληροφοριών, εξέδωσε μια ανατριχιαστική προειδοποίηση για την επικείμενη ισλαμική απειλή για την Ευρώπη σε μια συνέντευξη στο podcast των Les Bâtisseurs .

Ο Martinet, βετεράνος του 3ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών Πεζικού Πεζικού (3e RPIMA), προβλέπει ένα τρομακτικό μέλλον όπου η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει τον πλήρη εξισλαμισμό μέσα στα επόμενα 50-70 χρόνια. Το τμήμα της συνέντευξης που παρουσιάζεται παρακάτω αποκαλύπτει την βαθιά ιδεολογική απειλή που θέτει το Ισλάμ, ιδιαίτερα τον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, στην πρώτη γραμμή για τον ανησυχητικό μετασχηματισμό της Ευρώπης.

Στην συνέντευξή του, ο Pierre Martinet τονίζει ότι η ισλαμική απειλή που αντιμετωπίζει η Ευρώπη εκτείνεται πέρα ​​από βίαιες ενέργειες, όπως τρομοκρατικές επιθέσεις και δραστηριότητες ένοπλων ισλαμικών ομάδων όπως η Αλ Κάιντα. Αν και αυτές οι ενέργειες είναι αναμφίβολα ανησυχητικές, ο Martinet υποστηρίζει ότι αντιπροσωπεύουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Σύμφωνα με τον Martinet, η πιο σημαντική και αποτελεσματική πτυχή αυτής της απειλής είναι η ιδεολογική συνιστώσα. Υποστηρίζει ότι οι θρησκευτικές απαιτήσεις της καθημερινής ζωής, καθοδηγούμενες από ισλαμικές ιδεολογίες, διαβρώνουν αργά τα θεμέλια των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Κατά την άποψή του, αυτή η ιδεολογική δύναμη είναι πιο ισχυρή από την βία ή την εξωτερική χρηματοδότηση. Ο Martinet επισημαίνει ότι αυτή η ιδεολογική πρόκληση είναι ιδιαίτερα τρομερή επειδή στοχεύει τις κοσμικές αξίες που στηρίζουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Προειδοποιεί ότι το σχέδιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας για τον εξισλαμισμό της Ευρώπης βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο και αυτός ο μετασχηματισμός είναι μια μακροπρόθεσμη προσπάθεια. Αν και ο Martinet αναγνωρίζει ότι μπορεί να μην ζήσει για να δει την ΠΛΗΡΗ έκταση αυτής της μεταμόρφωσης, πιστεύει ότι θα εκδηλωθεί μέσα στα επόμενα 50 με 70 χρόνια. Τα σημάδια βέβαια θα φανούν πολύ νωρίτερα και θα καταστήσουν τους Ευρωπαίους τρομακτική μειοψηφία

Παρακολουθήστε το βίντεο για να κατανοήσετε σε βάθος αυτήν την ανησυχητική πρόβλεψη και την επείγουσα απειλή που την εγείρει." 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ : 

https://mytilenepress2.blogspot.com/2023/07/mytilenepress_60.html

https://mytilenepress2.blogspot.com/2023/08/mytilenepress_64.html

https://mytilenepress2.blogspot.com/2023/09/mytilenepress.html

ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΜΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ,

 Η Ελευθερία και η Αξιοπρέπεια είναι οι δύο μεγαλύτερες πανανθρώπινες αξίες τις οποίες δημιούργησαν και τις δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί σε όλη την ανθρωπότητα. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι δεν ήταν θεωρητικοί διδάσκαλοι των δύο υπέρτατων αξιών. Τις δύο μέγιστες πανανθρώπινες αξίες, τις δίδαξαν πολεμώντας χάνοντας τις ζωές τους και τραυματιζόμενοι στα πεδία των μαχών.  Η ελευθερία και η αξιοπρέπεια είναι τα ιερότερα και σημαντικότερα αγαθά της Αριστόκλειας παιδείας. Απαιτούνται σκληροί αγώνες και αιματηροί ενίοτε για να διατηρηθούν αυτές οι δύο υπέρτατες αρχές από τα έθνη. 

Ο διαχρονικός αγώνας των εθνών για την απόκτηση ισχύος καθορίζει τις εξελίξεις σε όλες τις εκφάνσεις ζωής. Μέσα από τις πολεμικές, γεωπολιτικές δραστηριότητες τους, τα έθνη-κράτη καθορίζουν τον μέλλον της ανθρωπότητας. Τα ελεύθερα κράτη επιδιώκουν συνεχώς να βελτιώσουν την στρατιωτική-πολιτική και οικονομική δύναμη καθότι αυτό είναι το μοναδικό εχέγγυο ασφαλείας-επιβίωσης. Το φαινόμενο του πολέμου αποτελεί διαχρονικό αντικείμενο επιστημονικών μελετών στην γεωστρατηγική-γεωπολιτική, τις Διεθνείς σπουδές και τις στρατιωτικές σχολές. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας με στόχο την υποταγή-εξαναγκασμό στις επιθυμίες του αντιπάλου. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου. Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας με πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.  

Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια  άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν  ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους  στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες). Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.

Στην δίκη της Νυρεμβέργης εισήχθη το αξίωμα σχετικά με τους επιθετικούς πολέμους. Οι επιθετικοί πόλεμοι αποτελούν έγκλημα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών επιτρέπει τους αμυντικούς πολέμους και για αυτό δίνει το δικαίωμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας να επιβάλλει στρατιωτικές κυρώσεις για την διατήρηση της ειρήνης. Τα επιχειρήματα περί δίκαιου πολέμου διδάσκονται στον Αριστόκλειο πολιτισμό και την Ορθοδοξία. .

Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομι­μότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. "Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε   τους δε ελευθέρους." 

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).  Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. 

Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. Τα αρχαία χρόνια μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Οι Δελφοί ήταν το μεγαλύτερο μαντείο της αρχαιότητας. Εκεί όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου όπως οι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φρύγες, οι Λυδοι και οι Πέρσες, αναζητούσαν την πρόβλεψη των Φοινικικών ιερατείων για πάσης φύσεως ζητήματα. 

Όλοι οι αξιωματούχοι και οι θεσμικοί παράγοντες της Ανατολής κατέφευγαν στην θεϊκή ετυμηγορία. Μέσα από τους αιματηρούς εμφύλιους πολέμους και την Δελφική Αμφικτυονία, το Φοινικικό μαντείο υπήρξε παγκόσμιο πνευματικό, πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό κέντρο κατά τους αρχαίους αιώνες. Εκείνη την εποχή το μαντείο υπήρξε η ανώτατη πολιτική-στρατιωτική και οικονομική εξουσία των εθνών της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας καθόριζαν τις τύχες των κρατών της ανατολής. Εκείνοι αποφάσιζαν για την οικονομία, την πολιτική, τους πολέμους και τις κοινωνικές εξελίξεις. Δεν είναι σχήμα λόγου είτε υπερβολή καθώς το μαντείο αποτελούσε το διεθνές νομισματικό ταμείο του αρχαίου κόσμου !!! Πολλές Ελληνικές πόλεις κράτη καθώς και ξένα, διατηρούσαν στους Δελφούς θησαυροφυλάκια για την φύλαξη των προσφορών και των πολύτιμων αντικειμένων τους. 

Κανένας πόλεμος, καμία πολιτική-οικονομική, κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του μαντείου. Οι Δελφοί απέκτησαν τεράστια δύναμη μέσα από τους πολέμους που υποκίνησαν και την ομοσπονδιακή ένωση δώδεκα φυλών Στερεάς και Θεσσαλίας (Δελφική Αμφικτυονία). Όλοι οι  "ιεροί" πόλεμοι προκλήθηκαν από τους ιερείς-θεουργούς του Φοίβου και του Savaziou. Η πολιτική σημασία των Δελφών ήταν τεράστια καθώς υποκινούσαν όλους τους πολέμους που έλαβαν χώρα κατά την αρχαιότητα. Ενδεικτικό ήταν ότι ο δεύτερος Ιερός πόλεμος, έγινε για τον έλεγχο του μαντείου-χρυσωρυχείου πάντα. Οι Αθηναίοι με παρότρυνση του Δελφικού ιερατείου βοήθησαν τους Φωκείς να εντάξουν το ιερό στην ομοσπονδία τους, προκαλώντας την οργή των Σπαρτιατών, οι οποίοι επανέφεραν προσωρινά τους Δελφούς στην πρότερη κατάστασή τους, αλλά οι Αθηναίοι αντεπιτέθηκαν και η πόλη αποδόθηκε τελικά στους Φωκείς. 

Μέχρι τον τρίτο Ιερό Πόλεμο όλα αυτά όταν με παρέμβαση του Φιλίππου οι Δελφοί επέστρεψαν στη Δελφική Αμφικτυονία, η οποία ελεγχόταν ωστόσο πια από τους πανίσχυρους Μακεδόνες. Ένας Δ’ Ιερός Πόλεμος θα ξεσπούσε λίγο αργότερα, καθώς το μαντείο παραήταν πλούσιο και σημαντικό για να μένει ανεξάρτητο. Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το Φοινικικό μαντείο των Δελφών ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες μέσω ψεύτικων χρησμών να μην πολεμήσουν. Ο σκοτεινός Διονυσιακός πολιτισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία Διονυσιακή θρησκεία, κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα, με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοίνικες ίδρυσαν το μαντείο των Δελφών. Από την Θήβα και τους Δελφούς προερχόταν όλα τα δεινά του Ελληνικού έθνους. Στην μυθολογία-ιστορία, αναφέρονται πολλοί χρησμοί του Φοινικικού μαντείου, για χιλιάδες-φοβερές θυσίες, στους «θεούς»-δαίμονες, της αρχαίας θρησκείας. Αμέτρητα ήταν τα αθώα θύματα, κυρίως αγνοί νέοι. Τα άτυχα παιδιά, θυσιάστηκαν από τους αιμοσταγείς-αλλοδαπούς ιερείς του παγανισμού, με εντολή του Δελφικού ιερού. Ο σκοτεινός παγανισμός ήταν η θανατηφόρα μάστιγα του Ελληνισμού. Η αρχαία θρησκεία κατέστρεψε τον Ελληνισμό και παράλληλα  κατέρρευσε κάτω από το βάρος των γενοκτονιών και των αισχρών εγκλημάτων της. Το απόγειον της κακουργίας και του ανθελληνισμού των σκοτεινών παραγόντων της αρχαίας Θρησκείας, ήταν οι τρομερές διώξεις των σοφών επιστημόνων στην Αθήνα με δίκες-καταδίκες "περί αθεΐας" και την θανάτωση πολλών φιλοσόφων, επιστημόνων, πολιτικών, ποιητών, σοφιστών, ρητόρων κλπ.  

Οι Φοινικικές ορδές κατέκτησαν τους Έλληνες με άγριες σφαγές και οργανωμένες γενοκτονίες. Απέσπασαν τις περιουσίες των αρχαίων Ελλήνων και τους έκαναν είλωτες όπως στην Σπάρτη. Τους επέβαλαν την θρησκεία τους, το δωδεκάθεο και χρησιμοποίησαν ακόμη και τα ιερά για την νέα θρησκεία. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών. Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. 

Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4). Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του  Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο. Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : " Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, "Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας", σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες. 

Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των "άθεων" φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα. Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους  είλωτες.  Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους. 

Ο ινδουισμός καταδικάζει απερίφραστα όλες εκείνες τις πράξεις που μπορεί να προκαλέσουν την απώλεια της ζωής κάθε ζώντος πλάσματος, παράλληλα όμως υπάρχει το πολεμικό έπος Μαχαμπαράτα, που μιλά για επικά επιτεύγματα επιφανών ανδρών στα πεδία των μαχών. Ο πολεμοχαρής Κρίσνα οδηγεί τον πολεμιστή Αρτζούνα στην μάχη (Kurukshetra). Ο Αρτζούνα βλέποντας στην πλευρά των αντιπάλων του φίλους, συγγενείς και δασκάλους διστάζει να πολεμήσει και σκέφτεται να καταθέσει τα όπλα για να μην τους βλάψει. Ο Κρίσνα του εξηγεί ότι πρέπει να είναι πιστός στο ρόλο του ως ευγενής- πολεμιστής και τον διατάζει να κάνει το καθήκον του προς το έθνος και τους θεούς. Στην Ιουδαϊκή θρησκεία οι πόλεμοι έχουν σημαντική θέση και στην Παλαιά διαθήκη αναφέρονται πολεμικές συγκρούσεις.   

Ακόμη και η απόλυτη θρησκεία αγάπης ο χριστιανισμός εξαναγκάστηκε από τους αμέτρητους εχθρούς να αποκτήσει έναν αμυντικό στρατιωτικό χαρακτήρα μετά την ανάληψη διοικήσεως του Imperium Romanum από τους Έλληνες. Κατά την μεσαιωνική εποχή οι θρησκευτικές πολεμικές αντιπαραθέσεις εναντίον των εκάστοτε απίστων λαών, αποτελούσε το βασικότερο κίνητρο για επίθεση και πόλεμο από έθνη. Όμως πολέμους είχαμε και ενάντια στους ομόδοξους  Το σχίσμα στην Χριστιανική εκκλησία μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Ρώμης ήταν ο πυρήνας των πολεμικών επιχειρήσεων. Για αυτό οι σταυροφόροι κατέκτησαν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Σλάβοι Χριστιανοί-Ορθόδοξοι, Βόσνιοι Μωαμεθανοί και Κροάτες Καθολικοί επιδόθηκαν σε ανελέητες πολεμικές αντιπαραθέσεις επί χρόνια με βάση τις αρχές των δύο παγκόσμιων πολιτισμών. 

Η χριστιανική πίστη μέσω του στυλοβάτη του Ελληνισμού-Ορθοδοξίας και του Imperium Romanum Αγίου Γρηγορίου (Θεολόγου-Ναζιανζηνού) και του Μέγα Αθανάσιου επιτρέπει υπό συνθήκες τον πόλεμο και την χρήση των όπλων για καθαρά αμυντικούς σκοπούς. Αυτό είναι μια αναγκαία υποχώρηση. Όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε ως χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας ακόμη και μέχρι θανάτου εάν χρειαστεί. Ο Κύριος έλεγε: “Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει. Όταν θυσιαστεί κανείς στον πόλεμο για να υπερασπίσει την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους δικούς του είναι επαινετή πράξη. Βέβαια όλοι οι Χριστιανοί πριν φτάσουν στην χρήση των όπλων οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε ειρηνικό μέσο και μόνο σαν έσχατο όπλο επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο.

Ο Μέγας Αθανάσιος μας διδάσκει : “Ενώ η αφαίρεση της ζωής του άλλου ανθρώπου βιαίως (φόνος), είναι καθ’ εαυτόν παράνομος, το να πεθάνεις στον πόλεμο, άρα και το να φονεύσεις τους εχθρούς και ορθό είναι και νόμιμο είναι και αξιέπαινο”. Στις εθνικές εορτές τιμούμε τους αμυντικούς πολέμους του έθνους μας, καθώς και όσους θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Όλες οι εθνικές εορτές, συνδέονται με επίσημες δοξολογίες και με προσευχή. Αυτό μας δείχνει ότι η Εκκλησία-Ορθοδοξία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους. Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι την σημαία του 21’ κρατάει ένας δεσπότης. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού, μας δίδαξε με τις ευλογίες του Ιησού Χριστού, ο Άγιος Γρηγόριος. Μετάφραση : Προτιμώ και επαινώ τον πόλεμο, από μια “ειρήνη” η οποία θα με χωρίσει από τον Χριστό. Ο Άγιος Γρηγόριος είπε ότι δεν γίνεται να κατηγορήσουμε έναν χριστιανό που παίρνει το όπλο για να κατατροπώσει τον εχθρό. Όλα αυτά από την στιγμή που ο εχθρός έχει ως σκοπό να αφανίσει τον Έλληνα, την πίστη του και την πατρίδα του. Δεν γίνεται να αγαπάμε τους πάντες, ακόμη και τους εχθρούς μας. 

Δεν είναι ηθικό-λογικό και Χριστιανικό να τους επιτρέπουμε να μας σφάξουν, διότι τότε δεν θα είμαστε στην ζωή, για να διαδώσουμε το έργο του Χριστού, δεν θα μπορούμε να αγαπήσουμε, και να βοηθήσουμε ανθρώπους. Επίσης με αυτήν την νεοταξική-εωσφορική “λογική”, θα είχε εξαφανιστεί από τον χάρτη πολλούς αιώνες πριν το Ελληνικό έθνος. Ο ίδιος ο Ιησούς επιτρέπει την νόμιμη άμυνα, διαφορετικά δεν θα ευλογούσε, τους προγόνους μας, να αμύνονται επί τόσους αιώνες και να έχουμε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Για αυτόν τον λόγο επέτρεψε για πρώτη και μοναδική φορά σε όλο τον κόσμο να διακόπτουν την Θεία λειτουργία, το μνημόσυνο του, μέσα στον κορυφαίο ναό του Χριστιανισμού, την Αγία Σοφία και να ψάλλουν τον Βασιλιά Νικηφόρο, ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*. Ακόμη και τόσο γενναίος πολεμιστής και μεγάλος στρατηγός-αυτοκράτορας που ήταν, μπροστά στον Θεό, δεν ήταν παρά ένας απλός άνθρωπος μέχρι εκείνη την στιγμή, καθώς δεν είχε γίνει ακόμη Άγιος.

Όμως γιατί οι καταστροφές των Αράβων επί αιώνες ήταν αμέτρητες εις βάρος των αθώων Ελλήνων, για αυτό έκανε ο Ιησούς, μια εξαίρεση. Τα μαρτύρια των Ελλήνων δεν είχαν τέλος όλους εκείνους τους αιώνες, από τους εισβολείς με σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς, σκλάβωμα γυναικών. Ο Σωτήρας Χριστός ευλόγησε να διακόπτουν την δοξολογία του μέσα στην Αγία Σοφία και να υμνούν τον Νικηφόρο τον Β Φωκά. Είναι ο μοναδικός βασιλιάς στον οποίο έγινε η ύψιστη τιμή να διακόπτουν το μνημόσυνο του θεού, μέσα στην Αγία Σοφία τον κορυφαίο ναό της οικουμένης και να ψάλλουν εκείνον ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών*. 

Ουδέποτε στα παγκόσμια χρονικά έγινε μια τέτοια τιμή σε οποιοδήποτε άλλο βασιλιά. Ούτε στον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο τον Β, δεν έγινε τέτοια τιμή, ούτε σε κανέναν άλλο βασιλιά. Αυτό ήταν ξεκάθαρα ένα δείγμα, ότι ο Νικηφόρος θα γινόταν Άγιος. Για αυτούς τους λόγους δεν ονομάστηκε Αραβοκτόνος, καθώς ήδη εν ζωή ονομάστηκε Pallida Mors Saracenorum. Ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος ευλογούν και επιτρέπουν την νόμιμη άμυνα στο Ελληνικό έθνος. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα επέτρεπε η Παναγία την ημέρα που εορτάζουν άπαντες οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την κοίμηση της, να συλλάβουν οι Έλληνες τον Ιβάτζη και να τον τυφλώσουν (15/8/1018 μ.Χ.). Επιπροσθέτως δεν θα επέτρεπε η Μητέρα των ανθρώπων και του Χριστού δεν θα επέτρεπε να πολεμήσουν οι Έλληνες για να πάρουν πίσω από τους Αγαρηνούς το Άγιο Μανδήλιο στις 15 Αυγούστου με τον στρατηγό Κουρκουά. Επίσης στις 15 Αυγούστου εισήλθε νικητής ο Αργαλέος θάνατος των Σαρακηνών (Άγιος Νικηφόρος Φωκάς), στην Κωνσταντινούπολη, για να γίνει αυτοκράτορας. Ο Αλλοδαπός-ευνούχος και πολιτικός Ιωσήφ Βρίγγας είχε προβάλει ένοπλη αντίσταση, με σκοπό να εμποδίσει την άνοδο στον Ρωμαϊκό θρόνο του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη.  

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛIΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.  

Η Ελλάδα είναι μια παγκόσμια πνευματική-Αριστόκλεια αυτοκρατορία. Μόνο με την έμπρακτη γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας, της Ορθοδοξίας και του Αριστόκλειου πολιτισμού θα επιβιώσουμε ως έθνος. Ο Χριστιανισμός εκτός από την ανεκτίμητη-πολύτιμη προσφορά στην πνευματική-πολιτιστική και κοινωνική ζωή, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον ετοιμοθάνατο Ελληνισμό, να αξιοποιηθεί στον μέγιστο βαθμό και στο επιστημονικό κλάδο, του οποίου είμαι ο ιδρυτής σε παγκόσμιο επίπεδο (Γεωπολιτική Θεολογία). Δυστυχώς οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού-Σιωνισμός δεν επιτρέπουν να διδάσκεται στην Ελλάδα και στα πανεπιστήμια ο κλάδος της Γεωπολιτικής Θεολογίας του οποίου είμαι ιδρυτής και δημιουργός σε παγκόσμιο επίπεδο. Αντιθέτως οι Ισραηλινοί αξιοποιούν στο μέγιστο την Παλαιά Διαθήκη και την ιστορία τους.       

Όσο μεγαλύτερη είναι η ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των Ιουδαίων, τόσο πιο έντονος είναι γεωπολιτικός εθνικισμός και οι γεωπολιτικές διεκδικήσεις. Όλα τα έθνη έχουν τις ρίζες τους στην συλλογική-ιστορική μνήμη. Αλλά οι μνήμες του Ισραήλ εκτείνονται σε μια εντελώς άλλες διαστάσεις από αυτές των άλλων εθνών. Το Ισραήλ ορίζεται από ένα πανοραμικό εθνικιστικό-γεωπολιτικό όραμα που υπάρχει εδώ και χιλιετίες. Το Ισραήλ διατηρεί μια ζωντανή ιστορική-γεωπολιτική μνήμη των αρχών του πριν από χιλιάδες χρόνια και περιμένει με ανυπομονησία την εκπλήρωση του ιστορικού του πεπρωμένου στα πλαίσια του γεωπολιτικού εθνικισμού. 

Η ιστορία τους είναι μια παγκόσμια γεωπολιτική αξίωση. Η Τορά γράφει ότι πρέπει να γίνει κατανοητή πρωτίστως «ως αξίωση κληρονομιάς, πρωτοκαθεδρίας και προτεραιότητας, γραμμένη για να επωφεληθεί από την θέση υπό μακεδονική και ρωμαϊκή διαιτησία». Υιοθετεί εδώ την υπόθεση ότι η τελική σύνταξη της Τορά χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, «όταν οι Μακεδόνες και οι Ρωμαίοι άρχισαν να διαιτητεύουν διαφορές στην Αίγυπτο, την Συρία και την Παλαιστίνη και η Τορά σχεδιάστηκε σκόπιμα για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα για τον σκοπό αυτό . 

Αλλά ακόμα και αν κάποιος αποδώσει την κύρια σύνταξη της Τορά στην Βαβυλωνιακή σχολή του Έσδρα, ο στόχος  ήταν ο ίδιος. Η Τορά είναι μια γεωπολιτική  αξίωση  προτεραιότητας ή πρωτοκαθεδρίας των Ιουδαίων έναντι των άλλων εθνών. Είναι αποδεικτικά στοιχεία που πρέπει να παρουσιαστούν στην διεθνή κοινότητα και στο διεθνές δικαστήριο. Η βιβλική ιστορία είναι έντονα προκατειλημμένη και εν μέρη κατασκευασμένη. Μετά από δύο αιώνες ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το βασίλειο του Σολομώντα, η βάση του ισχυρισμού για το Μεγάλο Ισραήλ, είναι λιγότερο πραγματικό από την Στρογγυλή Τράπεζα του Βασιλιά Αρθούρου. Στην υποτιθέμενη εποχή του Σολομώντα, η Ιερουσαλήμ ήταν ένα μεγάλο χωριό. Επανερχόμενος στους αναθεωρητές της Βίβλου η Έξοδος τόσο κεντρική στην σιωνιστική ιστορία είναι εξίσου ψευδής. Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για μαζική έξοδο από την Αίγυπτο στην Χαναάν μέσω του Σινά και τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δώδεκα φυλές ήταν αυτόχθονες και μόνο η θρησκεία τους δεν ήταν τοπική. 

Η ιστορική αφήγηση είναι η απόλυτη πηγή δύναμης του Ισραήλ και ο Χριστιανισμός μετέτρεψε την Παλαιά διαθήκη σε παγκόσμια εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη εκτιμούν οι αναθεωρητές της Βίβλου. Στο σημείο αυτό αν υπενθυμίσω ότι οι αναθεωρητές της Παλαιάς διαθήκης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δέχονται ότι έχουν παρέμβει οι Ιουδαίοι και την έχουν αλλοιώσει ως ένα βαθμό κατά το δοκούν. Στο ιερό βιβλίο το Ισραήλ είναι ταυτόχρονα ήρωας και αθώο θύμα των κακών Διονυσιακών αυτοκρατοριών, όσο και αν εκείνοι κλέβουν, καταστρέφουν και σφαγιάζουν !!! 

Ο νικητής γράφει την ιστορία. Όποιος γράφει ιστορία και επιβάλλει την γεωπολιτική αφήγησή θα είναι ο νικητής. Οι Εβραίοι είναι το έθνος της Βίβλου και,μέσω αυτού έχουν κατακτήσει γεωπολιτικά την ανθρωπότητα. Η αρχαία ιστορία από τον Νώε μέχρι τον Κύρο τον Μέγα, γράφτηκε  από τους Εβραίους. Για αυτό κακοί είναι οι Χαναναίοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, για να μην αναφέρουμε τους Αμαληκίτες ή τους Μαδιανίτες, οι οποίοι σαφώς άξιζαν να εξοντωθούν σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές γραφές. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την βιβλική του ιστορία για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του αλλά και την περιφρόνησή του για το διεθνές δίκαιο. Το Ισραήλ είναι ένα ένα ναζιστικό-Διονυσιακό μόρφωμα και για να νικηθεί πρέπει να χτυπηθεί στην απόλυτη πηγή της γεωπολιτικής του δύναμής που είναι βιβλική αφήγηση σχετικά με την ανωτερότητα του ως έθνος έναντι των άλλων εθνών. Ο Σιωνισμός υποστηρίζει με πάθος και εκτός Αριστόκλειας λογικής αυτή την βιβλική αφήγηση.  Όλοι οι Ιουδαίοι αντιλαμβάνονται την σύγχρονη ισραηλινή εποχή μέσα από το πρίσμα της αρχαίας Εβραϊκής ιστορίας. Αυτή η εμμονή έχει διαποτίσει όλους τους Σιωνιστές. 

Πουθενά αλλού εκτός από το Ισραήλ η εντολή να θυμόμαστε την ιστορία δεν γίνεται αισθητή ως θρησκευτική επιταγή για έναν ολόκληρο λαό, έγραψε ο Yosef Hayim Yerushalmi στο Zakhor: Εβραϊκή Ιστορία και Εβραϊκή Μνήμη (1982). Με τον όρο «Ισραήλ» εννοούσε  τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο.  Η Εβραϊκή-γεωπολιτική μνήμη είναι η ίδια η ουσία της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας και η απόλυτη πηγή της Ισραηλινής δύναμης. Για αυτό οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού καταργούν συστηματικά την Ελληνική ιστορία. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κύρια διαίρεση εντός του εβραϊκού κόσμου βρίσκεται μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών Εβραίων. Αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό κριτήριο. Το εύρος και η ένταση της εθνικής μνήμης είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των Εβραίων. Για τους περιφερειακούς Εβραίους αυτούς που δεν θεωρούν τον Ιουδαϊσμό το πιο ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς τους, το Ολοκαύτωμα είναι το κύριο σημείο αναφοράς. Όταν ρωτήθηκαν: «Τι είναι απαραίτητο για να είσαι Εβραίος;», το 73% των Αμερικανών Εβραίων απάντησε «Θυμούμενοι το Ολοκαύτωμα» σε δημοσκόπηση της Pew Research του 2013. 

Εν τούτοις οι πιο πιστοί Εβραίοι έχουν παλαιότερες αναφορές, που εκτείνονται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Νιώθουν το 70 μ.Χ. σαν να το είχαν ζήσει. Είναι οι επιδραστικοί Εβραίοι που καταλαμβάνουν και ενώνουν την κοινότητα μέσω της γεωπολιτικής-ιστορικής μνήμης. Είτε παρουσιάζονται ως κοσμικοί είτε ως θρησκευόμενοι Εβραίοι, είτε θεωρούν τον Θεό ή το εβραϊκό πνεύμα την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας ιστορίας. Πολλοί πιθανότατα πιστεύουν ότι ο Θεός και το εβραϊκό πνεύμα είναι ένα και το αυτό. Είτε θρησκευόμενοι είτε κοσμικοί, οι Εβραίοι γενικά είναι βαθιά ριζωμένοι στην γεωπολιτική μνήμη του Ισραηλινού έθνους. Αντιθέτως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων απαγορεύουν στους Έλληνες να αξιοποιήσουν την ιστορική γεωπολιτική μνήμη !!! Για αυτό διέλυσαν τον Ελληνισμό που ήταν μια παγκόσμια πολιτιστική-γεωπολιτική αυτοκρατορία. 

Η εβραϊκή γεωπολιτική μνήμη είναι ανυπολόγιστης αξίας για την ισχύ και την επιβίωση του Ισραηλινού έθνους. Ο γεωπολιτικός εθνικισμός των Ισραηλινών σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική-γεωπολιτική μνήμη είναι ο ισχυρότερος. Ελάχιστοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ρωσική η την Κινεζική ιστορία δύο χωρών του γεωπολιτικού άξονα σε σχέση με την Ισραηλινή που προκαλεί παγκόσμιο γεωπολιτικό και όχι μόνον ενδιαφέρον. Το Ισραήλ από τα πανάρχαια χρόνια βασίζει όλη την εθνική του υπόσταση στην Παλαιά Διαθήκη. Στα πλαίσια της γεωπολιτικής θεολογίας έχουμε μια σειρά γενοκτονιών και πολέμων από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Οι πόλεμοι που έχει διεξάγει το Ισραήλ από την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης μέχρι την σύγχρονη εποχή, δεν γίνονται μόνον για λόγους γεωπολιτικής ισχύος. Όλες αυτές οι πολεμικές δραστηριότητες γίνονται με γνώμονα την Γεωπολιτική Θεολογία. 

Στους πολέμους αυτούς έχουμε ένα ευρύτατο πεδίο σύγκρουσης γεωπολιτικών θεολογιών και γεωπολιτικού εθνικισμού. Σε αντίθεση με όλες τις εσφαλμένες επιστημονικές εργασίες-αναλύσεις, σε προσωπικό επίπεδο ως δημιουργός-ιδρυτής της γεωπολιτικής-θεολογίας-γεωπολιτικού εθνικισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, έχω επισημάνει πολλές φορές στις επιστημονικές μου εργασίες αλλά και μιλώντας στα ΜΜΕ, ότι τα αντίπαλα έθνη δεν πολεμούν απλώς για να νικήσουν και να κατακτήσουν πλουσιότερες περιοχές. Πολεμούν για να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους δοξασίες. Ο εβραϊκός-γεωπολιτικός εθνικισμός και η Ιουδαϊκή Γεωπολιτική Θεολογία είναι ενάντια στον Αριστόκλειο πολιτισμό, την Αριστόκλειο-Γεωπολιτικό Εθνικισμό και την Γεωπολιτική Θεολογία. Θεσμικά το έθνος-κράτος του Ισραήλ από την αρχαία εποχή είναι θεοκρατικό. Σύμφωνα με την Τορά ο Θεός έκανε μια διαθήκη με τους προγόνους του Εβραϊκού λαού,  Αβραάμ-Μωυσή, Ισαάκ και Ιακώβ. Εν τούτοις ο Σιωνισμός διαχρονικά από τα πανάρχαια χρόνια έχει ως πηγή δύναμης-επιβίωσης την γεωπολιτική Θεολογία και την Παλαιά Διαθήκη.  

Οι γεωπολιτικές-Θεολογικές δοξασίες ότι η εσχατολογική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει με την επιστροφή του Ισραήλ στα βιβλικά εδάφη είναι μέρος της γεωπολιτικής θεολογίας. Η πολιτική πράξη ταυτίζεται με την συμφωνία και τις υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με την κυριαρχία του Ισραήλ σε όλο τον κόσμο !!!  Αυτή η γεωπολιτική αξίωση της εξωτερικής πολιτικής με τις βιβλικές παραδόσεις έχει οδηγήσει διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις να αντιμετωπίζουν κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, με βάση την Παλαιά Διαθήκη.  Από την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ μέχρι την εδαφική πολιτική στην Δυτική Όχθη, κυριαρχεί η θρησκευτική προσήλωση και όχι η απλή γεωπολιτική λογική-δύναμη. Το ιερό πολεμικό πεδίο επικρατεί. Πατήρ πάντων ο πόλεμος (Ηράκλειτος). Το γεωπολιτικό σημείο όπου όλα συγκλίνουν είναι η Ιερουσαλήμ. Δεν είναι η Κωνσταντινούπολη, η Ρώμη, η Μόσχα, η Χάιφα, η Τεχεράνη και η Γάζα. Η Ιερουσαλήμ είναι το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό και πάνω από όλα Θεολογικό κομβικό σημείο. Είναι η εσχατολογική πόλη και για τις θεολογίες των εθνών και όχι τόπος γεωπολιτικών διαπραγματεύσεων. Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη εκπλήρωσης των προφητειών.

Όταν το Ισραήλ αναφέρει την αιώνια διαθήκη με τον Θεό, εννοεί θρησκευτική επανόρθωση-αποκατάσταση των πατρογονικών δικαιωμάτων. Γεωπολιτικές βασισμένες επάνω στην θεολογία δεν ευνοούν στην ειρήνη. Πρόκειται για γεωπολιτικές που νομιμοποιούν τις πολεμικές δραστηριότητες. Αυτά τα  κράτη βασίζουν την Εθνική τους ταυτότητα επάνω στην γεωπολιτική Θεολογία. Καταφεύγουν στην θεολογία  για να δημιουργήσουν Εθνική συνοχή-ταυτότητα και για να επιτύχουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια. 

Η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή μας δείχνει ότι η θρησκεία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Για αυτό διέλυσαν τον Χριστιανισμό στην σύγχρονη Ελλάδα. Εκτός από το Ισραήλ και τα υπόλοιπα έθνη αξιοποιούν γεωπολιτικά τις ιστορικές μνήμες. Η γεωπολιτική της Παλαιάς Διαθήκης εστιάζει στις σχέσεις του Ισραήλ με τις γύρω περιοχές, την αποστολή του ως έθνους του Θεού, τις συγκρούσεις και τις διαπραγματεύσεις για τα εδάφη, καθώς και τους θρησκευτικούς και ηθικούς νόμους που καθοδηγούσαν αυτές τις πολιτικές και γεωγραφικές αλληλεπιδράσεις. Η γεωπολιτική αυτή δεν αφορά απλώς την τοπογραφία, αλλά την ενσωμάτωση της θρησκείας στην πολιτική και εδαφική διαχείριση. 

ΡΩΣΙΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ.

Οι ιδρυτές του Σλαβικού εθνικιστικού κινήματος του 19ου αιώνα έδιναν προτεραιότητα στον ρόλο της Ορθοδοξίας και μετά στην εθνότητα, ως τα κύρια συστατικά της ψυχής των πολιτισμών. Για αυτό ο Alexis Khomiakov (1804-1860), στο έργο "Η Λατινική Εκκλησία και ο Προτεσταντισμός από την οπτική γωνία της Ανατολικής Εκκλησίας", μια συλλογή κειμένων που δημοσιεύτηκε στα γαλλικά το 1858, διευκρινίζει ότι ξεχωρίζει την Ορθοδοξία από τον Καθολικισμό, μέσα από στις αντίστοιχες πολιτιστικές επιρροές Ρώσων και Ευρωπαίων. Για παράδειγμα στην Ορθοδοξία, η Εκκλησία είναι η κοινότητα των πιστών, θεμελιωμένη επάνω στην αγάπη, την σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι η ίδια η ουσία της συλλογικής-εθνοτικής και ιστορικής τους ύπαρξης. Για αυτό είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε θυσία για να υπερασπιστούν την Ορθοδοξία. Από την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση με το Δυτικό Σχίσμα όπως το αποκαλούν οι Ρώσοι, ο παπισμός κατέστρεψε αυτή την πνευματική ένωση επιβάλλοντας έναν ριζικό διαχωρισμό μεταξύ του θεσμού των κληρικών και των λαϊκών. Για αυτό η Καθολική Εκκλησία έγινε μια οργάνωση ξένη προς τον απλό λαό. " Ο Χριστιανός, αναφέρει ο Khomiakov, δεν ήταν πλέον μέλος της Εκκλησίας, αλλά ένας από τους υπηκόους.

Σύμφωνα με τους πιστούς των Διονυσιακών αξιωμάτων οι δύο θεσμοί κράτος-εκκλησία διέπονται από μια εθνικιστική ιδεολογία που ονομάζεται Русский мир-ο παγκόσμιος Ρωσικός κόσμος. Με βάση αυτό το αξίωμα ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία. Η Ιδεολογία αυτή αποτελεί μια μορφή θρησκευτικού Χριστιανικού φονταμενταλισμού, με επίκληση στην βία-αιματοχυσία, την κατάκτηση ξένων εθνών, την πίστη στην Ορθοδοξία-έθνος και την κοινή γλώσσα. Ο Πούτιν ως "νεοναζί" δικτάτορας στοχοποιεί όσους αντιστέκονται. Ταυτόχρονα κατόπιν φοβερής προπαγάνδας του Κρεμλίνου, οι Ρώσοι είναι πεπεισμένοι ότι η Δύση αποτελεί τον μεγάλο δαίμονα-εχθρό του Ρωσικού έθνους. Η ιδεολογία του νέου Ρωσικού-Χριστιανικού κόσμου αποτελεί την πιο ακραία μορφή "ναζισμού" στην σύγχρονη εποχή, σύμφωνα με τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού !!!

Στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 συναντάμε την δημιουργία του παγκόσμιου Ρωσικού κόσμου. Εν τούτοις η ιδεολογία αυτή ενισχύθηκε με την ανάληψη της εξουσίας από τον Πούτιν περί σύγχρονης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην διαμόρφωσή αυτής της "ναζιστικής" θεωρίας έχουν συμβάλλει καθοριστικά ένα σύνολο προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος ο Αλεξάντερ Ντούγκιν και ο πρόεδρος Πούτιν !!! Βασικός γεωπολιτικός στόχος είναι η κυριαρχία ενός υπερεθνικού Ρωσικού κόσμου, μιας Ρωσικής Χριστιανικής πολιτισμικής επιρροής, στην οποία περιλαμβάνονται η Ρωσία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία και το Καζακστάν !!! Το "ναζιστικό" ιδεολόγημα αφορά και τους απόδημους Ρώσους.  

Ο Ρωσικός κόσμος έχει ένα κοινό πολιτικό-θρησκευτικό κέντρο την Μόσχα, μια κοινή γλώσσα την Ρωσική, ένα κοινό πνευματικό κέντρο το Κίεβο, μια κοινή εκκλησία με έναν κοινό για όλους πατριάρχη τον Κύριλλο και το Ρωσικό Πατριαρχείο. Ο Ρώσος πατριάρχης βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον τσάρο-πρόεδρο Πούτιν. Οι προαναφερόμενοι μοιράζονται κοινές ηθικές αξίες Ορθοδοξία-πολιτισμός. Βασικός στόχος κράτους-εκκλησίας είναι να υπάρξει ένα εναλλακτικό Ορθόδοξο οικονομικό σύστημα που θα αντανακλά την πνευματική ενότητα της Αγίας Ρωσίας. 

Συνεπώς δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος αρνείται στην Ουκρανία το δικαίωμα στην ύπαρξη. Για την θεμελίωση της Ρωσικής-"ναζιστικής" προπαγάνδας οι Ρώσοι "Γκαιμπελιστές" με επικεφαλής των Αλεξάντερ Ντούγκιν χρησιμοποιούν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τον Χριστιανισμό. Οι διάφορες εθνότητες του νέου Ρωσικού κόσμου αποτελούν κατά τον Πατριάρχη Κύριλλο, «ένα ενιαίο και ελέω Θεού πνευματικό-πολιτιστικό μόρφωμα, εντός του οποίου οι γνώσεις του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστού. Ο Ρωσικός κόσμος στέκεται στον αντίποδα της διεφθαρμένης Δύσης η οποία έχει απωλέσει αξίες-ηθική και έχει καταστεί ανδράποδο των Αμερικανών. Σύμφωνα με τους ξένους "ειδήμονες" τα Ρωσικά-"ναζιστικά" αξιώματα αποτελούν την πιο ακραία μορφή του Χριστιανικού-φονταμενταλισμού !!! Επίσης αυτό που ενοχλεί τους παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού είναι η ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσική Ομοσπονδία. Η Κριμαία είναι περιοχή μεγίστης ιστορικής-ηθικής αξίας για το Ρωσικό έθνος. Στην περιοχή αυτή ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος έλαβε το βάπτισμα του Χριστιανού με εντολή του κορυφαίου της παγκόσμιας ιστορίας (Βουλγαροκτόνος). 

Η αποδοχή του Αριστόκλειου πολιτισμού και του Χριστιανισμού άλλαξε για πάντα τις τύχες του Ρωσικού έθνους. Οι Ρώσοι αποδεχόμενοι τον Χριστό και τον Μέγα Αριστοκλή, έγιναν δημιουργοί ενός μεγάλου και ισχυρού βασιλείου και μιας σύγχρονης παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Η δύναμη της Ορθοδοξιας και του Αριστόκλειου πολιτισμού είναι αδιαμφισβήτητες. Δεν ανησυχούν αδίκως οι πιστοί των Διονυσιακών αξιωμάτων. Γνωρίζουν την δύναμη του Ελληνικού πολιτισμού και της θρησκείας και ανησυχούν σε υπερθετικό βαθμό. Δίκαια είναι τρομοκρατημένοι με βάση τα επιτεύγματα των Ελλήνων του μεσαίωνα, οι οποίοι χωρίς να πολεμήσουν απελευθερώθηκαν από τον Ρωμαϊκό ζυγό και στην συνέχεια έγιναν διοικητές του Imperium romanum.  .  

Για αυτό έντρομοι μέσα από τις ενέργειες των ηγετικών στελεχών της Ρωσίας παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ενδεικτική μεταξύ άλλων ήταν η ομιλία του Πατριάρχη Κυρίλλου στην  συνέλευση τους Ιδρύματος Ρωσικός Κόσμος. ο Ρωσικός κόσμος σύμφωνα με τους δυτικούς είναι ένα "ναζιστικό" μόρφωμα που προωθεί την Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Στην ομιλία που εκφώνησε ο Πατριάρχης Κυρίλλος το 2009 στην Τρίτη Συνέλευση τους Ιδρύματος «Ρωσικός Κόσμος», ενός οργανισμού που ίδρυσε το Κρεμλίνο για να προωθήσει τη Ρωσική γλώσσα και τον πολιτισμό. Την ομιλία του Ρώσου Πατριάρχη την συγκρίνουν με τον Ιταλικό φασισμό-ναζισμό γιατί οι Ρώσοι κάνουν αναφορές στην Μεγάλη-Αγία Ρωσία. η οποία εκτείνεται εκτός των σημερινών συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι αναφορές στο κοινό αίμα, γλώσσα, πίστη αποτελούν  την ναζιστική ιδεολογία της εποχής μας !!! Εν τούτοις εσκεμμένα ξεχνούν οι μέτοχοι της Διονυσιακής θρησκείας, ότι οι Ρώσοι ασπάστηκαν τον Αριστόκλειο πολιτισμό-Ορθοδοξία. Για αυτό ακολουθούν τις διδαχές των ηρώων του 1821 και του πατέρα της παγκόσμιας ιστορίας Hροδότου. 

Οι Ήρωες Χριστιανοί του 1821καθόρισαν με το αίμα και τους αγώνες τους το ποιοι δικαιούνται να ονομάζονται Έλληνες. Εν συνεχεία το ψήφισαν και στις 3 εθνοσυνελεύσεις που ακολούθησαν σε Επίδαυρο, Άστρος και Τροιζήνα. Η ονομασία Χριστιανός δεν σημαίνει απλά το θρήσκευμα, διότι παράλληλα προσδιορίζει και την εθνικότητα. Για αυτό την σύγχρονη εποχή έπρεπε πάση θυσία να καταργήσουν επισήμως την εθνικότητα-θρήσκευμα και όχι μόνον το θρήσκευμα όπως νομίζουν λανθασμένα οι πάντες, από τις ταυτότητες. Από την στιγμή που αφαιρέθηκε οριστικά το θρήσκευμα από τις νέες ταυτότητες, ταυτόχρονα αφαιρέθηκε και η εθνικότητα των Ελλήνων. 

Ποιους θεωρούσαν Έλληνες πολίτες οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις ; Mε την κήρυξη του επαναστατικού αγώνα ήταν επιτακτική-εθνική ανάγκη, να καθοριστεί η ταυτότητα του επαναστατημένου έθνους. Η απάντηση στο ζωτικής-κομβικής σημασίας ερώτημα, ποιοι είναι Έλληνες, δόθηκε μέσα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις. Σύμφωνα με αυτές τα κριτήρια για να έχει κάποιος την Ελληνική ιθαγένεια, θα έπρεπε να είναι κάτοικος της Ελλάδας και να πιστεύει στον Χριστό. 

Ο αποκλεισμός των υποστηρικτών του Διονυσιακού πολιτισμού, συνδεόταν με την μεγαλύτερη-εθνική ανάγκη, που ήταν η εξασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους. Ταυτόχρονα ήταν απαραίτητο για λόγους εθνικής επιβιώσεως  να εφαρμοστεί το αξίωμα του Πατέρα της Ιστορίας, του Ηροδότου, με το όμαιμον, το ομόγλωσσον, και το ομόθρησκον. Για αυτό οι πρόγονοι μας ψήφισαν νόμους ότι όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος, πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων. Ομοίως Έλληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την Ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας. Αυτά ψήφισαν οι ήρωες, του 1821 στις εθνοσυνελεύσεις. Με βάση τα συμφραζόμενα από την σύγχρονη-Διονυσιακή προπαγάνδα ο Ηρόδοτος και οι Ήρωες του 1821 ήταν "ναζιστές" !!! 

Σύμφωνα με τους Δυτικούς προπαγανδιστές επαφίεται στους σημερινούς Ορθοδόξους-Χριστιανούς να αντιταχθούν σθεναρά στις "ναζιστικές" πολιτικές του Πούτιν και να τον νικήσουν !!! Σύμφωνα με τους πιστούς τους Διονύσου, οι Χριστιανοί πρέπει να αντισταθούν όπως ο Καρλ Μπαρτ στην Διακήρυξη του Μπάρμεν, σχετικά με την Γερμανική-Χριστιανική Κίνηση που υποστήριζε τον Χίτλερ !!! Το καθεστώς Πούτιν και Χριστιανισμού την σημερινή εποχή είναι ακριβώς το ίδιο !!!! Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε ποιοι είναι οι πραγματικοί ναζί. Οι διαφορές μεταξύ Ρωμαιοκαθολικισμού και Ελληνικής Ορθοδοξίας είναι ένα σύνθετο θέμα. Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να υπενθυμίσω ότι η Ορθοδοξία παρέμεινε κατά βάση Αριστόκλεια, εξαιτίας των τριών Ιεραρχών που εισήγαγαν τις διδασκαλίες του Μέγα Αριστοκλή στον Χριστιανισμό. 

Αντιθέτως εκείνη την εποχή οι καθολικοί στράφηκαν στον Αριστοτελισμό και στον ορθολογισμό. Συνεπώς εδώ δεν έχουμε απλώς δογματικές ή λειτουργικές διαφορές, αλλά μια θεμελιώδης διαφορά της γεωπολιτικής φιλοσοφίας. Ο αγώνας του παπισμού για πολιτική υπεροχή, έχει τις ρίζες του στις θεωρίες του Αυγουστίνου που κυριάρχησε στην ιστορία της Δυτικής Ευρώπης από την έναρξη της Γρηγοριανής Μεταρρύθμισης (11ος αιώνας). Αυτό είναι μια αντιστροφή της παράδοσης που καθιέρωσαν οι Ορθόδοξοι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη τον 4ο αιώνα.

Για αυτό ο Κονσταντίν Λεοντίεφ ένας από τους πιο σημαντικούς Ρώσους πολιτικούς-φιλοσόφους, ορίζει την ουσία της Ρωσίας με βάση το Imperium Romanum του Βοσπόρου. Η Ρωσία είναι κληρονόμος του Ορθόδοξου χριστιανισμού. Η Ορθοδοξία  γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και με την ενσωμάτωση του Αριστόκλειου πολιτισμού στην πολιτικοθρησκευτική της δομή, άλλαξε η παγκόσμια ιστορία. Η Ρωμαϊκή εξουσία είχε μια δικέφαλη δομή, την οποία οι δυτικοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν υποτιμητικά ως καισαροπαπισμό. Όμως οι Έλληνες του μεσαίωνα την όρισαν ως μια αρμονική συνεργασία ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία.

Αυτό που ο Λεοντίεφ ονομάζει "βυζαντινισμό" είναι ένα Ελληνικό-Imperium Romanum, Αγιασμένo από την θρησκεία του Χριστού. Η παραδοσιακή προσκόλληση της Ρωσίας στον "βυζαντινισμό" έχει γεωπολιτικά κίνητρα, καθώς γίνεται με στόχο να καρπωθεί την κληρονομιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Βοσπόρου, μετά την κατάκτηση του Ρωμαϊκού κράτους κατά την τέταρτη ναζιστική-Διονυσιακή "σταυροφορία". Οι ναζιστικές-Διονυσιακές ταξιαρχίες του Πάπα υπό το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Αγαρηνούς, κατέκτησαν την αυτοκρατορία του Βοσπόρου.  Όταν οι Γερμανοί σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη και την αυτοκρατορία στις 13 Απριλίου 1204, το Ρωμαϊκό έθνος και ο Ελληνισμός δεν θα ανακάμψουν ποτέ μέχρι και σήμερα από το θανατηφόρο πλήγμα. 

Οι Δυτικοί σκοπίμως έχουν απωθήσει προσεκτικά από την συλλογική τους μνήμη την άλωση της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Όμως οι Έλληνες έχουν χαράξει στην δική τους μνήμη το μεγαλύτερο έγκλημα στην παγκόσμια ιστορία. Επίσης και οι Ρώσοι δεν ξεχνούν αυτό το έγκλημα. Για αυτό στο ρωσικό εθνικό μυθιστόρημα, η νίκη του αγίου και εθνικού τους ήρωα Αλέξανδρου Νιέφσκι, εναντίον άλλων σταυροφόρων το 1242 έχει ξεχωριστή σημασία. Όπως επισημαίνει ο Τρουμπέτσκι στο έργο « Η κληρονομιά του Τζένγκις Χαν(1925), η ταύτιση της Ρωσίας με την Ελληνική-Ρωμαϊκή κληρονομιά ισχυροποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ταπείνωσης του ταταρικού ζυγού, ενώ επωφελήθηκε από την θρησκευτική ανοχή των Χαν.

Η Ρωσία γνώριζε τον Ορθόδοξο Ελληνισμό πριν από τον Ταταρικό Ζυγό. Για αυτό κατά την περίοδο της Ταταροκρατίας οι Ελληνικές γεωπολιτικές ιδεολογίες, που προηγουμένως δεν είχαν ιδιαίτερη απήχηση στην Ρωσία, κατέλαβαν κεντρική θέση στη Ρωσική εθνική συνείδηση. Για αυτό το κέντρο της εσωτερικής αναγέννησης Μόσχα ήταν ο Ελληνικός-Χριστιανισμός και η μεσαιωνική Κωνσταντινούπολη.  Όλα τα φαινόμενα που προκάλεσε ο Ταταρικός Ζυγός αντήχησαν εκεί με εξαιρετική δύναμη. Ήταν επίσης η εποχή όπου η Μόσχα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Αριστόκλειες ιδεολογίες.

Για τους Ρώσους οι προδοσίες της Δύσης από τον 19ο αιώνα είναι απλώς η επανάληψη ενός μοτίβου που ξεκίνησε με την Τέταρτη Σταυροφορία. Αυτό είναι το μήνυμα της ταινίας του πατέρα Tikhon Shevkunov, στενού συνεργάτη του Πούτιν και μεταδόθηκε τον Ιανουάριο του 2008 σε ρωσικό κυβερνητικό κανάλι. Στην ταινία, η κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποδίδεται σε διεφθαρμένους ολιγάρχες και στις καταστροφικές ενέργειες της Δύσης. Η ιστορία του "Βυζαντίου" παρουσιάζεται ρητά ως προειδοποίηση προς τους σύγχρονους Ρώσους ηγεμόνες. Οι Ρώσοι ηγέτες καλούνται να συγκρατήσουν τους ολιγάρχες και να οχυρώσουν τα προπύργια ενάντια στη Δύση, διαφορετικά αντιμετωπίζουν την καταστροφή. 

Οι δυτικοί ξέρουν τι εκπροσωπεί η Ρωσία και φοβούνται πολύ.Η αίσθηση της σχέσης με τον Αριστόκλειο πολιτισμό οδήγησε τον 19ο αιώνα στο ρωσικό όνειρο για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Την πόλη που οι Σλάβοι του μεσαίωνα ονόμαζαν Τσάριγκραντ. Η Αικατερίνη Β' αυτοκράτειρα από το 1762 έως το θάνατό της το 1796, ήλπιζε να ξαναχτίσει την "Βυζαντινή" Αυτοκρατορία για να την κληροδοτήσει στον εγγονό της με το προκαθορισμένο όνομα Κωνσταντίνος. Το 1877 ο Ντοστογιέφσκι επανέλαβε στους αναγνώστες του ότι η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας. Η Κωνσταντινούπολη πρέπει να είναι δική μας, να κατακτηθεί από εμάς τους Ρώσους, να την αποσπάσουμε από τους Τούρκους και να μείνει δική μας για πάντα. 

Ο Γκέλτσερ καθηγητής του Πανεπιστημίου της Ιένας έγραψε για την δεύτερη έκδοση τής Ιστορίας τής "Βυζαντινής" Φιλολογίας του Κάρλ Κρουμπάχερ. Το έργο αυτό είναι μια σύνοψη τής Ιστορίας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων της Βασιλεύουσας (Abriss der byzantinischen Κaisergeschichte, Μόναχο 1897).  Ο Γκλέτσερ ως Γερμανός δείχνει την αντιπάθειά του για την αυτοκρατορία του Βοσπόρου Είναι ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς τι αναφέρει ο Γερμανός επιστήμονας στο τέλος της περίληψής του : "Ο Τσάρος τής Ρωσίας παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα από τον Οίκο των Παλαιολόγων. 

Το στέμμα τού Κωνσταντίνου Θ Μονομάχου δόθηκε στο Κρεμλίνο, στον Αυτοκράτορα Πασών των Ρωσιών. Το Ρωσικό κράτος αποτελεί μία κατευθείαν συνέχεια τής "Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας. Και αν ποτέ η Αγία Σοφία γίνει πάλι χριστιανική, Εάν η Μικρά Ασία αποσπασθεί από τα χέρια τών Τούρκων, θα εξουσιασθεί από τον Ρώσο Τσάρο. Η Αγγλική παρέμβαση είναι ενάντια στην φύση και την ιστορία και ασφαλώς, έστω και αργά, θα εξαλειφθεί. Μόνον ο Ρώσος Τσάρος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την Ορθόδοξη πίστη. 

Μόνον εκείνος δικαιούται να γίνει Auτoκράτoρας τής Κωνσταντινουπόλεως, καθώς εκείνος έχει υψηλή ιδέα και συνείδηση σχετικά με το αυτοκρατορικό αξίωμα." Για όσους δεν γνωρίζουν η μεγάλη-τσαρίνα της Ρωσίας Αικατερίνη ήταν Γερμανίδα. Είναι προφανές ότι πραγματικός στόχος της σύγχρονης Ρωσικής αυτοκρατορίας, είναι η αναλαμπή του Ρωσικού έθνους και όχι του Ελληνισμού. Αυτό έχει αποδειχτεί ιστορικά-πολιτικά πολλές φορές κατά το παρελθόν. Κάποιοι συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία και την αμάθεια κάποιον συναθρώπων μας και να παραποιούν τους θρύλους και της παραδόσεις του έθνους μας σε προφητείες. 

Επίσης από καθαρή εμπάθεια ο Γερμανός ιστορικός αποκρύπει την πραγματική συγγένεια των Ελλήνων και των Ρώσων με τον κορυφαίο της παγκόσμιας ιστορίας. Ο μέγιστος του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας, για να σταματήσει τους εμφύλιους πολέμους έδωσε την αδελφή του για σύζυγο στον Ρώσο ηγεμόνα Βλαδίμηρο. Οι Ρώσοι είναι συγγενείς εξ αίματος με την κορυφαία μορφή της ανθρωπότητας. Την εποχή που αναφέρει ο Γκλέτσερ δεν υπήρχε καμία Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Την σημερινή εποχή ο γεωπολιτικός-Ρωσικός βυζαντινισμός και η συμπόρευση κράτους-Εκκλησίας με την ευρεία έννοια, εκτός από την Ρωσία του Πούτιν, επηρεάζει σαφώς και τον Ρετζέπ Ερντογάν. Επίσης το Ιράν ακολουθεί αυτό το δόγμα από το 1979. Όσο για την Κίνα του Σι Τζιπίνγκ επανεισάγει μια καλή δόση κομφουσιανισμού στην κρατική του ιδεολογία. Η αναδυόμενη πολυπολική παγκόσμια τάξη πραγμάτων μπορεί κάλλιστα να αποτελείται από τα Αριστόκλεια δόγματα. 

Ο "βυζαντινισμός" το μοντέλο της Ρωσίας του Πούτιν.

Ο Τζον Σίντλερ πρώην καθηγητής στο Κολέγιο Πολέμου Ναυτικού των ΗΠΑ, έγραψε σε ένα άρθρο του 2014 για τον Πούτιν και την Ρωσία.  Ο Αμερικανός αναφέρει ότι ο Πούτιν είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένος, από το όραμα του Ilyin για την Ορθοδοξία και τον ρωσικό εθνικισμό. Είναι αυτό που οι υποστηρικτές του Πούτιν αποκαλούν symphonia, δηλαδή την ένωση κράτους και εκκλησίας σε "βυζαντινό" επίπεδο. Αυτό είναι σε πλήρη αντίθεση με τις αμερικανικές αντιλήψεις για το χωρισμός εκκλησίας και κράτους. Αν και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία  δεν είναι de jure κρατική εκκλησία, στην πράξη λειτουργεί ως κάτι κοντινό, απολαμβάνοντας μια προνομιακή θέση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Ο Πούτιν εξήγησε τον κεντρικό ρόλο της Εκκλησίας λέγοντας ότι η «πνευματική ασπίδα» της Ρωσίας βασίζεται στην Εκκλησία η οποία είναι σημαντική για την ασφάλειά του Ρωσικού έθνους όσο και η πυρηνική της ασπίδα. Εν τω μεταξύ οι υπηρεσίες ασφαλείας του Κρεμλίνου ασπάστηκαν δημόσια την ορθοδοξία, με την FSB [Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας] να υποστηρίζει ένα δόγμα «πνευματικής ασφάλειας», το οποίο συνοψίζεται στο γεγονός ότι η EOR και οι «ειδικές υπηρεσίες» συνεργάζονται ενάντια στη Δύση και τις κακές επιρροές της. 

Όπως σημειώνει ο Σίντλερ, οι Δυτικοί που ενοχλούνται από τον Χριστιανικό συντηρητισμό του Πούτιν, έχουν να κατηγορήσουν μόνο τον εαυτό τους. Ήταν η Διονυσιακή σταυροφορία της Δύσης, υπεύθυνη για την διάδοση της σεξουαλικής παρέκκλισης κάθε είδους, που διαλεκτικά, σπρώχνει την Ρωσία στην αποδοχή των Διονυσιακών αξιωμάτων. Η ιστορία θα δείξει αν ο νεοβυζαντινισμός του Πούτιν και των κληρονόμων του, θα επιτύχουν να ιδρύσουν έναν διαρκή Αριστόκλειο πολιτισμό. Η περίπτωση Ουκρανίας και Ρωσίας μας παραπέμπει μεταξύ άλλων σε ένα ολοκληρωτικό πόλεμο αφηγήσεων. Η Ρωσία ελαχιστοποιεί την σύγκρουση («επιχείρηση») για τον πληθυσμό της, ενώ μεγιστοποιεί την γεωπολιτική  αιτιολόγηση στο εξωτερικό. Η Ουκρανία, δραματοποιεί την υπαρξιακή φύση του πολέμου για να κινητοποιήσει τους συμμάχους της !!! Ο Zele και οι νεοναζί του Κιέβου παρουσιάζονται ως "ηρωικά θύματα απρόκλητης επιθετικότητας". Η Κάθε πλευρά σφυρηλατεί μια παράλληλη πραγματικότητα για να δικαιολογήσει τις θυσίες της και να κερδίσει την μάχη στον γεωπολιτικό-ιστορικό κλάδο. Ο κλάδος αυτός είναι εξίσου καταλυτικός με αυτόν στο πεδίο της μάχης. 

Στον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως (Telegram), ο Volodymyr Zelensky δημοσίευσε βίντεο. Το βίντεο αφορούσε την επίσκεψή του μαζί με τον αρχηγό του Ουκρανικού επιτελείου του στα στρατεύματα του Bakhmout. Εκεί τον βλέπουμε με τον έτερο φύρερ Άντρι Μπιλέτσκι ο οποίος είναι ο στρατιωτικός ηγέτης των ναζιστών της Ουκρανίας  Σύμφωνα με τον Μπιλέτσκι η αποστολή της Ουκρανίας είναι να οδηγήσει τις λευκές φυλές του κόσμου σε μια τελική λύση ενάντια στους Σημίτες και τους απανταχού Ρώσους !!! Ο ολοκληρωτικός ναζισμός είναι μια ιδεολογία που δημιούργησε ο Ουκρανός Dmytro Dontsov, με βάση την ιδεολογία του Γάλλου Charles Maurras. Η  θεωρία του ήταν βασισμένη στο μίσος ενάντια στους Εβραίους και τους Ρώσους. 

Ως μυστικός πράκτορας του τρίτου Ράιχ, ο Ντόντσοφ έγινε κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ένας από τους κύριους διοργανωτές της τελικής λύσης ενάντια στους Εβραίους. Ο Ντόντσοφ ως διαχειριστής του Ινστιτούτου Reinhard Heydrich στην Πράγα. Δεν δικάστηκε στη Νυρεμβέργη και επέστρεψε στην CIA. Στις ΗΠΑ ίδρυσε το Σύνταγμα του Αζόφ και υπέστη την ήττα στη Μαριούπολη, Ο Andriy Biletsky δημιούργησε μια μηχανοποιημένη μονάδα πεζικού, την 3η Ταξιαρχία Εφόδου. Είναι αυτή που σήμερα είναι η κύρια ουκρανική μονάδα που συμμετέχει στηΝ μάχη του Μπαχμούτ. Ο Andriy Biletsky έκανε υποχρεωτικό για όλους τους άνδρες του να διαβάζουν και να μελετούν τα γραπτά του Dmytro Dontsov. Επιπλέον λατρεύει τον φίλο του Ντόντσοφ, τον Στέπαν Μπαντέρα, ο οποίος σφαγίασε περισσότερους από ενάμιση εκατομμύριο Ουκρανούς κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Μπαντέρα, δεν δικάστηκε στην Νυρεμβέργη ενώ στην συνέχεια επέστρεψε στη CIA. Ο Ουκρανός ναζί διηύθυνε τις Ουκρανικές εκπομπές του Radio Free Europe από το Μόναχο κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. 

Στο σημείο αυτό να περάσουμε να δούμε τις ενδεικτικές δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν : «Βάζοντας επικεφαλής της Ουκρανίας έναν άνδρα εβραϊκής καταγωγής [Volodymyr Zelensky], με εβραϊκή καταγωγή, οι δυτικοί ηγέτες θέλησαν να αποκρύψουν την απάνθρωπη ουσία που βρίσκεται στα θεμέλια του ουκρανικού κράτους σήμερα. Αυτό κάνει την κατάσταση απεχθής στον υψηλότερο βαθμό. Γιατί εδώ έχουμε έναν Εβραίο που συγχωρεί την δόξα του ναζισμού και εκείνους που ενορχήστρωσαν την εβραϊκή γενοκτονία στην Ουκρανία, προκαλώντας το θάνατο ενάμιση εκατομμυρίου ανθρώπων», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την συνάντηση της Επιτροπής Pobiéda την περασμένη εβδομάδα. Η Ρωσία πραγματοποιεί ειδική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία για να εκδιώξει τους ναζί. 

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. 

Μια ελάχιστα γνωστή μορφή Ουκρανικής συνεργασίας. την Ουκρανική-βοηθητική Αστυνομία (Ukrainische Hilfspolizei). Ήταν μέλος της Schutzmannschaft , η οποία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των SS. Λίγοι είναι ήταν οι Ρώσοι, που δεν είναι εξοικειωμένοι με το δυσοίωνο πρόσωπό της. Πολλές ταινίες, ντοκιμαντέρ και σύγχρονες σειρές απεικονίζουν αυτούς τους συνεργάτες, οι οποίοι ήταν επίσης Λευκορώσοι ή Ρώσοι. Με τις χαρακτηριστικές στολές τους και τα λευκά περιβραχιόνια τους, παραμένουν ανεξίτηλα στιγματισμένοι στη συλλογική μνήμη. Όμως αυτή την εποχή στην Ουκρανία είναι ήρωες. Η προέλευση της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν ήδη χρηματοδοτήσει Ουκρανικά κινήματα ανεξαρτησίας, με στόχο να τα χρησιμοποιήσουν εναντίον της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ. Πολλοί από αυτούς τους φανατικούς προέρχονταν από τις εθνικιστικές δυνάμεις των Ουκρανικών Στρατών του OUN και του ZUNR (1918-1921). Οι επιζώντες αυτών των εθνικιστικών στρατών, οι οποίοι είχαν ήδη διαπράξει σφαγές Εβραίων, καθώς και διαφόρων άλλων πληθυσμών κατά την διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, διασκορπίστηκαν σε διάφορες χώρες. Κάποιοι παρέμειναν στο τμήμα της Ουκρανίας που ελεγχόταν από την Πολωνία. 

Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία και την Ρουμανία. Δημιούργησαν εθνικιστικές οργανώσεις και μερικές φορές μυστικές, όπως στην Πολωνία (UVO -OUN). Πολύ γρήγορα η ναζιστική Γερμανία τους στρατολόγησε από τις τάξεις της Abwehr, της ναζιστικής μυστικής υπηρεσίας του ναυάρχου Canaris, και στην συνέχεια τους οργάνωσε σε μια βοηθητική δύναμη, την Ουκρανική Λεγεώνα. Το 1939, με τη συντριβή της Πολωνίας, Ουκρανοί πράκτορες προσλήφθηκαν ως βοηθητικοί. Δεδομένου ότι η Γαλικία και η Βολυνία παρέμειναν υπό σοβιετικό έλεγχο, η κύρια οπισθοφυλακή τους έγινε η Κρακοβία. Βοήθησαν την πρώτη Einsatzkommando στην εξάλειψη της πολωνικής ελίτ, αλλά και στη δημιουργία Εβραϊκών γκέτο. Ο φόβος που ενέπνευσαν 

Οι Ουκρανοί είχαν πολύ μεγαλύτερο μίσος στους Εβραίους,  περισσότερο και από τους Γερμανούς !!! Το 1941 ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν τις γερμανικές δυνάμεις στην εισβολή στην ΕΣΣΔ, την διαβόητη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Αναλογικά τρεις εθνικότητες παρείχαν τα μεγαλύτερα αποσπάσματα συνεργατών των Γερμανών. Λετονοί-Λιθουανοί και Ουκρανοί.  Ο Σχηματισμός της Ουκρανικής Βοηθητικής Αστυνομίας. Παρά τις αρχικές στρατιωτικές επιτυχίες, η γερμανική προέλαση κατέστησε γρήγορα αναγκαία μια σημαντική ανάπτυξη δυνάμεων πίσω από τις γραμμές του στρατού. Ήταν απαραίτητο να εξασφαλιστεί ο έλεγχος των τοπικών αρχών, να καθαριστούν οι πόλεις και τα κυβερνητικά γραφεία, καθώς και να στρατολογηθούν και να αναπτυχθούν συνεργάτες. 

Οι Γερμανοί χρειάζονταν αυτούς τους συνεργάτες λόγω του γλωσσικού φραγμού. Έπρεπε να βρουν γερμανόφωνους, οι οποίοι ήταν πολυάριθμοι ιδιαίτερα στην Πολωνία και την Ουκρανία. Η ιδέα μιας βοηθητικής αστυνομικής δύναμης κέρδισε γρήγορα έδαφος. Οι Ουκρανοί εθνικιστές ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν, να βοηθήσουν, να ξεριζώσουν τους αντάρτες και να εντοπίσουν κομμουνιστές ηγέτες, Εβραίους ή «πιθανούς εχθρούς». Η Γερμανία βρέθηκε με χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών, να παρακολουθεί, αποθήκες, να προστατεύει υλικοτεχνικές διαδρομές, να ασφαλίζει, και να ελέγχει τις μέγαλες πόλεις. 

Οι Γερμανοί είχαν εγκαθιδρύσει την Κυβέρνηση στην Πολωνία μια περιοχή που κατείχαν και διοικούνταν από τις γερμανικές αρχές. Σύντομα πρόσθεσαν ολόκληρη την επαρχία της Γαλικίας, της οποίας η πρωτεύουσα ήταν το Λβιβ. Εδώ σχηματίστηκε η Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία (27 Ιουλίου 1941). Οι Γερμανοί ίδρυσαν το Ράιχ της Ουκρανίας, που περιλάμβανε τις περιοχές Βολυνίας, Ζιτόμιρ, Κιέβου, Νικολάιφ, Οδησσού και Κριμαίας. Παντού Ουκρανοί συνεργάτες παρουσιάστηκαν και στρατολογήθηκαν μαζικά.  Μια αστυνομική δύναμη για μαζικά εγκλήματα. Δυστυχώς στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, οι οποίοι βασίζονται στην απλοποίηση και την εκλαΐκευση της ιστορίας, το ολοκαύτωμα με σφαίρες, η εξόντωση των Εβραίων και άλλων μειονοτήτων διαπράχθηκαν από τους Γερμανούς. Εν τούτοις είχαν συμμετοχή και οι Ουκρανοί ναζί. 

Οι Ουκρανοί εθνικιστές είχαν καλλιεργήσει από καιρό έναν μοχθηρό και διαχρονικό αντισημιτισμό. Περίπου το 80% των πογκρόμ που διαπράχθηκαν κατά την τσαρική εποχή έλαβαν χώρα στο έδαφος της Ουκρανίας. Δεν ήταν πολύ δύσκολο για τους Γερμανούς να στρατολογήσουν τους δολοφόνους που χρειάζονταν για να υποστηρίξουν τα Einsatzgruppen τους. Οι ίδιοι ναζιστές Γερμανοί τρομοκρατήθηκαν από την αγριότητα και την σκληρότητα των βοηθητικών δυνάμεων στην Ουκρανία !!! Είναι ιστορικό γεγονός ότι αυθόρμητα στην Ουκρανία, την Λετονία και την Λιθουανία, οι τοπικοί ναζί φανατικοί, χωρίς καμία εντολή από τους Γερμανούς, ξεκίνησαν τις σφαγές, πριν από την άφιξη των πρώτων ναζιστικών στρατευμάτων. Για όσους γνωρίζουν η πραγματική ιστορία έχει καταγράψει ότι αυτό το μίσος δεν στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον των Εβραίων. Πολωνοί, Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας, Ρομά, Ρώσοι, Λευκορώσοι, Ούγγροι και Ρουμάνοι ήταν όλοι θύματα αυτής της ναζιστικής δολοφονικής παράνοιας των Ουκρανών. 

Παρά την σχολαστική ιστορική έρευνα, ιδιαίτερα στην Πολωνία, και πιο διστακτικά στην Γερμανία και την Ρουμανία, ο ψυχρός πόλεμος επέτρεψε στους Ουκρανούς να συγκαλύψουν αυτά τα εγκλήματα. Αργότερα στο Μαϊντάν της Ουκρανίας επέτυχαν να τα συγκαλύψουν, να τα αρνηθούν, να τα αναθεωρήσουν και να προσπαθήσουν να κατηγορήσουν μόνο τους Γερμανούς !!!  Μια συμμετοχή στις δολοφονίες που ελαχιστοποιείται, αναθεωρείται ή ακόμη και αρνείται. Από μερικές χιλιάδες άνδρες, η Ουκρανία σύντομα μπόρεσε να παρατάξει 67 τάγματα Schutzmannschaft (1942), μονάδες αντιποίνων που έσφαξαν ολόκληρα χωριά κυνηγώντας αντάρτες στην Ουκρανία και την Λευκορωσία. Η βοηθητική αστυνομία και αυτά τα συμπληρωματικά τάγματα συμμετείχαν ενεργά στις σφαγές. Παντού και ιδιαίτερα στις πιο τρομερές, κυρίως στο Μπάμπι Γιαρ, Ουκρανοί διέπραξαν αυτές τις δολοφονίες μαζί με τους Γερμανούς. Μόνο στη Γαλικία, περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι εξοντώθηκαν !!! 

Ο Σάιμον Βίζενταλ ήταν ένας από τους λίγους Εβραίους επιζώντες από αυτήν την περιοχή (περίπου 3.000 επιζώντες). Οι σφαγές άλλων μειονοτήτων, Σλάβων και χωρικών που υποστήριζαν τους αντάρτες ήταν ακόμη πιο ακραίες και αιματηρές επειδή οι Ουκρανοί ήταν πάντα διαθέσιμοι να βοηθήσουν, υποδεικνύοντας κατάλληλους τόπους εκτέλεσης, αναγνωρίζοντας τα θύματα και καταγγέλλοντας ηγέτες, διοικητές-υπόπτους. 

Τα θύματα Εβραίοι, Πολωνοί, Έλληνες και Ρομά, βρήκαν ελάχιστη βοήθεια καθώς η Ουκρανική συνεργασία με τους Γερμανούς, έφτασε σε ένα επίπεδο τρόμου, δολοφονιών και σκληρότητας που δεν είχε ξαναδεί η ανθρωπότητα. Τα ίδια γινόταν στη Λετονία και στην Λιθουανία !! Οι τρομοκρατημένοι πληθυσμοί μπορούσαν μόνο να υποταχθούν στους ναζιστές Γερμανούς-Ουκρανούς. Η Schutzmannschaft αποτελούνταν από 50.000 εώς 70.000 σύμφωνα με άλλες πηγές, συμπληρωμένη από την Ουκρανική Βοηθητική Αστυνομία. Κατά την στιγμή της στρατολόγησης για την 14η Μεραρχία SS Γαλικίας, παρουσιάστηκαν πάνω από 82.000 Ουκρανοί-ναζιστές εθελοντές.  

Ενδεικτικό ήταν ότι ο στρατός του Μπαντέρα, το UPA , αριθμούσε πάνω από 250.000 άνδρες στο απόγειο της ναζιστικής κυριαρχίας. Ο σημαντικός ρόλος της Ουκρανικής συνεργασίας, ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν των Γάλλων, των Βέλγων ή των Πολωνών, οδήγησε σε εκοντώσεις πληθυσμών. Λίγες περιπτώσεις ναζιστικής-βαρβαρότητας στην Δύση είναι συγκρίσιμες, εκτός από παραδείγματα όπως το Oradour-sur-Glane, που διαπράχθηκε από μια μεραρχία των SS στην οποία υπηρετούσαν πολλοί Ουκρανοί. Τέλος, για πολιτικούς λόγους και την άρνηση των Συμμάχων, με εξαίρεση τους Σοβιετικούς, να αναγνωρίσουν την ευθύνη, δεν υπήρχε «Νυρεμβέργη» για τους συνεργάτες. 

Μόνο η Γερμανία αποκαλύφθηκε και δικάστηκε. Δυστυχώς σύντομα οι Ουκρανοί συνεργάτες ξεχάστηκαν, ανακυκλώθηκαν, προστατεύτηκαν και τους δόθηκε αμνηστία. Οι Ουκρανοί ήταν ένας σταθερός πυλώνας για τον Γερμανικό ναζισμό. Για γεωπολιτικούς λόγους, αυτή η ιστορία παραμένει εξαφαμοσμένη. Δεν είναι εύκολο για το κοινό να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Είναι ακόμη πιο δύσκολο για τον δυτικό κόσμο να επιτρέψει στους ιστορικούς να κάνουν την δουλειά τους. Μια ολόκληρη αφήγηση θα κατέρρεε, συμπεριλαμβανομένης της όμορφης «δημοκρατικής» εικόνας μιας Ουκρανίας που δεν υπήρξε ποτέ. Η μόνη που υπάρχει είναι αυτή του Μπαντέρα, του Μαϊντάν, των διεφθαρμένων ολιγαρχών και των δολοφονιών στο Ντονμπάς.   

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το τέταρτο ράιχ. Με στόχο να ενισχύσουν την δέσμευση των πολιτών στο ναζιστικό εγχείρημα και να προωθήσουν τον "Ευρωπαϊκό -Γερμανικό πατριωτισμό και ένα αίσθημα ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής, η ναζιστική ΕΕ βασίζεται σε δύο αρχικά αντιφατικά ιδεολογικά ρεύματα. Την εθνική ιδεολογία που πηγάζει από την έννοια του συνταγματικού πατριωτισμού και μια αντιρωσική Ευρώπη σε γεωπολιτικό επίπεδο. Για αυτό προωθείται εκ νέου ο Γεωπολιτικός-Γερμανικός εθνικισμός.  Αυτά τα δύο δόγματα προήλθαν από τις εργασίες-διδασκαλίες  των Γερμανών ιστορικών της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία διατυπώθηκε η αντίληψη μιας ισοδυναμίας μεταξύ της ΕΣΣΔ και της ναζιστικής Γερμανίας !!! Ιστορικοί όπως ο Ερνστ Νόλτε) επιχείρησαν να αποκαταστήσουν τον Γεωπολιτικό-Γερμανικό εθνικισμό. σε αντίθεση με τους αριστερούς διανοούμενους που προωθούσαν μια μετα Γερμανία και Ευρώπη χωρίς πατριωτική ιδεολογία (Γιούργκεν Χάμπερμας). 

Αυτές οι δύο έννοιες συγχωνεύονται την σημερινή εποχή με το αξίωμα μιας «γεωπολιτικής Ευρώπης». Αυτή είναι μια ορολογία που επινόησε η νεοναζί Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Αυτό το έκανε με στόχο να πλήξει την Ρωσία και να προωθήσει τον εθνικιστικό ευρωατλαντισμό (τέταρτο ράιχ-Διονυσιακός πολιτισμός με δόγματα την φιλελεύθερη "δημοκρατία", την πολυπολιτισμικότητα, την μετανάστευση και μια ανοιχτή κοινωνία. Ο Χίτλερ και οι ναζί του τρίτου ράιχ προωθούσαν το δόγμα σχετικά με την ανωτερότητα της λευκής φυλής. Εν τούτοις το τέταρτο ράιχ προωθεί την πρόσμιξη φυλών και την ανωτερότητα της μαύρης φυλής !!!  Για αυτό και στην Εθνική Γερμανίας αγωνίζεται ο Dennis Schröder. Συνεπώς το τρίτο ράιχ ήταν λευκό και το τέταρτο μαύρο. 

Επίσης ένα ακόμη παράδειγμα σχετικά με την γεωπολιτική-αξιοποίηση της ιστορίας αποτελούν Κίνα και Τουρκία. Τα δύο κράτη χρησιμοποιούν τα ιστορικά γεγονότα ως γεωπολιτικό μοχλό για την απόκτηση ισχύος. Η Κίνα κινητοποιεί το έθνος της γύρω από ένα έργο αποκατάστασης που θα την οδηγήσει στην κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας. Στο Πεκίνο η μνήμη των άνισων συνθηκών του 19ου αιώνα, των ξένων παραχωρήσεων και της ιαπωνικής εισβολής της δεκαετίας του 1930 αποτελούν το θεμέλιο της εθνικής αφήγησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) στηρίζει τις δράσεις του σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της χαμένης εξουσίας και αξιοπρέπειας, σβήνοντας τον «αιώνα της ταπείνωσης». 

Αυτή η μνήμη καλλιεργείται σε σχολικά βιβλία, μουσεία και λαϊκή κουλτούρα, διαμορφώνει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Κίνας. Αυτές οι αναμνήσεις δικαιολογούν την πρωτοκαθεδρία της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της εθνικής ενότητας υπό την αιγίδα του ΚΚΚ, το οποίο έχει αναδειχθεί σε αρχιτέκτονα της αναγέννησης της Κίνας. Διεθνώς τροφοδοτεί μια τολμηρή διπλωματία που στοχεύει στην αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών και στη διεκδίκηση μιας κεντρικής θέσης στην παγκόσμια τάξη. Η ιστορική ανάγνωση της Κίνας αν και συγκεντρωτική δεν περιορίζεται στην αναζήτηση εκδίκησης. Βασίζεται σε έναν επίσημο λόγο που υποστηρίζει μια κοινότητα πεπρωμένου και «ειρηνική ανάπτυξη», όπου η εξουσία ωφελεί τον κόσμο μέσω έργων όπως είναι οι δρόμοι του Μεταξιού. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα συνδυάζει την αποκατάσταση των ταπεινώσεων του παρελθόντος με μια προσεκτική φιλοδοξία για ένα πολυπολικό μέλλον με σύμμαχο την Ρωσία. 

Για όλες τις χώρες η ιστορία δεν είναι μια απλή μελέτη του παρελθόντος. είναι ένα γεωστρατηγικό-γεωπολιτικό όπλο για να αποκτήσουν εσωτερική συνοχή-ταυτότητα τα έθνη τους και να νομιμοποιήσουν τους πολέμους-κατακτήσεις. Πολλά έθνη κινητοποιούν την ιστορία για να εδραιώσουν την εξουσία η την επιβίωση τους. Παλαιστίνιοι, Κούρδοι, Θιβετιανοί, Αρμένιοι μετατρέπουν τις ιστορικές-εθνικές τραγωδίες-αναμνήσεις σε πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Συνεπώς αυτή είναι η επιστημονική μου απάντηση για όσους απορούν γιατί επί 19 συναπτά έτη ασχολούμαι με αυτόν τον κλάδο. Το μοναδικό έθνος που δεν αξιοποιεί την ένδοξη ιστορία του ενώ είναι σε καθεστώς υβριδικού πολέμου-υβριδικής γενοκτονίας είναι η Ελλάδα. Έχουμε γεωπολιτική αξιοποίηση της ιστορίας από άλλα έθνη, την ίδια στιγμή που οι νεοέλληνες είναι ανύπαρκτοι γεωπολιτικά έχοντας τον κορυφαίο πολιτισμό της οικουμένης !!! 

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. 

Η Τουρκία επικαλείται την ιστορία για να δικαιολογήσει την επέκταση πέρα ​​από τα σύνορά της, ως πρώην αυτοκρατορικό έθνος-κράτος. Υπό τον Ερντογάν η οθωμανική κληρονομιά κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο σφυρηλατώντας μια εθνική ταυτότητα προσανατολισμένη στην επέκταση. Αυτό το αυτοκρατορικό παρελθόν παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Νομιμοποιεί τους πολέμους στην Συρία, την Λιβύη, το Ναγκόρνο Καραμπάχ και την αυξημένη επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή-Αφρική. Μακριά από την εδαφική ανακατάληψη, η Τουρκία στοχεύει σε πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή, βασιζόμενη σε ιστορικούς και γλωσσικούς δεσμούς. 

Αυτή η αναδιατύπωση της οθωμανικής ιστορίας μακριά από την απλή νοσταλγία, χρησιμεύει για την εδραίωση της εσωτερικής συνοχής και την προβολή της Τουρκικής ισχύος. Αυτός ο λόγος εξυμνεί την εθνική ανεξαρτησία και ηγεσία στον μουσουλμανικό κόσμο, διατηρώντας παράλληλα την συμμαχία μέσω του ΝΑΤΟ. Αυτή η αμφιλεγόμενη στάση συνδυάζει την αυτοκρατορική, την δημοκρατική και την ισλαμική κληρονομιά. 

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί το 2020 καταδεικνύει αυτή την φιλοδοξία: επιβεβαιώνει την ισλαμική και αυτοκρατορική συνέχεια, κινητοποιεί τη συντηρητική βάση και διακηρύσσει την αυτονομία απέναντι στην Κεμαλική κληρονομιά και την παγκόσμια κριτική. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο γίνεται και ο Εορτασμός του Μαντζικέρτ, καθώς είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν και οι επιτελείς του διαβάζουν ανελλιπώς την στήλη γεωπολιτικής Θεολογίας και Γεωπολιτικού Εθνικισμού Επικρατέειν η Απόλλυσθαι-Ισχύς Δια της Γνώσεως από τον γράφων. Δυστυχώς οι προτάσεις μου στα πλαίσια της γεωπολιτικής και της εθνικής μας επιβίωσης, να εορτάζουμε τις πραγματικές μας εθνικές εορτές, αξιοποιήθηκαν από τον Ρετζέπ-Ταγίπ Ερτνογάν και όχι από τους σαπισμένους από τον Διονυσιακό πολιτισμό νεοέλληνες. 

Ο Τουρκικός εθνικισμός και η μεγαλύτερη εθνική εορτή των Τούρκων. 

Ο Ερντογάν είναι ο πιο φιλόδοξος και φιλοχρήματος πολιτικός. Είναι ο πιο επιτυχημένος πολιτικός του αιώνα μας, μετά τον Β. Πούτιν. Εν τούτοις οι φιλοδοξίες του τον κάνουν ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Στους στόχους του Ενρτογάν είναι να ξεπεράσει τον Κεμάλ Ατατούρκ και να αφήσει μια μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Επίσης επιθυμεί να βαδίσει στα βήματα του Αλπ Αρσλαν. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε πόλεμο  και ενδεχομένως μια ακόμη εθνική καταστροφή. Ήδη έχει επιτύχει εν μέρη τον πρώτο στόχο του, ο Τούρκος πρόεδρος. 

Η νίκη των Τούρκων στο Μαντζικέρτ μαζί με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο (1176), από τους Σελτζούκους του Κιλίτζ Αρσλάν ήταν οι πιο καταστροφικές-καθοριστικές ήττες στην ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Το ιστορικό γεγονός εκμεταλλεύεται η Τουρκική εξουσία για να φανατίσει το εθνικιστικό στοιχείο (κρατικό-παρακρατικό) και τον απλό λαό, για να προωθήσει τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς εις βάρος της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβυής, της Ελλάδας και άλλων κρατών στα πλαίσια ανασυστάσεως της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που συμφωνήθηκε με την Αμερική και την έγκριση της Γερμανίας. Το σωτήριο έτος 2023 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου νεοτουρκικού κράτους, για αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει ως βασικό στόχο την αποκαθήλωση-εκτόπιση του Μουσταφά Κεμάλ-Ατατούρκ από την πρωτοκαθεδρία της νεότερης Τουρκικής ιστορίας, παραδίδοντας μία μεγαλύτερη σε έκταση Τουρκία. Δεν είναι όμως η μοναδική ημερομηνία που έχει βάλει ορόσημο ο Τούρκος πρόεδρος, καθώς με βάση τις εντολές-υποδείξεις, οι διάδοχοι του από την σέχτα των Χαριζιτών (ΜΙΤ, Γκρίζοι Λύκοι), έχουν πολύ μεγαλύτερους στόχους και αυτό είναι εμφανές από τις κινήσεις σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ουκρανία, Ναγκόρνο Καραμπάχ. 

Η μάχη στο Μαντζιέρτ ήταν η πρώτη μεγάλη και καθοριστικής σημασίας νίκη των Tούρκων επί των Ελλήνων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από την ημέρα που οι παράγοντες του Διονυσιακού πολιτισμού, έδωσε το χρίσμα στους Τούρκους να αντικαταστήσουν τους Άραβες, στην προσπάθεια κατακτήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι Άραβες είχαν εξασθενήσει ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη εξαιτίας της Ελληνικής τριανδρίας αυτοκρατόρων (Βασίλειος Β, Άγιος Νικηφόρος Φωκάς και Ιωάννης Τσιμισκής-Κουρκουάς). Για αυτό αμέσως η νέα τάξη πραγμάτων έφερε στην θέση των Αράβων τους Σελτζούκους Τούρκους, ώστε να μην σταματήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις όλων εκείνων των αιώνων από τις νεοταξικές δυνάμεις. Οι Τούρκοι από την ημέρα που ασπάστηκαν τον Μωαμεθανισμό, έγιναν οι πιο πιστοί και φανατικοί Ισλαμιστές-Διονυσιαστές στον κόσμο μέχρι και την σύγχρονη εποχή. Γνωρίζουν πολύ καλά οι Τούρκοι και ειδικά ο Ερντογάν ότι έχουν το χρίσμα από τους παράγοντες της Διονυσιακής κουλτούρας, για γίνουν οι ηγέτες των Μωαμεθανών σε όλο τον κόσμο. 

Πολύ συχνά αναφέρεται στην μάχη του Μαντζικέρτ (26 Αύγουστου 1071), ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογραμμίζοντας  πως ο στόχος του είναι να αναβιώσει την ιστορία βαδίζοντας τα βήματα του Σουλτάνου Άλπ Αρσλάν, που με την επικράτησή του επί των Ρωμαϊκών στρατευμάτων του αυτοκράτορα Ρωμανού Δ’ Διογένη, έθεσε τις βάσεις για την κυριαρχία των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία. Ο Τούρκος πρόεδρος και οι επιτελείς του είναι τακτικοί αναγνώστες της στήλης Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, και για αυτό από το έτος 2013 υιοθέτησαν την πρόταση μου αντιστρόφως. Οι Τούρκοι εθνικιστές που θριαμβολογούν για την νίκη στο Μανζτικέρτ, υποδύονται τους ανίδεους καθώς οι πρόγονοι τους κατέκτησαν την νίκη, κατόπιν της μεγαλύτερης εθνικής προδοσίας, εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Σε όλη την διάρκεια της μάχης του Μαντζικέρτ οι Σελτζούκοι είχαν ηττηθεί κατά κράτος και είχαν τραπεί σε φυγή. Μόνον μετά την προδοσία των Δουκών, λίγο πριν το τέλος της ημέρας ανέκαμψαν και πέρασαν στην αντεπίθεση. 

Σε αυτή την μάχη ο γενναίος Ρωμανός πολεμούσε με τις εφεδρείες καθώς ο Ιωσήφ Τραχωνειάτης πήρε τα καλύτερα Ρωμαϊκά στρατεύματα, πέρασε τα σύνορα και επέστρεψε πριν από την μάχη σε Ελληνικό-Ρωμαϊκό έδαφος, χωρίς να ενημερώσει τον Ρωμανό. Οι Τούρκοι έχουν ως κορυφαία εθνική εορτή το Μαντζικέρτ, μια μάχη που κέρδισαν εντελώς ανέλπιστα κατόπιν προδοσίας των αλλοδαπών πολιτικών-αξιωματούχων του Ρωμαϊκού κράτους. Μια καθοριστικής σημασίας νίκη σε μάχη-πόλεμο, δεν έχει καμία ηθική, πνευματική, κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αξία, εάν επιτυγχάνεται κατόπιν εσωτερικής προδοσίας στο αντίπαλο στράτευμα. Oι στρατιωτικές επιτυχίες του Ελληνικού έθνους, δεν ήταν ποτέ βασισμένες σε εσωτερικές προδοσίες των αντίπαλων στρατευμάτων. Οι θριαμβολογίες των Τούρκων εθνικιστών δείχνουν το κατώτατο ηθικό-πολιτιστικό επίπεδο και την ξεκάθαρη πανάρχαια Διονυσιακή ιδεολογία των νεοθωμανών. 

ΕΡΝΤΟΓΑΝ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ; 

Oι παράγοντες της Διονυσιακής Κουλτούρας ισχυρίζονται ψευδώς ότι ο μεγαλύτερος στρατηλάτης στην παγκόσμια ιστορία έχει καταγωγή από τον Περσικό-βασιλικό οίκο των Aρσακιδών. Αυτό φυσικά δεν ευσταθεί καθώς ο Μέγας Ηράκλειος πολέμησε ενάντια στην Περσική αυτοκρατορία για την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού. Επίσης ο πατέρας του, ο στρατηγός Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος, πολέμησε ενάντια στους Αρμένιους.  Στα πλαίσια της ιστορικής πλαστογραφήσεως εμφανίζουν τον Ηράκλειο να ομιλεί δύο γλώσσες (Ελληνική-Αρμενική). Σκοπίμως αγνοούν ότι για να ήταν κάποιος αξιωματικός στον Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατό, θα έπρεπε να μιλά άπταιστα την Λατινική. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει δημόσια αξίωμα-θέση στο Ρωμαϊκό κράτος εάν δεν μιλούσε την Λατινική γλώσσα.  Μέσα από την παραποιημένη ιστορία και την δήθεν "Αρμενική" καταγωγή του Ηρακλείου, αποκαλούν την εποχή από το 582 μ.Χ., εως το 797 μ.Χ. ως την πρώτη "Αρμενική" περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ιστορική πηγή αναφέρει πως όταν έφτασε ο Ηράκλειος στην Ταρσό, συνέταξε επιστολές που έλεγαν ότι θα πήγαινε στην Αρμενία, για να παραδώσει τον στρατό στον Ναρσή, τον διοικητή της Κωνσταντινής. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος αντικατέστησε τον Φιλιππικό με τον Πρίσκο, στην θέση του στρατηγού στο Ανατολικό θέμα. Ο Φιλιππικός διέταξε τον Ηράκλειο, να επιστρέψει στην Αρμενία. Υπάρχουν και οι ιστορικοί οι οποίοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Ηράκλειος πιθανόν να είχε  την θέση του στρατηγού του θέματος των Αρμενιακών, το οποίο είχε ως έδρα την Θεοδοσιούπολη. Η διαταγή του Φιλιππικού αφορούσε την στρατιωτική βάση και όχι την πόλη καταγωγής του Ηρακλείου, όπως ισχυρίζονται αβάσιμα και κακόβουλα οι νεοταξίτες ιστορικοί. Ο Φιλιππικός μαζί με τον Ηράκλειο πριν από ένα έτος είχαν ξεχειμωνιάσει στην Θεοδοσιούπολη, τον χειμώνα του 586 – 587 μ.Χ.  Ενδεικτικό ήταν το ιστορικό γεγονός ότι ο πατέρας του Ηράκλειου, ο Ηράκλειος πρεσβύτερος διοικητής του Εξαρχάτου της Καρχηδόνας, ήταν παντρεμένος με την Επιφανεία και είχε τρία παιδιά τον Ηράκλειο, τον Θεόδωρο και την Μαρία. Τα ονόματα των απογόνων του πρεσβυτέρου Ηρακλείου, είναι όλα Ελληνικά-Ρωμαϊκά. Κανένα από αυτά δεν είναι Αρμενικό.

Το όνομα Ηράκλειος το συναντάμε αρκετούς αιώνες πριν. Άνθρωποι με το όνομα αυτό ήταν ο Άγιος Μάρτυς Ηράκλειος ο Αθηναίος, τον τρίτο αιώνα, ο φιλόσοφος Ηράκλειος Κυνικός (4ος αιώνας μ.Χ.),  ο Ηράκλειος ευνούχος, επί βασιλείας, του Αρειανού-αυτοκράτορα Ουάλεντος. Χαρακτηριστικά της Ελληνικότητας του Ηρακλείου ήταν ότι έκανε επίσημη γλώσσα του Ρωμαϊκού κράτους, τα Ελληνικά, καθώς μέχρι τότε, ήταν τα Λατινικά. Ακόμη η αλλαγή του αυτοκρατορικού-Ρωμαϊκού τίτλου, από Αύγουστος-Καίσαρ, Αυτοκράτωρ, σε «Πιστός ἐν Χριστῷ τω Θεώ Βασιλεύς και η λειτουργία της ανωτάτης Φιλοσοφικής σχολής (Πανδιδακτήριον), με βάση τον αρχαίο τρόπο, που δίδασκαν οι Έλληνες σοφοί. Ο Ηράκλειος έφερε στην Κωνσταντινούπολη τον Στέφανο Αλεξανδρινό, για να διδάξει στην φιλοσοφική σχολή Κωνσταντινουπόλεως. Η φιλοσοφική σχολή ονομαζόταν  πανδιδακτήριο.  

Επίσης ο Ηράκλειος έγραψε δύο εργασίες με τίτλους ”υπόμνημα είς την μεγάλην του Πτολεμαίου σύνταξιν” και ‘περί κατασκευής σφαίρας του αρατού”, εμπνευσμένος από τον Ύπατο των Φιλοσόφων, τον Αριστοκλή. Στο Πανδιδακτήριον διδασκόταν γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, ηθική-φιλοσοφία, φιλολογία. Μεταξύ άλλων η αλλαγή του ονόματος της γυναίκας του από Φαβια σε Ευδοκία. Αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη για την Ελληνικότητα, του Ηράκλειου από την Αγιοτόκο Καππαδοκία. 

Με την άνοδο του Έλληνα Ηράκλειου από την Καππαδοκία στον Ρωμαϊκό θρόνο, η αυτοκρατορία γίνεται ολοκληρωτικά Ελληνική. Με ανθελληνικά κίνητρα επέλεξαν τον κορυφαίο βασιλιά της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μετά τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον. Σύμφωνα με τους Τούρκους ο Έλληνας-Χριστιανός Ηράκλειος "αποδέχτηκε" την πρόταση να γίνει Μωαμεθανός, διότι ήταν βέβαιος ότι ο Μωάμεθ υπήρξε ο προφήτης τον οποίο ανέμεναν εκείνη την εποχή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Ηράκλειο ότι είπε : "Μακάρι να ήμουν με τον Μωάμεθ και να του έπλυνα τα πόδια”!!! Με βάση τις αναφορές του Άραβα ιστορικού Ταμπαρί, οι Τούρκοι παρουσιάζουν τον Έλληνα αυτοκράτορα ως Περσικής είτε ως Αρμενικής καταγωγή που ασπάστηκε το Ισλάμ. Εν τούτοις "εμποδίστηκε" από τους Έλληνες αξιωματούχους, αν και “ομολόγησε” την πίστη του στον Μωάμεθ. Οι ενέργειες αυτές δείχνουν την δολιότητα και το διαχρονικό μίσος των Τούρκων για πολλοστή φορά. Εμφανίζουν  τον Έλληνα-Χριστιανό βασιλιά που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του μετώπου με τους Πέρσες για του Χριστού την πίστη την Αγία, για να ανακτήσει το Ιερότερο σύμβολο της Ορθοδοξίας τον Τίμιο Σταυρό ως "Σαρακηνό" και “δούλο” του Μωάμεθ. Τον βασιλιά που πήγε πίσω ο ίδιος τον Τίμιο Σταυρό, στους Αγίους Τόπους !!! 

Στα πλαίσια αυτών των πολύ επικίνδυνων σκοπών η Τουρκία παρουσίασε μια σπάνια επιστολή από τον ιδρυτή του Αγαρηνού θρησκεύματος τον Μωάμεθ, προς τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον Ηράκλειο. Η επιστολή είχε πολύ απειλητικό-προσβλητικό ύφος και την δημοσίευσε ο Τουρκικός τύπος. Η επιστολή έχει μεγάλη ιστορική αξία καθώς αναφέρεται στην πρώτη επαφή των Ισμαηλιτών με τους Έλληνες Χριστιανούς.  Η επιστολή έχει σαφέστατα απειλητικό ύφος καθώς γράφει ότι εάν δεν δεχτούν οι Χριστιανοί να γίνουν Σαρακηνοί, τότε θα αντιμετωπίσουν φοβερές συμφορές. Η επιστολή γράφτηκε την εποχή πού είχε επικρατήσει ο Μωαμεθανισμός σε όλη την Αραβική χερσόνησο και ξεκινούσε ο επεκτατισμός προς βορά, ανατολή και δύση. Η επιστολή του Μωάμεθ επιδόθηκε το έτος 628 μ Χ. από τον πρέσβη του Μωάμεθ, Diheytül Kalbi, στον αυτοκράτορα Ηράκλειο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μωάμεθ κάνει γνωστό στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο την ίδρυση της νέας θρησκείας και την μοναδικότητα της. Επίσης ο Μωάμεθ κάλεσε τον Έλληνα Ηράκλειο το συντομότερο να γίνει Αγαρηνός. Στην επιστολή ζητούσε να ασπαστούν το κοράνι ο βασιλιάς και οι Έλληνες-Χριστιανοί υπήκοοι της αυτοκρατορίας του. Σε αντίθετη περίπτωση όπως αναφέρει ενδεικτικά θα το μετανιώσει και τρομερές συμφορές θα επέλθουν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Η πραγματική απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου προς τον Μωάμεθ ήταν ότι δεν υπάρχει άλλο ιερό βιβλίο εκτός από τα Ευαγγέλια, τα οποία παρουσιάζουν τον Ιησού ως τον Θεάνθρωπο και τον Σωτήρα της οικουμένης. Στην επιστολή του ο Ηράκλειος αναφέρει ότι ρώτησε τους Έλληνες, όμως κανένας δεν δέχτηκε να συζητήσει σχετικά με την αποδοχή της νέας θρησκείας. Η απάντηση του αυτοκράτορα Ηράκλειου ήταν η πατροπαράδοτη και διαχρονική. Μολών Λαβέ και δείχνει την ακλόνητη πίστη του αυτοκράτορα και των υπολοίπων Ελλήνων, στον Ιησού Χριστό και την σαφέστατη απόρριψη της νέας Σαρακηνής θρησκείας.

Ήταν η πρώτη απόρριψη του Ισλάμ από τους Έλληνες. Το ενδιαφέρον είναι πως το πρότυπο της επιστολής του Μωάμεθ προς τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, όπως υποστηρίζουν Τούρκοι ιστορικοί και ειδικοί ερευνητές, πρέπει να βρίσκεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί. Αυτή την επιστολή αναζητούν αγωνιωδώς, οι Τούρκοι πράκτορες, ώστε να προκαλέσουν μαζική μεταστροφή των Ελλήνων-Χριστιανών, προς τον Μωαμεθανισμό. Αν και οι ιδεολογικές-θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ερντογάν και των επιτελών όπως απέδειξε η στήλη σε πρώτη παγκόσμια δημοσίευση και μια με σειρά εργασιών του είναι ίδιες με αυτές της Ολυμπιάδας και του υιού της οι Τούρκοι δεν παρουσιάζουν τον Αλέξανδρο ως Τούρκο-Άραβα παρά μόνον για τον κορυφαίο στρατηλάτη όλων των εποχών ισχυρίζονται ότι ήταν Μωαμεθανός και Αρμενικής-Περσικής καταγωγής.  

Πρώτος διδάξας σε αυτές τις ανθελληνικές τακτικές και στην παραποίηση της Ελληνικής ιστορίας υπήρξε ο Γίββων. Πολλοί  Έλληνες νομίζουν ότι ο Έντουαρντ Γίββων (Γκίμπον), ήταν φιλέλληνας. Στην σημερινή μου εργασία θα αποδείξω γιατί δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Γίββων έγραψε σχετικά με τον Ηράκλειο ότι είναι ο πιο “ανώμαλος” χαρακτήρας της ιστορίας. Ο Έλληνας αυτοκράτορας, σύμφωνα με τον Γίββων, ήταν ένα “παράδοξο”, ένα ακατανόητο φαινόμενο. Όλα αυτά διότι ο Καππαδόκης βασιλιάς “ήταν” σε όλη του την ζωή, “δούλος” της αργίας, της ηδονής, της δεισιδαιμονίας, και αδιάφορος θεατής των δημοσίων συμφορών. Αυτό που ισχυρίζεται για τον Ηράκλειο, είναι ότι έκανε σεξουαλικές ανωμαλίες- όργια, και ότι “αδιαφορουσε”για τα δεινά του Ελληνικού λαού !!!

Εν τούτοις εντελώς “απρόσμενα” μέσα σε αυτήν την αδράνεια-παρακμή, ο Ηράκλειος είχε μια αναλαμπή έξι ετών. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής ήταν να πάρει πίσω το μισό Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος και να κατακτήσει ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία. Το πόσο μεγάλος είναι ο δόλος του Γίββων σχετικά με τον Έλληνα Ηράκλειο, φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο εξυμνεί τον Ανδρόνικο Α Κομνηνό. Αναφέρει ο Γίββων ότι ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μεσαίωνα, για αυτό η ζωή του πρέπει να γίνει βιβλίο. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Ανδρόνικος ήταν εξάδελφος του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Μανουήλ και Ανδρόνικος, μεγάλωσαν μαζί από παιδιά, μαζί στις στρατιωτικές ασκήσεις και στους έρωτες. 

Επίσης τον ηράσθη φλογερώς η πριγκίπισσα Φιλίππα, αδελφή της Μαρίας της Αντιόχειας και της Ευδοκίας που ήταν επίσης ευγενικής καταγωγής. Όλη του την ζωή ο Ανδρόνικος την πέρασε με σεξουαλικά όργια, σκάνδαλα και συνωμοσίες εναντίον του εξαδέλφου του και νόμιμου αυτοκράτορα, του Μανουήλ του Α Κομνηνού. Για να δείτε το ανθελληνικό μένος ο Γίββων εξυμνεί τον Ανδρόνικο για όλα αυτά τα όργια και τα αίσχη, και για τις κατάπτυστες πράξεις του. Ταυτόχρονα για τις ίδιες πράξεις εάν υποθέσουμε ότι τις έκανε ο Μέγας Ηράκλειος, τον κατηγορεί ως έναν από τους χειρότερους αυτοκράτορες στην ιστορία. Ο ανθέλληνας Γίββων, τα έγραψε όλα αυτά για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να μειώσει τον δεύτερο μεγαλύτερο αυτοκράτορα όλων των εποχών, που κατέκτησε την Εωσφορική Περσική αυτοκρατορία. 

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη ήττα όλων των εποχών (Νινευί 12 /12/ 627 μ.Χ.) για εκείνους, οι Εωσφοριστές-νεοταξίτες, ήθελαν να έχουν ετεροχρονισμένα όφελος. Ήθελαν να παρουσιάσουν στις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων τον Ηράκλειο, ως το μεγαλύτερο πρότυπο σεξουαλικών ανωμαλιών, οργίων και ανηθικότητας. Μέσα από τα τρομερά επιτεύγματα του Ήρωα-‘Έλληνα Ηράκλειου, ο οποίος αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο γενναιότητος, στρατηγικής, πίστεως, οι προαιώνιοι εχθροί του Ελληνισμού, ήθελαν, να περάσουν στις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων, τον διαχρονικά καταστροφικό τρόπο ζωής για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα. 

Αυτός δεν είναι άλλος από τον Διονυσιακό πολιτισμό, που περιλαμβάνει την σεξουαλική διαφθορά, τα όργια, τις άσκοπες και άχρηστες διασκεδάσεις, τις κοινωνικές αδικίες, τους επεκτατικούς πολέμους, και την αδιαφορία για τα δεινά των συνανθρώπων μας. Σε περίπτωση που είχε κάνει ο Ηράκλειος όλα αυτά τα αίσχη, τότε θα είχε κατακτηθεί η Ελλάδα από τους Πέρσες και του Γερμανούς (Γότθους, Ούννους, Βάνδαλους κλπ), κατά την διάρκεια της βασιλείας του. Ακόμη και ένας άνθρωπος με τόσο ξεχωριστές ικανότητες όπως ο Βασιλιάς Ηράκλειος, ο οποίος ξεπέρασε σε αρκετούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο, σε περίπτωση που έκανε όλα αυτά που τον κατηγορεί ο Γίββων, θα ήταν αδύνατον να επανέλθει μετά από τόσα χρόνια οργίων, σεξουαλικών ανωμαλιών, διασκεδάσεων κλπ. Ειδικά οι καταστάσεις τις οποίες αντιμετώπισε η αυτοκρατορία με την εισβολή των Περσών και την κατάκτηση του μισού Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, απαιτούσε πλήρη διαύγεια, γενναιότητα, αντίληψη. 

Για να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες χρειαζόταν ένας αυτοκράτορας σε πλήρη ετοιμότητα, και ακμή όπως αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ηράκλειος. Ιστορικά και διαχρονικά αποδεδειγμένο, ότι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν πάρα πολύ μεγάλες ικανότητες μετά από τόσα χρόνια σεξουαλικών ανωμαλιών και διαφθοράς, οργίων κλπ, είναι τελείως αδύνατον να αντιμετωπίσουν, τόσο κρίσιμες και επικίνδυνες καταστάσεις. Στα βήματα του ανθέλληνα Γίββων, βαδίζει και η Τουρκική μίτ, η οποία χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια τακτική.  Από την στιγμή που ο Άγγλος ιστορικός διέπραξε μια τρομερή κακουργία εις βάρος του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, δεν μας προκαλούν καμία εντύπωση οι συκοφαντίες του περί "δολοφονίας" της Υπατίας από Χριστιανούς.  

TO MONAΔΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ !!! ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΑ ΠΑΡΑΠΟΙΕΊΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΝΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ-ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ !!! ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΙΟΣ) ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ !!!. 

(1)  Σύμφωνα με τον αρθρογράφο οι Έλληνες του μεσαίωνα δεν "είχαν" εθνική συνείδηση για αυτό ονομαζόταν Ρωμαίοι. Ήταν μόνον Χριστιανοί και όχι Έλληνες σύμφωνα με τον αρθρογράφο !!! Σύμφωνα με τον ανιστόρητο και άκρως αντιεπιστημονικό δημοσίευμα, ο Ελληνισμός δεν έχει ιστορική συνέχεια καθώς αυτή διακόπτεται την μεσαιωνική περίοδο !!! Στην σημερινή εργασία θα δούμε όλα τα ατράνταχτα επιστημονικά στοιχεία, ότι οι αναφορές του άρθρου είναι κίβδηλες και ανθελληνικές. Επιπροσθέτως στο ίδιο άρθρο αναφέρει ότι τα επιτεύγματα του κορυφαίου της παγκόσμιας ιστορίας δεν έγιναν ποτέ !!! Διαβάζουμε σχετικά στο επίμαχο άρθρο : 

"Το βυζάντιο κατά την βασιλεία του Βασιλείου βρίσκεται στην τελευταία φάση της «αεθνίας» του, όπου όλοι οι χριστιανοί υπήκοοι της Αρχής των Ρωμαίων, ανεξαρτήτως γλώσσας, θεωρούνται Ρωμαίοι. Αυτό θα αλλάξει προς το τέλος του 11ου αιώνα, όταν παρατηρούνται οι πρώτες ενδείξεις εθνοτισμού που θα οδηγήσουν στον σχηματισμό του «Γένους των Ρωμαίων» (ελληνόφωνοι χριστιανοί πολίτες) που περιγράφει ο βυζαντινολόγος Χρήστος Μαλατράς και στην δημιουργία της κατηγορίας «μ(ε)ιξοβάρβαροι» που περιγράφει τους μη ελληνόφωνους χριστιανούς κατοίκους της αυτοκρατορίας. 

Ο όρος «μειξοβάρβαρος» είναι δανεισμένος από την αρχαία γραμματεία και ο Ησύχιος τον ορίζει σαν:  <μειλιχομειδής>· πραΰγελως. ἡδύγελως. ἡδεῖα. πραΰνοος  <μειξοβάρβαρος>· οὔτε βάρβαρος, οὔτε Ἕλλην, ἀλλ’ ἀμφοτέρων μετέχων (Eur. Phoen. 138) AS  <μεῖον>· μικρόν, ἔλασσον, ἔλαττον Avgn  «Αυτός που δεν είναι ούτε εντελώς βάρβαρος ούτε εντελώς Έλλην, αλλά κάτι ενδιάμεσο» και τον οποίον ο Paul Stephenson περιγράφει διεξοδικά στην παρακάτω σελίδα:  Momčila  

Όπως βλέπετε στις σημειώσεις, ο Νικήτας Χωνιάτης γράφοντας κατά την μετεθνοτιστική περίοδο πίστευε ότι ο «γνήσιος Ρωμαίος» ήταν πιο αξιόπιστος αμύντορας της αυτοκράτορίας από τον «Μειξοβάρβαρο», ενώ ο Νικηφόρος Γρηγοράς αργότερα θα ξεχωρίσει του «καθαρούς Ρωμαίους» της περιοχής της Φιλιππουπόλεως από τους «αλλόγλωσσους» βυζαντινούς Βούλγαρους συντοπίτες τους τους οποίους θεωρούσε «ομόφυλους» των Βουλγάρων της δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Γράφει λ.χ. η Αρβελέρ σε ένα βιβλίο που επιμελήθηκε με την Αγγελική Λαΐου:  katharoi Romaioi  

Όπως είπα παραπάνω, από την μεριά του Βυζαντίου, τα χρόνια του «Βουλγαροκτόνου» ανήκουν στην προεθνοτιστική/άεθνη φάση όπου ο όρος Ρωμαίος χρησιμοποιείτια για να περιγράψει τον οποιοδήποτε χριστιανό υπήκοο της Αρχής των Ρωμαίων. Από την μεριά των Βουλγάρων όμως, στα χρόνια του Τσάρου Σαμουήλ έχουμε σύμφωνα με τον Florin Curta μια περίοδο «Βουλγαρικού εθνικισμού» (“Bulgarian Nationalism”). O σωστός όρος είναι περίοδος «Βουλγαρικού εθνοτισμού». Δηλαδή, όπως οι ελληνόφωνοι Βυζαντινοί αργότερα εθνοτίστηκαν σε «γένος Ρωμαίων» κατά την μετάβαση από τον 11ο στον 12ο μ.Χ. αιώνα, έτσι και η μετάβαση από την 1η στην 2η μ.χ. χιλιετία βρίσκει τους σλαβικούς πληθυσμούς της Βουλγαρίας του Σαμουήλ να δείχνουν σημάδια Βουλγαρικού εθνοτισμού. 

Έτσι, ενώ κατά τα χρόνια του Τσάρου Συμεών, ο λόγιος Chernorizets Hrabar («Μαυρένδυτος~Ρασσοφόρος ο Γενναίος») θεωρεί τον εαυτό του «Σλάβο», τον λαό του «Σλάβους» και την γλώσσα του «Σλαβική» (slověnĭskŭ językŭ), άρα είναι «Βούλγαρος» μόνον με την πολιτική σημασία του όρου (δηλ. σλάβος που κατοικεί στην Βουλγαρική αυτοκρατορία) και όχι με την εθνοτική, έναν αιώνα αργότερα, στην Οχρίδα του Τσάρου Σαμουήλ, οι λόγιοι αρχίζουν να ονομάζουν την σλαβική τους γλώσσα «Βουλγαρική», το αλφάβητό τους «Βουλγαρικό», θεωρούν τους τσάρους τους σαν «γνήσιους Βούλγαρους» στην καταγωγή τους, ενώ φαντάζονται ένα «Βουλγαρικό γένος» με μυθικό γεννάρχη τον Προφήτη Ησαΐα. 

Με άλλα λόγια, εμφανίζουν όλες τις εκφάνσεις εθνοτισμού (εννοείται προνεωτερικού). Ας τις δούμε. Ξεκινάω με τον ανεθνότιστο ακόμα Chernorizets Hrabar: Being still pagans, the Slavs did not have their own letters, but read and communicated by means of tallies and sketches. After their baptism they were forced to use Roman and Greek letters in the transcription of their Slavic words but these were not suitable At last, God, in his love for mankind, sent them St. Constantine the Philosopher, called Cyril, a learned and upright man, who composed for them thirty-eight letters, some (24 of them) similar to the Greek, but some (14 of them) different, suitable to express Slavic sounds.  

Προσέξτε τώρα πόσο έχουν αλλάξει οι πεποιθήσεις έναν αιώνα αργότερα από τον Hrabar. Στην «καταγωγή των εθνών», γραμμένη περί το 1010 μ.Χ. πρωτοσυναντούμε τους όρους «Βουλγαρική γλώσσα» και «Βουλγαρικό αλφάβητο»:   It can be seen that there are various languages on earth. Of them, there   are five Orthodox languages: Bulgarian, Greek, Syrian, Iberian (Georgian) and Russian. Three of these have Orthodox alphabets: Greek, Bulgarian and Iberian.   

There are twelve languages of half-believers: Alamanians, Franks, Magyars   (Hungarians), Indians, Jacobites, Armenians, Saxons, Lechs (Poles), Arbanasi (Albanians), Croatians, Hizi, Germans.  Την ίδια περίοδο στην επιγραφή του Μοναστηρίου (Bitola) βρίσκουμε:  In the year 6523 [1015/1016?] since the creation of the world, this fortress, built and made by Ivan, Tsar of Bulgaria, was renewed with the help and the prayers of Our Most Holy Lady and through the intercession of her twelve supreme Apostles. The fortress was built as a haven and for the salvation of the lives of the Bulgarians. The work on the fortress of Bitola commenced on the twentieth day of October and ended on the […] This Tsar was Bulgarian by birth, grandson of the pious Nikola and Ripsimia, son of Aaron, who was brother of Samuil, Tsar of Bulgaria, the two who routed the Greek army of Emperor Basil II at Shtipone where gold was taken […] and in […] this Tsar was defeated by Emperor Basil in 6522 (1014) since the creation of the world in Klyutch and died at the end of the summer. αναφορές σε «Βουλγαρικό έθνος» και σε «τσάρο γνήσιας Βουλγαρικής καταγωγής» και στον «Γραικικό» στρατό του Βασιλείου. 

Εδώ πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι αυτό δεν είναι απόδειξη ότι οι Βυζαντινοί ήταν εθνοτικά «Έλληνες». Οι Σλάβοι με το που εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια έμαθαν από τους περιδουνάβιους λατινόφωνους και γερμανόφωνους πληθυσμούς να ονομάζουν τους Βυζαντινούς «Γραικούς» και την πρωτεύουσά τους «Γραικικό» Tsargrad («Βασιλίδα Πόλη»). Όταν όμως μεταφράζουν τον όρο στα ελληνικά,όπως έκανε ο Σέρβος Τσάρος Ντούσαν αργότερα, ο όρος αποδίδεται σαν «Ρωμαίοι». Έτσι το σλαβικό εξωνύμιο «Γραικοί» είναι κενό εθνοτικής σημασίας, όπως ακριβώς το βυζαντινό εξωνύμιο «Βούλγαροι» πριν από τον προαναφερθέντα Βουλγαρικό εθνοτισμό.  

Σε άλλα δυτικά Βουλγαρικά έγγραφα της εποχής βρίσκουμε για πρώτη φορά την πεποίθηση ότι οι βυζαντινοί απόστολοι των Σλάβων Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν Βούλγαροι,τον προφήτη Ησαΐα σαν γεννάρχη του Βουλγαρικού έθνους και τον Χαγάνο Μπόρις-Μιχαήλ (τον πρώτο χριστιανό Βούλγαρο ηγεμόνα που εξυμνείται στην επιγραφή της Glavinica στην σημερινή νότιο Αλβανία, τότε νοτιοδυτική Κουτμιτσέβιτσα) σαν τον ιδρυτή του Βουλγαρικού βασιλείου (και όχι τον Ασπαρούχ)."

https://smerdaleos.wordpress.com/2013/12/13/%CE%BF-%CE%BC%

(2) Όταν η Αυτοκρατορία το 1204 δέχτηκε επίθεση και διαμελίστηκε από τους πολεμιστές της λεγόμενης Τέταρτης Σταυροφορίας, η Κρήτη έπεσε στην κατοχή του Μαρκησίου Βονιφάτιου του Μομφερράτου, ο οποίος την πούλησε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Η τελευταία ανακαίνισε το παλιό φρούριο των Σαρακηνών, το Χάνδακο ή Κάντια, με το οποίο έγινε γνωστή η πρωτεύουσα και ολόκληρο το νησί. Οι Βενετοί κράτησαν την κατοχή του νησιού για περισσότερους από 4 αιώνες, μέχρι που το 1669 ο Κάντια Α΄, μετά από μια πρωτοφανή πολιορκία άνω των 20 ετών, καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. 

Μετά από 2 ½ αιώνες τουρκικής και αιγυπτιακής κακοδιοίκησης και μια σύντομη θητεία διακυβέρνησης υπό την επίβλεψη των Μεγάλων Δυνάμεων, η Κρήτη έγινε αναπόσπαστο μέρος της Ελλάδας το 1913. Καθώς ολοκληρωνόταν αυτό το άρθρο, το νησί ξαφνικά έγινε το θέατρο των πιο εντυπωσιακών αεροπορικών, ναυτικών και χερσαίων μαχών στην ιστορία, στις οποίες τα απομεινάρια του ελεύθερου ελληνικού έθνους και οι εμπόλεμες δυνάμεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας εκδιώχθηκαν ηρωικά πολεμώντας από αυτό το βασικό προπύργιο της Ανατολικής Μεσογείου.

Όταν η Ιταλία εξαπέλυσε την άστοχη και κακώς εκτελεσμένη επίθεσή της στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1940, το πιο άμεσο και συγκεκριμένο στρατιωτικό αποτέλεσμα ήταν η βρετανική κατοχή της Κρήτης κατόπιν πρόσκλησης της ελληνικής κυβέρνησης. Σε αυτό το μακρύ, ορεινό νησί, που σχεδόν έκλεινε την είσοδο του Αιγαίου Πελάγους και φαινομενικά εύκολο να αμυνθεί, η Βρετανία εξασφάλισε μια πολύτιμη ναυτική και αεροπορική βάση. Από την Κρήτη, οι θαλάσσιες και αεροπορικές δυνάμεις της ήταν σε θέση προς το παρόν να καταστήσουν σχεδόν αβλαβείς τις ιταλικές θέσεις στα Δωδεκάνησα, να παράσχουν ισχυρή βοήθεια στους Έλληνες στην Αλβανία και, σε γενικές γραμμές, να ενισχύσουν τον έλεγχό της στην Ανατολική Μεσόγειο και στον ζωτικό κρίκο της γραμμής ζωής της, τη Διώρυγα του Σουέζ. 

Ίσως, στον τιτάνιο αγώνα που μαίνεται στην Ανατολική Μεσόγειο, η κατοχή της Κρήτης, την οποία οι Βρετανοί δυστυχώς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν, να θεωρηθεί από τον μελλοντικό στρατιωτικό ιστορικό ως καθοριστική για το αποτέλεσμα.  Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Κρήτη θα διαδραματίσει έναν θεαματικό ρόλο στην ιστορία της Ανατολικής Μεσογείου. Το νησί ήταν η έδρα της πρώτης μεγάλης θαλασσοκρατίας, ή διοίκησης της θάλασσας, στην ιστορία υπό τον Μίνωα. Και αργότερα, κατά την εποχή του Καίσαρα και του Πομπήιου, φιλοξένησε μια φυλή πειρατών ναυτικών που για σχεδόν μια δεκαετία αψήφησαν τη ρωμαϊκή δύναμη.

ΟΙ ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ.ΓΙΑΤΙ ΕΦΟΣΟΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ "ΑΕΘΝΙΑΣ" ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟΝ ΡΩΜΑΙΚΟ ΘΡΟΝΟ, Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (ΜΕΓΑΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ), ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΡΩΜΑΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ; 

ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΤΡΕΨΕ-ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ Ο Μ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΝ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ 1204 Μ.Χ. ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΤΗΣ ΜΑΓΝΑΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΓΓΑΝΩΝ ;  

ΓΙΑΤΙ ΕΦΟΣΟΝ ΗΤΑΝ ΣΕ "ΑΕΘΝΙΑ" ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ, ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΑΝ ΤΙΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ; ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΑΝ ΜΕ ΤΟΣΟ ΖΗΛΟ-ΠΑΘΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ; ΓΙΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΖΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ; ΓΙΑΤΙ ΔΙΕΣΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΟΦΩΝ ; 

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Aισχρός ανθελληνισμός από την σελίδα Smerdaleos. 

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Οι Έλληνες "ήταν" σε καθεστώς αεθνίας. Γεωπολιτικός Εθνικισμός 

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Pallida Mors Saracenorum. Γεωπολιτικός Εθνικισμός 

• Tweet
• Share
• Share
• Share
• Share